"An" (Contén)

GALICIA

Militar. Ingresou no exército en 1816 e serviu en diversos reximentos galegos. En 1823 defendeu o absolutismo en Lugo e loitou constra os liberais en Pontesampaio e Vigo. En 1826 ingresou na garda real. Loitou contra os carlistas e obtivo os graos de brigadier e mariscal de campo. Morreu no enfrontamento contra as tropas carlistas de Ramón Cabrera. Foi procurador a Cortes entre 1834 e 1837. Escribiu un tratado de instrución militar e recibiu a cruz de primeira e terceira clase de San Fernando e a cruz de San Hermenegildo. Os seus descendentes recibiron o título de marqués de Casa Pardiñas.

PERSOEIRO

Prateiro. Das obras que realizou destacan as cruces procesionais de Santa Baia de Brens (Cee), Santa María de Olives (A Estrada) e Santa Cristina de Vinseiro (A Estrada).

GALICIA

Xogador de baloncesto. Coñecido como Lolo Pardo, ao longo da súa carreira pertenceu á disciplina do E. N. Bazán, Hesperia de Madrid e Bosco A Coruña. Foi internacional e participou nos II xogos do Mediterráneo, onde gañou a medalla de ouro. Recibiu a Medalla de Bronce al Mérito Deportivo (1956).

GALICIA

Escritora, condesa de Pardo Bazán. De familia nobre, trasladouse a Madrid en 1869, e alí entrou en contacto cos parladoiros literarios, o Ateneo e o mundo aristocrático, ademais de asistir con asiduidade ás sesións do Congreso. As súas viaxes por Francia, Inglaterra ou Italia foron moi enriquecedoras para a súa formación, e nelas coñeceu a diversos personaxes como os irmáns Goncourt e É. Zola. Foi unha muller cunha cultura literaria moi extensa, xa que leu con especial interese a autores da literatura europea da súa época como Juan Valera, Benito P. Galdós, Peray e Vitor Hugo, e sobre todo a un emerxente Émile Zola. A súa curiosidade intelectual estendeuse tamén a outros campos, como a filosofía e a ciencia. A súa produción literaria comezou coa publicación do libro de poemas Jaime (1876), dedicado ao seu fillo. Despois do éxito logrado con esta obra, o seu traballo literario centrouse na publicación de ensaios en revistas, feito que a colocou na vangarda da crítica literaria de...

GALICIA

Político e militar. Formou parte do Batallón Literario durante a Guerra de Indepencia e acadou o grao de tenente coronel. Presidiu a primeira Xunta de Censura (1810) e formou parte no Trienio Liberal da Deputación Provincial da Coruña. En 1821 asinou unha denuncia contra o goberno pola falta de liberdade de prensa e foi deputado nas Cortes por Pontevedra (1834-1836).

GALICIA

Relixioso e escritor liberal. Estudou filosofía e teoloxía en Salamanca e Roma. No seu regreso a España instalouse en Madrid, onde realizou diversos estudos literarios e científicos, ata que conseguiu a secularización en 1792. Precursor do xornalismo na Coruña, o seu primeiro proxecto de obradoiro e semanario, El Curioso Herculino, fracasou en 1797. Os seus escritos, baixo o pseudónimo de León de Parma ou Pardo de Xas, tiveron moita aceptación na prensa madrileña. Publicou diversos poemas, relatos e folletos de contido político e de carácter anónimo, dos que destacan Os rogos d’un gallego establecido en Londres dedicado aos seus paysanos para abrirlles os ollos sobre certas inorancias, e o demais que verá o curioso lector (1813), un romance ideolóxico e propagandístico en que ataca a Igrexa e o absolutismo monárquico. Foi director de Diario de La Coruña (1808), o primeiro xornal coruñés; do Semanario Político, Histórico y Literario de La...

GALICIA

Militar. En 1806 chegou a Bos Aires e integrouse no Tercio de Gallegos. Levou a cabo unha brillante carrera militar e participou nas loitas independentistas, entre outras, nas batallas de Las Piedras (1812) e Tucumán (1812). Loitou no Alto Perú e participou na ocupación de Lima, nas campañas de Río de la Plata e de Colombia. Foi gobernador dos departamentos de Arequipa, Cuzco e Puno.

PERSOEIRO

Cantante e compositor. Coñecido como Juan Pardo, iniciouse na música como membro de Los Vándalos e dos primeiros Pekenikes. Fundou Los Brincos, unha das bandas españolas de música lixeira de máis éxito e calidade. Posteriormente separouse e creou, xunto con Antonio Morales, o dúo Juan y Junior, para despois continuar a súa carreira en solitario. Da súa produción destacan Año nuevo (1995), Alma gallega (1997) e Gallo de pelea (1998), e en galego Galicia miña nai dos dous mares (1989), composto case todo por poemas de Cabanillas, e Lúa chea (2003).

