"An" (Contén)

1. Instrumento que serve para copiar, ampliando ou reducindo a vontade, un plano, un mapa, ou en xeral un debuxo calquera. Está constituído por catro regras articuladas formando unha reixa. Unha das regras ten un punto que permanece fixo, outra está provista dun estilete con que se segue o debuxo orixinal que se quere copiar, e unha terceira ten un lapis que vai debuxando a copia do orixinal.

2. Estrutura metálica articulada, con forma de paralelepípedo, que sostén o arco de catenaria nalgúns sistemas de tracción eléctrica e asegura o contacto permanente co cable de contacto da catenaria mediante un sistema de resortes.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Toledo, Castela-A Mancha, situado na comarca de La Sagra, ao NL de Toledo (2.773 h [2001]). A elaboración de aceites e fariña, xunto coa fabricación de materiais de construción, son a base da súa economía.

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Alonso Sánchez Coello, substituíuno como pintor de cámara do rei (1596) e especializouse nos retratos reais. O seu estilo, na liña de Antonio Moro, influíu na arte da corte de Filipe IV. Cultivou tamén a pintura relixiosa, dentro da corrente manierista derivada de Navarrete e Tiziano. Pintou Fray Hernando de Rojas, El caballero santiaguista, numerosos retratos de Filipe II e San Agustín.

PERSOEIRO

Cantante. Debutou con sete anos nun tablao flamenco e dedicouse por completo ao mundo da copla e do folclore. Da súa discografía destacan Que dile y dile (1975), Marinero de luces (1985), Se me enamora el alma (1989), Amor eterno (1996) e Buena suerte (2004). Ademais, protagonizou as películas Yo soy esa (1990) e El día que nací yo (1991).

1. Representación escénica muda que se basea no xesto e na expresión corporal, frecuentemente acompañada de música. En Grecia era un simple accesorio da danza, e entre os romanos, malia que o mimo era famoso grazas ao tráxico Pílades de Cilicia e ao cómico Batilo de Alexandría, non se estableceu na súa forma definitiva ata a época de Augusto. Ocupou un lugar preeminente na Commedia dell’Arte, sobre todo con Arlequín e Colombina. A ópera cómica do s XVIII tomou dela moitos elementos, e foi J. G. Noverre (1727-1810), director das festas na corte francesa, quen lle devolveu a súa rigorosa natureza de espectáculo sen canto e sen fala. Máis tarde chegaron as formas estilizadas e decorativas de I. Stravinskij, S. Prokof’ev e O. Respighi. Pantomimas famosas son a Petruska de I. Stravinskij ou El sombrero de tres picos de Falla. Xa ben entrada a segunda metade do s XX recuperou as súas características, diferenciándose claramente da danza e do ballet, e centrándose rigorosamente no...

2. Representación que se fai con ánimo de enganar.

3. Acción ou actitude finxida para enganar a alguén.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de san Martiño que dá nome ao concello de Pantón.

GALICIA

Concello da comarca da Terra de Lemos, situado na provincia de Lugo no centro-leste da Comunidade Autónoma de Galicia, a 42° 30’ 40’’ de latitude N e 7° 37’ 30’’ de lonxitude O. Limita ao N co concello do Saviñao (comarca de Terra de Lemos), ao L cos de Monforte de Lemos e Sober (ambos os dous na comarca de Terra de Lemos), ao S cos de Sober e Nogueira de Ramuín (comarca de Ourense) e ao O cos de Carballedo e Chantada (ambos os dous na comarca de Chantada). Abrangue unha superficie de 143,2 km 2 , en que acolle unha poboación de 3.073 h (2007) distribuídos nas parroquias de Acedre, Atán, Cangas, Castillón, Deade, Eiré, Espasantes, Ferreira de Pantón, Frontón, Mañente, Moreda, Pantón, Pombeiro, Ribeiras de Miño, San Fiz de Cangas, San Vicente de Castillón, Santalla de Toiriz, Santo Estevo do Mato, Següín, Serode, Siós, Toiriz, Toldaos, Tribás, Vilamelle e Vilar de Ortelle. A súa capital está no lugar do Castro de Ferreira, na parroquia de Ferreira de Pantón, a 138 km de Santiago...

1. Calquera sal ou éster do ácido pantoténico.

2. Substancia en forma de pos brancos, higroscópica, inodora, amarga e soluble na auga. É termolábil e un compoñente do coenzima A.

1. Relativo ou pertencente aos pantoterios.

2. Mamífero da infraclase dos pantoterios.

3. Infraclase de mamíferos, da subclase dos terios, de dimensións pequenas ou medianas, que presentan dentes pequenos e incisivos. Son animais carnívoros ou insectívoros. Viviron durante o Mesozoico e probablemente eran moi próximos ao tronco que deu orixe a todos os terios vivos.