"lla" (Contén)

MONTES

Monte situado no extremo N da parroquia de Bretoña (A Pastoriza). O seu cumio acada os 780 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia do Viveiró (Muras). O seu cumio acada os 700 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia do Buriz (Guitiriz). O seu cumio acada os 551 m de altitude.

GALICIA

Actor teatral e promotor cultural. Comezou no mundo da interpretación co grupo de teatro de Cariño (1954). Foi un dos fundadores da compañía teatral da Sociedade Cultural Malveira (1976) e da Coral Polifónica de Cariño (1988), e o fundador do C. D. Cariño (1967) e da agrupación teatral As Traíñas (1978). Participou nas obras A taberna (1976), Agardando polo tren (1977) e Ladaíñas pola morte do meco (1978).

MONTES

Monte situado no N da parroquia de Rubián de Cima (O Incio). O seu cumio acada os 667 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia do Castro de Laza (Laza). O seu cumio acada os 620 m de altitude.

PERSOEIRO

Astrofísico alemán. Doutor en Ciencias Físicas pola Columbia University (1962), elaborou unha tese para a construción dun amplificador de masa para experimentación en radioastronomía. En colaboración con Robert W. Wilson descubriu a radiación cosmolóxica universal de fondo, o que supoñía un apoio á teoría do Big Bang, e estudou as nubes moleculares do medio interestelar. En 1978 recibiu o Premio Nobel de Física, que compartiu con Wilson e P. Kapica. Publicou diversos artigos en revistas especializadas e libros, dos que cómpre destacar Ideas and Information (1989).

1. chinche.

2. Insecto hemíptero hematófago, de corpo aplanado e oval de 5 mm de lonxitude, cor vermella escura, ás curtas e patas fortes para poder desprazarse. É de hábitos nocturnos (polo día agóchase) e é parasito, entre outros, do home.

GALICIA

Arquitecto, debuxante e pintor. Estudou arquitectura en Madrid (1945-1954) e en 1955 abriu un estudo en Vigo. Como arquitecto realizou proxectos e reformas de locais comerciais, que se caracterizaron pola unificación dos accesos ás vivendas e aos locais, como a zapataría Chavalín na rúa do Príncipe (Vigo); vivendas unifamiliares, como as vivendas Valverde en Panxón (Nigrán), de cubertas planas; edificios de vivendas, como as Potti na estrada provincial de Vigo (1960), os apartamentos As Palomas en Baiona (1966) e o edificio Calypso en Vigo; e edificios non residenciais, como a Clínica Fátima, o Sanatorio Troncoso (1960), o Sanatorio Concheiro (1961), o acceso á fábrica Pontesa en Arcade (1960), o refuxio de Montañeiros Celtas no monte Domaio (1965) e o edificio social da cidade deportiva do Círculo Mercantil (1973). Como pintor deixou obras de carácter expresionista, que amosan unha dose de naturalidade e espontaneidade. Nas súas obras está presente a crítica social. Trátase dunha pintura...

PERSOEIRO

Diplomático. Foi subsecretario da ONU para asuntos políticos (1978-1981) e secretario xeral das Nacións Unidas (1982-1991). Posteriormente, fundou o partido de centro Unión polo Perú, que se converteu na segunda forza do país (1995). Foi nomeado primeiro ministro de Perú (2000-2001) para garantir as eleccións lexislativas. Escribiu Manual de Derecho diplomático (1964). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional (1987).

PERSOEIRO

Médico. Coñecido como José Villamil, doutorouse en 1931 en Medicina coa tese “Tratamiento Piretoterapia no malárica de las esquizofrenias”. En 1927 entrou a traballar en Conxo, onde estivo ata 1932, e axudou a introducir técnicas innovadoras, ademais de colaborar na elaboración do regulamento dunha asociación de empregados do Manicomio de Conxo, que incluía tanto a médicos como a monxas. Realizou diversas estadías no estranxeiro, feito que lle permitiu ter unha visión máis crítica sobre o estado da asistencia psiquiátrica en España. Formou novos psiquiatras, xunto aos doutores Martínez Díaz e Villarino Pérez. Membro da Asociación Española de Neuropsiquiatría desde 1927, en 1939 abriu a clínica privada Sanatorio Psiquiátrico San José, en Vigo. Nese mesmo ano obtivo a cátedra de Medicina Legal na Universidade de Santiago de Compostela, que conservou ata a súa xubilación en 1971. Destacan as súas obras Manual de psiquiatría (1941) e Fisiopatología detersiva. Psicopatología...

