"SS" (Contén)

PERSOEIRO

Matemático francés. Foi catedrático de Astronomía Matemática na Sorbonne e membro da Académie des Sciences. Investigou nos campos da Mecánica e da Xeometría pura. É o autor de diversas memorias publicadas no Journal des Mathématiques.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Sobresaíu en teatro coa obra Nostra Dea (A nosa deusa, 1925) e na novela con Gente nel tempo (Xente no tempo, 1937).

PERSOEIRO

Mezzosoprano. Estudiou, baixo o mecenado de Alessandro e Benedetto Marcello, con Michelangelo Gasparini. Debutou en Venecia en 1716 con Ariodante, de Carlo Francesco Pollarolo. En 1723 interpretou Griselda de Pietro Torri en Múnic. Mantivo unha rivalidade con Francesca Cuzzoni. Casou co compositor Johann Adolf Hasse e instaláronse en Dresden, onde ela representou as súas óperas. Deixou os escenarios en 1751.

PERSOEIRO

Pintor. Activo en Girona na segunda metade do s XIV, foi discípulo de Pedro Serra. Traballou na sé de Girona en 1380 e, en 1383, estableceuse en Barcelona. Realizou, entre outros, os retablos dos Set Goigs de la Mare de Déu (Os sete gozos da Nai de Deus), para Copons (1402); do Salvador de Sant Salvador de Guardiola (Bages); da capela de Sant Antoni, da sé de Manresa (1410); retablo maior de Sant Pere de Égara, en Terrasa (1411); retablo maior do convento de Santa Clara, de Vic (1415). No ano 1419 cobrou o remate do retablo maior do mosteiro de Santes Creus, comezado por Guerau Gener. Foi o representante máis coñecido da pintura gótica catalana, caracterizado polo Expresionismo, a forza da cor e a variedade de policromía.

PERSOEIRO

Novelista holandesa. É autora de Gideon Florensz (1854-1855).

PERSOEIRO

Gravador e debuxante francés. Foi profesor na Académie Royale (1648-1661). Influído por Jacques Callot, a súa obra analiza a descrición e a crítica de detalles, costumes, a arquitectura, etc, da sociedade francesa coetánea. Publicou Suite de gravures de mode à la manière de Callot (Serie de gravados de moda ao xeito de Callot, 1629) e Traité des manières de graver en taille douce (Tratado das maneiras de gravar en talla suave, 1645).

PERSOEIRO

Fotógrafo. Estudiou Pedagoxía e Historia da Arte. Dedicouse á fotografía de viaxes, recompilando material das súas visitas a Sumatra, Siam, a India e o Extremo Oriente. Estivo no Tíbet entre 1927 e 1929. Volveu á India e a China como correspondente do xornal Münchner Illustrierte Presse para realizar entrevistas con Chang-Kaishek e Mao Zedong. Estivo tamén presente no voo do Zeppelin ao Ártico no 1932. En 1939 traballou como correspondente do Neue Zürcher Zeitung, viaxando pola Península Balcánica e Oriente Próximo. Asistiu á conferencia fundacional da ONU en 1945 e despois dun accidente en Corea en 1953 abandonou a súa profesión como reporteiro gráfico.

PERSOEIRO

Pintor e teórico da arte italiano. Artista neoclásico, foi o precursor da Pinacoteca Brera de Milán (1802). É autor de Discorso sulla utilitá política delle arti del disegno (Discurso sobre a utilidade política da arte do debuxo, 1805), Del cenàcolo di Leonardo da Vinci (Sobre o cenáculo de Leonardo da Vinci, 1810) e Saggio di ricerche intorno all’armonia cromatica naturale e artificiale (Ensaio sobre a busca da harmonía cromática natural e artificial, 1821), onde se ocupou do uso moderadamente naturalista da cor.

PERSOEIRO

Eclesiástico, escritor e orador. Bispo de Condom, da Gascoña (1669-1671) e de Meaux (1681-1704), encargouse da educación do delfín, fillo de Luís XIV (1670-1678) para quen escribiu Discours sur l’histoire universelle (Discurso sobre a historia universal, 1681), obra na que mantiña que é a providencia a que impulsa a historia. Interveu na querela fronte ao quietismo de Fénelon. Entre as súas obras destaca Histoire des variations des Églises protestantes (Historia das variacións das Igrexas protestantes, 1688), na que combateu a Reforma. Foi o teórico da monarquía absoluta sobre o dereito divino. A súa obra política máis importante é Politique tirée des propres paroles de l’Écriture Sainte (Política baseada nas propias palabras da Escritura Santa, 1709).

CAPITAIS

Capital do departamento de Ain (Borgoña), situada na rexión de Rôine-Alps, Francia (40.972 h [1990]). É centro do mercado agrícola e gandeiro da comarca, ademais de encrucillada das estradas e dos ferrocarrís. As primeiras noticias da cidade remóntanse a 1184, data na que se fixeron os seus límites respecto á parroquia de San Pedro de Brou da que dependía. A partir do s XIII a súa historia confúndese coa da rexión de Bresse, xa que se converteu na súa capital baixo o dominio do condado de Savoia. Presenta importantes mostras de arquitectura do s XVI civil (casa dos Correvod) e sobre todo relixiosa (igrexa de Notre-Dame, ss XV-XVI), e preto da cidade o mosteiro de Brou (1506 - 1512), de estilo gótico flamíxero, que conserva na súa igrexa (1513-1532) os sepulcros de Margarida de Borbón, Filiberto o Fermoso e Margarida de Austria, todos obra de Conrad Meït.

PERSOEIRO

Químico. Foi un dos creadores da química agrícola. Aplicou ao estudo dos solos os métodos da análise química. Estudiou a procedencia do nitróxeno presente nos organismos vivos e determinou que o fixaban os vexetais. Foi profesor de Química na Facultade de Ciencias de Lyon e membro da Académie des Sciences.

PERSOEIRO

Cantautor. Autodidacta, coñecía a fondo a poesía francesa, que musicou con frecuencia (Villon, Verlaine e Victor Hugo, entre outros). Militou en grupos anarquistas (1946), e a temática da súa obra conservou un ton ácrata, arremetendo en contra da orde establecida; as súas posicións pacifistas, anticlericais, contrarias á pena de morte, fan que a súa obra sexa comprometida e con gran difusión durante a década dos setenta. Compuxo música de raíz popular e as súas letras, caracterizadas pola tenrura e a ironía, teñen un gran rigor técnico baixo unha aparencia ás veces vulgar, empregando a miúdo palabras das xergas; os temas tratados son o amor, a morte, a amizade, a existencia de Deus ou a violencia que deben soportar os seres marxinados. Destacan os títulos La mauvaise réputation (A mala reputación, 1952), Les amoreux des bancs publics (Os amantes dos bancos públicos, 1952) ou Margot (1952). Publicou a peza teatral Les amoureux qui écrivent sur l’eau (Os...