"ABI" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor. Primeiramente cultivou unha lírica de preocupacións formais, pero a conmoción dos acontecementos históricos e o empuxe cara á vida real levárono a unha profundización no contido. O punto máximo da súa arte é o poema épico Jónás Könyve (O libro de Xonás, 1940). A súa colección poética máis importante é Az istenek halnak, az ember él (Os deuses morren, o home vive, 1929). Como novelista destacou con Halálfiai (Fillos da morte, 1927), que describe a decadencia da pequena nobreza húngara e a vida cultural do país no comezo do s XX.

PERSOEIRO

Escritor. Primeiramente cultivou unha lírica de preocupacións formais, pero a conmoción dos acontecementos históricos e o empuxe cara á vida real levárono a unha profundización no contido. O punto máximo da súa arte é o poema épico Jónás Könyve (O libro de Xonás, 1940). A súa colección poética máis importante é Az istenek halnak, az ember él (Os deuses morren, o home vive, 1929). Como novelista destacou con Halálfiai (Fillos da morte, 1927), que describe a decadencia da pequena nobreza húngara e a vida cultural do país no comezo do s XX.

PERSOEIRO

Xesuíta ruso. Colaborou na fundación da revista Études (Estudios, 1856) e foi cronista de temas rusos na revista Civiltà Cattolica (Civilización Católica).

PERSOEIRO

Arquitecto neoclásico. Iniciou, no 1818, a urbanización da Xénova moderna (antiga Via Carlo Felice e Piazza delle Fontane Marose) e construíu o Palazzo dell’Accademia Lingustica e o Teatro Carlo Felice (1826-1828).

PERSOEIRO

Crego pioneiro na recolleita do folclore inglés. Recompilou multitude de cancións populares e foi autor de numerosos himnos, como Onward, Christian Soldiers (Adiante soldados de Cristo,1865).

PERSOEIRO

Almirante e explorador estonio. Navegou ao redor da Antártida nunha expedición da mariña rusa entre 1819 e 1821, que foi a primeira en descubrir terras ao S do Círculo Polar Antártico (a Illa de Pedro I e a Terra de Alexandre I), no mar que leva o seu nome.

PERSOEIRO

Político e militar tunesino. Estudiou en Francia e nos EE UU. Foi xefe de seguridade militar (1958-1974) e director xeral da Seguridade Nacional (1984-1985). En 1986 foi designado como ministro do Interior por Habib Bourguiba, quen o nomeou xefe de goberno en 1987. Ese mesmo ano, Ben’Alī forzou a dimisión de Bourguiba e substituíuno na Presidencia do estado. Levou a termo unha política a prol do mundo occidental e unha dura represión do movemento islámico.

REXIÓNS

Rexión da Europa Oriental que se estende polos vales baixos dos ríos Prut e Dniéster ata o Mar Negro, e que ocupa a maior parte de Moldavia, nunha faixa que se prolonga en dirección NO-SL ao N da conca do Danubio. En total abrangue unha superficie de máis de 45.000 km2, entre os 46°-48° de latitude N e os 28°-30° de lonxitude L. Área de transición entre oriente e occidente, a composición étnica da poboación é moi heteroxénea: a maioría moldava (ou romanesa), que é máis da metade do total e habita principalmente na metade occidental, convive con importantes minorías de ucraínos, rusos, xudeus e búlgaros; os ucraínos e os rusos están establecidos sobre todo na parte oriental. Morfoloxicamente, pódense distinguir dúas grandes unidades: a primeira, ao S, é unha gran chaira cuberta de vexetación esteparia. No centro e no N, o relevo érguese e tórnase máis abrupto, modelado polas incisións fluviais. Malia a súa proximidade ao Mar Negro, a situación occidental do país respecto do litoral...

