"RC" (Contén)

REINOS

Reino inglés fundado por Penda de Mercia (632-654). Estendíase por Midlands e ao L, desde o Fens ata o Umber. Na loita contra os outros reinos da heptarquía anglosaxoa, impuxo a súa preponderancia a partir do s VIII. Chegou ao seu apoxeo co Rei Offa de Mercia   (757-796). Despois da morte deste, caeu en beneficio de Wessex.

PERSOEIRO

Eclesiástico belga. Sacerdote (1874), arcebispo de Malinas (1906) e cardeal (1907), foi profesor en Lovaina (1882), onde fundou o Institut Supérieur de Philosophie (1889) e a Revue Néoscolastique (1894). Entusiasta do movemento neotomista, como demostrou na obra Cours de Philosophie (1892-1894), combateu o cientifismo e o modernismo. Da súa produción tamén destaca Oeuvres pastorales (1911-1929).

PERSOEIRO

Ciclista belga. É considerado, xunto con Anquetil, Hinault, Induráin e Armstrong,   un dos grandes do ciclismo mundial. Gañou cinco veces o Tour de France (1969, 1970, 1971, 1972, 1974), cinco o Giro de Italia (1968, 1970, 1972, 1973, 1974), unha a Vuelta Ciclista a España (1973), sete a Milán-San Remo (1966, 1967, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976) e tres veces o campionato do mundo (1967, 1971, 1974). Retirouse en 1978 despois de 525 vitorias como profesional.

1. Terceiro día da semana que segue ao martes e precede ao xoves. OBS: Tamén se denomina corta feira ou cuarta feira.

2. Primeiro día do tempo de Coresma, no calendario litúrxico católico.

PERSOEIRO

Actriz cinematográfica. Coñecida como Melina Mercouri, reflectiu a súa forte personalidade nos filmes Stella (1955), Poti tin Kyriaki (Nunca en domingo, 1960; premio á mellor actriz do festival de Cannes), Topkapi (1964), 10:30 P.M. Summer (1966) e A Dream of Passion (1978). Foi deputada polo Partido Socialista grego e ministra de Cultura (1981-1989, 1993-1994). Loitou por recuperar as pezas artísticas gregas subtraídas por outros países e foi contraria ao réxime dos coroneis.

1. Relativo ou pertencente ao deus Mercurio ou ao planeta Mercurio.

2. 1. Relativo ou pertencente ao mercurio.

   2. ungüento mercurial

      Fórmula farmacéutica preparada con manteiga, lanolina e mercurio metálico que se empregaba antigamente como antiparasitario.

3. Planta herbácea anual, glabra ou pouco pelosa, de ata 50 cm de altura, que presenta talos ramosos, follas pecioladas, ovais e lanceoladas, flores de cor verdosa ou amarela, as femininas sésiles, e froito en cápsula. Florece entre abril e novembro en campos cultivados ou incultos e marxes de camiños. É moi frecuente en Europa e Asia. Emprégase como planta medicinal polas súas propiedades como diurético e purgante. En Galicia tamén está presente a especie Mercurialis perennis, de flores femininas pedunculadas, pubescente e perenne.

1. Relativo ou pertencente ao mercurio.

2. Que ten mercurio.

3. Aplícase aos compostos de mercurio onde  ten a valencia ou número de oxidación +2.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Boimorto baixo a advocación de san Xoán.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ordes baixo a advocación de san Clemente.

1. Elemento metálico pertencente ao grupo II B da táboa periódica, de número atómico 80 e peso atómico 200,59, situado entre o ouro e o talio. É líquido a temperatura ambiente e dunha cor branca de prata. É un elemento pouco abundante, aínda que está moi diseminado. O mineral de mercurio máis importante é o cinabrio. Na industria, este mineral é torrado nunha corrente de aire a unha temperatura de 600°C, e obtense o mercurio: HgS + O 2 D Hg + SO 2 . O mercurio é un redutor potente e presenta unha extraordinaria afinidade polo xofre. Numerosos metais disólvense no mercurio e forman unha amálgama; entre estes destacan os do sodio e os do potasio, que son moi redutores. Tanto o mercurio metálico como os seus sales son tóxicos, e os derivados do metilmercurio son os máis perigosos. O mercurio forma compostos en que actúa cun número de oxidación de +2 e os correspondentes ao grao +1 son inestables. O mercurio emprégase na fabricación de termómetros, barómetros,...

2. calomelanos.

3. Sólido cristalino que se presenta en forma de cristais incoloros que se funden a 277 °C. Forma numerosos sales dobres e complexos denominados cloromercuriatos.

4. Sólido brillante dunha cor escarlata que se atopa na natureza formando o cinabrio, o máis refrinxente dos minerais coñecidos. Quéimase en presenza do aire e descomponse en mercurio e xofre. Emprégase na obtención de mercurio.