PERSOEIRO

Relixioso. Foi presbítero (1911), capelán-administrador no santuario de Nosa Señora da Escravitude e capelán do colexio-convento da Ensinanza de Santiago de Compostela. Da súa produción destacan La Biblioteca de manuscritos del Colegio Mayor de San Bartolomé de Salamanca (1920), La predicación de Santiago en España (1942) e El Calendario: su origen, evolución y reforma: introdución a la cronología litúrgico-diplomática (1956).

GALICIA

Pintor. Estudou no colexio militar de Santiago de Compostela e interveu activamente en Andalucía nas campañas favorables ao goberno liberal durante a invasión absolutista dos Cen Mil Fillos de San Luís (1823). Desde Cádiz iniciou o seu labor pictórico cunha primeira etapa prerromántica (1823-1833), inspirada na pintura flamenga do s XVII e na francesa de finais do s XVIII. De 1830 a 1833 viaxou a San Juan de Puerto Rico para realizar a decoración do Teatro Tapia. Tras o seu regreso a Sevilla iniciou con Vista de la Giralda de Sevilla desde la calle de la Borceguinería (1833) unha segunda etapa pictórica (1833-1854), en que se centrou cada vez máis na pintura paisaxística de carácter romántico e trazos costumistas (La plaza partida), influído polo pintor escocés David Roberts. Empregou unha técnica empastada, de trazo nervioso, colorido cálido e brillante e atmosferas vaporosas que o aproximaron á pintura de Turner (Las lavanderas del Manzanares, 1838). En 1835...

GALICIA

Pintor, irmán de Xenaro Pérez Villaamil Duguet. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de La Coruña. Entre 1830 e 1833 traballou co seu irmán na decoración do Teatro Tapia de Puerto Rico e no Teatro Liceo de Madrid. Tamén realizou debuxos para o Seminario Pintoresco Español e láminas para o álbum España Artística y Monumental, publicado polo seu irmán, así como litrografías para o xornal El Álbum Filarmónico (1839) e para a novela El Almirante de Castilla (1843).

PERSOEIRO

Artista plástico. Abandonou os estudos de arquitectura para dedicarse á pintura. A finais da década de 1960 entrou en contacto cos artistas do neofigurativismo madrileño, polo que progresivamente foi abandonando o xeometrismo das súas obras. Viaxou por Italia (1975), feito que tamén influíu na súa pintura, na que introduciu elementos mitolóxicos e recursos manieristas, en moitas ocasións integrados en composicións arquitectónicas. Realizou os frescos da Cámara de Comercio de Sevilla e os do teito do Pabellón de Andalucía, na Expo’92. As súas obras, de forte colorido e luminosidade, representan a personaxes que se moven en complexas escenografías teatrais, que unifican interiores con exteriores. Destacan Grupo de personas en un atrio o alegoría del arte y la vida o del presente y el futuro (1975-1976), Escena de los personajes a la salida de un concierto de rock (1979) ou Figura reclinada veneciana moderna (2004). Realizou tamén gravados, deseños de mobles, decoracións...

GALICIA

Pintor. Realizou series temáticas que destacaron pola riqueza matérica e cromática, así como pola variedade de rexistros empregados, tanto figurativos como abstractos. Concibiu a pintura como un espazo experimental en que coincidiron mito e texto (Sensaciones griálicas, 1992), alusións históricas (Templos, 1994) ou metafóricas (Os obxectos da memoria, 1997; Metáfora dunha viaxe, 1998).

GALICIA

Avogado e tradutor. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, traballou en Londres como redactor e comentarista de política internacional dos servizos exteriores da BBC. Experto en teatro e colaborador de Grial, Tempo Exterior e Tempos Novos, traduciu ao galego A traxedia de Macbeth (1972), Flores e leña: narracións chinesas contemporáneas (1982), a primeira escolma de narrativa chinesa en galego; e Do outro lado do espello e o que Alicia atopou aló (1985), en colaboración con Teresa Barro. Recibiu, tamén xunto a Teresa Barro, o Premio Nacional de Tradución del Ministerio de Cultura (1985) por As aventuras de Alicia no país das maravillas (1984).