"Adá" (Contén)

1. Barullo orixinado por berros e voces de xente agrupada.

2. Pequena liorta de escasa importancia.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Granada, Andalucía, na bisbarra de Tierra de Alhama, (5.983 h [1996]). Termas árabes (s XII) de augas sulfocarbonatadas en explotación balnearia na actualidade. Igrexa (s XVI).

1. Aparello que serve para definir visuais e trazalos simultaneamente sobre a prancha topográfica. Consiste nunha regra, fixa ou móbil, cunha pínnula disposta de xeito perpendicular en cada un dos seus extremos. Unha é a pínnula ocular, outra a obxectiva. Na forma máis elaborada consta duns lentes e retículos, o que facilita a medición de ángulos verticais. Emprégase para dirixir os teodolitos.

2. 1. Regra cunha pínnula en cada extremo, semellante á empregada en topografía, que se coloca enriba da agulla maxistral, da agulla acimutal ou dun taxímetro para obter marcacións e demoras.

   2. Elemento construído para ser adaptado a unha agulla ou a un repetidor da agulla xiroscópica.

   3. Tipo correspondente a unha alidada acimutal, que grazas á combinación dun prisma e dun espello é idónea para atopar o acimut dun astro.

CIDADES

Cidade de Portugal, no distrito de Setúbal (153.189 h [1991]). Situada na beira esquerda do esteiro do Texo, fronte a Lisboa. A súa inserción na área urbana lisboeta fai que desempeñe funcións residenciais e industriais vencelladas á capital.

PERSOEIRO

Pintor e escritor. Foi un dos principais representantes das vangardas en Portugal. Estivo en contacto co grupo Orpheus. Escribiu algúns dos máis irreverentes manifestos futuristas e outros, conferencias e varios textos doutrinais: Manifesto Anti-Dantas (1915), A Cena de Ódio (1923), Direcção Única (1933), Elogio da Ingenuidade (1938), entre outros. Mantivo contactos con Sonia Delaunay e cos ballets rusos. Formou unha compañía de ballet e traballou en París como bailarín (1919). Fixo decoracións murais en Madrid e en Lisboa. Publicou A Engomadeira (1917), A Invenção do Dia Claro (1921) e Nome de Guerra (1938), así como obras de teatro, Antes de começar (1919), Deseja-se mulher (1928) e Pierrot e Arlequim (1924).

1. Saco de tea ou coiro, rectangular, redondo ou de diversas formas, cosido por todos os costados, cheo de la, plumas, crinas, espuma de nailon ou calquera outra materia filamentosa e elástica, para recoller nel a cabeza, apoiar a espalda, os brazos ou apoiar sobre ela os pés.

2. Obxecto semellante a un saco que serve para asegurar unha costura feita á man.

3. Peza de madeira saínte nas fiestras e nas portas.

4. Plástico esponxoso humedecido en auga que serve para mollar selos de correos ou en tinta de diversas cores para cuños de caucho ou plásticos.

1. de almofadar.

2. Aplícase ao aparello de perpiaño que presenta as xuntas biseladas ou rebaixadas.

3. almofadado corrido

4. almofadado en caveto

5. almofadado en chafrán

6. almofadado en punta de diamante

7. almofadado ligado

8. almofadado rústico

9. almofadado verticulado

1. Poñer almofada ou almofadas.

2. Cubrir ou forrar algunha cousa cun materia mol (algodón, tea, etc) recubríndoo despois con outro material.

3. Preparar o cilindro ou tímpano das máquinas de imprimir antes de proceder á tirada.

1. Saco de tea ou coiro, rectangular, redondo ou de diversas formas, cosido por todos os costados, cheo de la, plumas, crinas, espuma de nailon ou calquera outra materia filamentosa e elástica, para recoller nel a cabeza, apoiar a espalda, os brazos ou apoiar sobre ela os pés.

2. Obxecto semellante a un saco que serve para asegurar unha costura feita á man.

3. Peza de madeira saínte nas fiestras e nas portas.

4. Plástico esponxoso humedecido en auga que serve para mollar selos de correos ou en tinta de diversas cores para cuños de caucho ou plásticos.

PERSOEIRO

Dominico. Foi mestre de estudiantes no convento de Santiago de Compostela. En 1784 publicou Sermón de la Traslación del Glorioso Apóstol Santiago, Patrón de las Españas

GALICIA

Pianista, profesora do Conservatorio de Madrid. Escribiu Ensayo para un nuevo cuestionario pianístico.