"An" (Contén)

GALICIA

Pedagogo. Catedrático de Teorías e Institucións Contemporáneas da Educación na Universidade de Santiago de Compostela desde 1995, entre 1994 e 2003 dirixiu a Escola de Formación de Profesorado de Lugo. Especializouse no estudo da Institución Libre de Enseñanza e desenvolveu ademais liñas de investigación relacionadas coa historia do excursionismo escolar e as conexións entre infancia e educación militarista. Das súas publicacións destacan Las Misiones Pedagógicas: una experiencia de educación popular (1982), Manuel Bartolomé Cossío. Trayectoria vital de un educador (1994), Manuel Bartolomé Cossío. Pensamiento pedagógico y acción educativa (1994), Francisco Giner de los Ríos Religius’ Conception of Religius Education: Insights Afforded by an unpubliched Text (1999), La formazione dei maestri in Spagna: un approccio storico (2000), Francisco Giner, a escola primaria e a universidade (2001) e Giner y Cossío en el verano de 1883. Memoria de una excursión...

PERSOEIRO

Impresor. Dos seus obradoiros saíu Aires da miña terra (1880), de Curros Enríquez; Follatos (1891), de Filomena Dato; Armas de Ourense (1891), de Benito Fernández Alonso (1891); Historia Eclesiástica (1895), de Valentín Portabales; e El pontificado gallego: crónica de los Obispos de Ourense, de Benito F. Alonso (1897).

PERSOEIRO

Escritor. Foi xefe de redacción do periódico Revolución (1960-1961), director da revista Cuba (1963-1968) e vicepresidente do Consejo Nacional de Cultura de Cuba. Da súa obra, traducida a diversas linguas e moi comprometida coa realidade do seu país, cómpre salientar Tabaco para un Jueves Santo (1955), La situación (1963, Premio Casa de las Américas), Pasión de Urbino (1967), premiada no concurso Biblioteca Breve da editorial Seix Barral; Temporada de ángeles (1987), El desfile (1993) e o libro de memorias Llueve sobre mojado (1999). Recibiu o Premio Nacional de Literatura de Cuba en 2002.

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo mexicano. Influído polos poetas clásicos, como Horacio ou Virxilio, consolidouse como autor nunha liña paralela ao modernismo mexicano. Da súa obra destacan El himno de los bosques (1891), La noche rústica de Walpurguis (1897), Poemas rústicos (1902) e Idilio salvaxe (1905).

PERSOEIRO

Debuxante, deseñador gráfico e delineante. Coñecido como Paco Oti, estudou na Escola d’Estiu d’Acció Sòcio-cultural Interacció-84, en Barcelona. De volta en Galicia fixo numerosas mostras individuais e colectivas en Ferrol, Alemaña, Colombia e Italia. Colaborador de Teima, Can sen dono, As Roladas, El Ecologista e El Patito Feo, participou na dotación de fondos do Museo do Humor de Fene (1985) e traballou como escenógrafo para o Centro Dramático Galego. Recibiu o I Premio de banda deseñada Culturagalega.org-BDBanda (2002).

PERSOEIRO

Relixiosa, filla de Adalrico, conde de Alsacia. Naceu cega e o seu pai quíxoa matar pero a nai conseguiu evitalo e levouna a un mosteiro preto de Besançon, onde se criou. Fundou os mosteiros de Hohenburg e Niedermunster, en Mont Sainte-Odile, dos que foi abadesa. A súa lenda di que salvou a alma do seu pai do purgatorio e que resucitou para recibir a comuñón dun anxo. A súa festividade celébrase o 14 de decembro.

1. Relativo ou pertencente ao Imperio Otomán.

2. turco.

3. Tecido de trama de algodón e urdido de seda ou de la, que se emprega especialmente na elaboración mantóns, cortinas e tapices.

1. Relativo ou pertencente ás linguas otomangueanas.

2. Familia de linguas do phylum amerindio que falan os pobos do centro de México. Inclúe, entre outras, o mixteco, o zapoteco, o pamé e o otomí.

PERSOEIRO

Filósofo. Pensador cristián, opúxose a todo idealismo e inmanentismo. Ademais de obras sobre Abelardo, o escolástico Guglielmo d’Auxerre, o cartesianismo e B. Croce, escribiu Critica dell’idealismo (1936), Metafisica dell’essere parziale (1942) e La tragicità del reale ovvero la malinconia delle cose (1964).

MONTES

Monte situado na parroquia dos Vaos (Ribeira de Piquín). O seu cumio acada os 893 m de altitude.

GALICIA

Bibliófilo, escritor e industrial. Foi un dos fundadores do primeiro Centro Gallego en Bos Aires e refutou a tese de que Cristovo Colón era galego. Publicou Cristóbal Colón. Su origen y su patria (1912) e Colombinos Art Nouveau: nuevo campeón. Un zapatero que ahorca el tirapié (1913).

PERSOEIRO

Arquitecto neerlandés. En 1917 formou parte do grupo De Stijl, pero encamiñouse cara a un precubismo, e estudou as relacións entre os baleiros e os cheos, que reflectiu nos proxectos do Café de Unie, en Rotterdam (1924, destruído en 1940) e das casas en serie no bulevar da praza Sheveringen (1917). En 1918 foi nomeado arquitecto municipal de Rotterdam, onde construíu as casas populares Hoek van Holland (1924-1927) e a Kiefhoek (1925-1927), e afastouse xa do funcionalismo ortodoxo. Foi autor tamén da casa de convalecencia infantil Bio, preto de Arnhem (1952-1960), e do proxecto para o edificio do goberno da provincia de Holanda Meridional, na Haia (1952).

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Cofundador da revista Liberté (1958), escribiu os libros de poesía Ces anges de sang (1955) e En la nuit, la mer (1981), o ensaio Journal dénoué (1974) e novelas como La mort vive (1980).