PERSOEIRO

Eclesiástico e político. Formouse na Universidad de Salamanca, da que foi nomeado reitor en 1504. Foi bispo de Ciudad Rodrigo (1514-1523) e de Osma (1522-1524), arcebispo de Santiago de Compostela (1524-1534) e de Toledo (1534-1545) e en 1531 elevárono ao cargo de cardeal. Foi presidente da Real Chancillería de Valladolid (1522), presidente do Consello de Castela (1524-1539), gobernador do Reino de Castela (1539-1541) e inquisidor xeral (1539). Exerceu un labor de mecenado artístico do que cómpre destacar o hospital de San Juan Bautista de Toledo.

PERSOEIRO

Relixioso dominicano e escritor. Dedicou a maior parte da súa vida ao estudo da orde dos Predicadores en Galicia e dirixiu a Asociación Regional del Santo Rosario (1913). Foi membro da Real Academia Galega (1941). Colaborou, co pseudónimo de León Yebra Oliver en diversos xornais como Faro de Vigo, El Ideal Gallego ou La Voz de Galicia. No boletín católico Logos publicou cinco ensaios entre 1933 e 1936, no Boletín de la comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Lugo o artigo “El convento Santo Domingo de Vivero” e no Boletín de la comisión Provincial de Monumentos Históricos y Artísticos de Orense (1937) un artigo sobre o santoral, que deu pé á publicación de Santoral gallego (1941). Publicou tamén Los dominicos en Santiago: apuntes históricos (1953).

GALICIA

Político e xurista, conde de Pardo-Bazán, fillo de Miguel Pardo Bazán e pai de Emilia Pardo Bazán. Membro do Partido Progresista, foi alcalde da Coruña (1854) e deputado nas Cortes pola Coruña (1854-1856 e 1869-1871). Fundou o xornal Revista de Galicia (1850), en que publicou diversos traballos sobre a propiedade rural galega. Escribiu Memoria sobre la necesidad de establecer escuelas de Agricultura en Galicia (1862).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Rubiá baixo a advocación de santo Estevo.

GALICIA

Pianista e compositor. Estudou piano e harmonía en Vigo e, en 1946, trasladouse a Madrid para continuar os estudos musicais no Real Conservatorio. Despois comezou unha serie de concertos en solitario que, a partir de 1960, realizou acompañado dun grupo de música lixeira. En 1973 conseguiu unha praza como profesor de piano no Conservatorio de Varkaus e, posteriormente, exerceu a docencia noutros conservatorios finlandeses, como o de Kokkola e o de Joensuu. Das súas composicións destacan Suite Antigua, Fanfari e os ciclos sobre Cantares Gallegos e Follas Novas. Recibiu o Primeiro Premio de Piano do Real Conservatorio de Madrid (1951).

PERSOEIRO

Escritor, historiador e diplomático ecuatoriano. Formou parte do grupo de Guayaquil, xunto con D. Aguilera ou José de la Cuadra. A súa obra, marcada polo realismo, avanza na caracterización dos personaxes, na composición dos diálogos e nas reflexións monologadas, mentres que os temas reflicten a historia e a sociedade do seu país. Da súa produción destacan El muelle (1933), Hombres sin tiempo (1941), La hoguera bárbara (1944) e La Manticora (1974). Escribiu tamén os ensaios Thomas Mann y el nuevo humanismo (1956) e Ensayos de ensayos (1981). Recibiu o Premio Nacional de Cultura Eugenio Espejo (1979).

PERSOEIRO

Pintor. Foi axudante de D. Velázquez e recibiu a influencia da pintura castelá da súa época. É autor de Vocación de san Mateo (1661), El bautismo de Cristo (1667) e do retrato El arquitecto José Rates.

GALICIA

Político, irmán de Xacobe María de Parga Puga. Acadou o grao de álferez de fragata, foi depositario de Rendas Reais de Betanzos (1808), tesoureiro do Exército da praza de Ceuta (1813-1815) e do Exército do Reino de Galicia. Foi deputado nas Cortes de Cádiz (1810-1813).

PERSOEIRO

Xurista. Foi fiscal do xulgado de primeira instancia de Mondoñedo, maxistrado na Audiencia de Pontevedra e fiscal en Ourense, Palencia, Lugo e Madrid. Escribiu semblanzas biográficas e artigos relacionados coa historia e a cultura galega en diversas publicacións como o Boletín de la Real Academia Gallega e Galicia, revista en que iniciou a publicación da novela La nueva doncella (1887-1889). Pertenceu á Real Academia Galega (1907).