1. Que ten dous labios.

2. Aplícase ao cáliz ou corola que se divide formando dous labios separados, como é o caso de moitas lamiáceas.

1. Aplícase ao fonema consonántico articulado mediante o contacto de ambos os dous labios, superior e inferior, que produce unha interrupción total ou parcial da corrente de aire e dá lugar aos sons chamados bilabiais oclusivos ou interruptos, se o contacto é total, ou ben fricativos ou constritivos, se o contacto non é total. En galego rexístranse os seguintes sons bilabiais: oclusivos [p], xordo, (pao, copa) e [b], sonoro, (base, sombra); nasal [m], sonoro, (mapa, amor, álbum); fricativos [β], sonoro, (abella).

2. Letra ou son bilabial.

PERSOEIRO

Político tunesino. Estudiou leis na Université da Sorbonne. Exerceu de avogado en Tunes e converteuse en militante do partido Destour do que se separou en 1934 e fundou o Parti Socialiste Destourien. Emprendeu unha intensa propaganda en favor da independencia de Tunisia, feito polo que estivo en prisión. Trasladado a Roma en 1940, apoiou os aliados na Segunda Guerra Mundial. Regresou ao seu país en 1942 e foi arrestado polos alemáns. Fuxiu de Tunes en 1945 e instalouse no Cairo. Foi aceptado polos franceses como mediador nas negociacións pola independencia (1954-1956). Foi Presidente da Asemblea Nacional e xefe do goberno (1956), máis tarde proclamou a República (1957), da que foi Presidente. Estableceu un programa socializador baseado na reforma agraria e nas colectivizacións industriais e comerciais. Participou no FNL de Alxeria e conseguiu a retirada das forzas francesas da base de Bizerta. En 1974 foi proclamado presidente vitalicio do seu partido, e no ano seguinte de Tunisia. Dende...

PERSOEIRO

Actor e realizador inglés. Traballou como actor na compañía Edison antes de pasar a dirixir na MGM. Na súa filmografía hai dúas películas que definen o seu estilo: Beast of the city (A besta da cidade, 1932), un dos primeiros filmes de gángsters, e The mask of Fu Manchu (A máscara de Fu Manchú, 1932), interpretada por Boris Karloff. Entre a súa produción pódense sinalar tamén: The man who disappeared (O home que desapareceu, 1914), While New York sleeps (Mentres Nova York dorme, 1920) e A wicked woman (Unha muller malvada, 1934).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Betanzos baixo a advocación de san Martiño.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Betanzos. Ten nave gótica e ábsida rectangular románica, datada cara ao 1175 e cuberta cunha bóveda de canón semicircular. O arco triunfal é de medio punto, con columnas acaroadas de bases áticas e capiteis vexetais de colariño sogueado. No exterior da ábsida destacan dous canzorros: un representa a un músico tocando unha viola e noutro están dous contorsionistas ou unha escena de cópula. As portas occidental e setentrional da nave son apuntadas, sen columnas, e foron construídas a finais do s XIII ou principios do XIV.

GALICIA

Avogado e político conservador e conde de Bugallal. Licenciado en Dereito pola Universidad de Salamanca, trasladouse a Madrid, onde representou dende 1886 o distrito de Ponteareas e outros distritos da provincia de Ourense (Bande, Ribadavia, Xinzo de Limia e Ourense) nas Cortes. Ocupou os cargos de oficial da subsecretaría de Gracia e Xustiza, gobernador civil de Granada, director xeral de Administración Local, director xeral do Tesouro e fiscal do Tribunal do Contencioso e do Tribunal Supremo. Foi ministro de Instrución Pública en 1902, de Facenda en 1913, 1917 e 1919, de Gracia e Xustiza en 1920, da Gobernación tamén en 1920 e de Economía en 1931; ademais, tralo asasinato de Dato, ocupou a xefatura do goberno de xeito interino en 1921. Foi presidente do Congreso dos Deputados, do Consello de Ministros e xefe do partido liberal-conservador. Así mesmo, foi membro da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación e da Academia de Ciencias Morales y Políticas. Fundou xornais políticos e publicou...