"AP" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos papiliónidos.

2. Insecto da familia dos papiliónidos.

3. Familia de insectos, da orde dos lepidópteros, que se caracterizan polas súas grandes dimensións e as súas cores relucentes. A esta familia pertencen os xéneros Papilio, Iphiclides, Parnassius e Zerynthia, que se poden atopar en Galicia.

PERSOEIRO

Físico e inventor francés. Foi axudante de Huygens desde 1673 e posteriormente de Boyle, en Inglaterra, onde perfeccionou a máquina pneumática (1676-1679) e ideou o dixestor, coñecido como marmita de Papin. En Alemaña residiu en Marburg e Kassel, onde inventou diversos aparatos. A súa máxima preocupación, non obstante, foi a máquina de vapor, da que foi, de feito, un precursor.

PERSOEIRO

Escritor italiano. De personalidade controvertida, colaborou desde 1900 ata 1915 nas revistas Leonardo (1903-1907), La voce (1903-1907) e Lacerba (1913). Entre 1900 e 1915 escribiu os seus libros máis significativos de filosofía, poesía, literatura e crítica literaria, dos que destaca a autobiografía Un uomo finito (1912). Convertido ao catolicismo, compuxo obras ascético-morais, como Storia di Cristo (1921) e Il diavolo (1953).

PERSOEIRO

Xurisconsulto romano. Exerceu a avogacía e a maxistratura. Foi considerado príncipe dos xurisconsultos romanos, e a denominada lei de citas de Teodosio e Valentiniano III (426) confirmou a autoridade da fonte de dereito da súa doutrina. Das súas obras destacan as Responsa e as Quaestiones.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Barcelona, Comunitat Autónoma de Catalunya (3.314 h [2001]). Os principais cultivos de regadío son as hortalizas e as árbores froiteiras. No secaño destacan a viña, as cerdeiras e as amendoeiras. A industria ten como principais sectores o da construción, o químico e o téxtil.

1. Nome que reciben os primates do xénero Papio.

2. Primate surafricano, o máis grande dos papións, que ten o pelame marrón agrisado, cun ton verde nas costas. Os machos adultos poden pesar máis de 40 kg.

1. Planta herbácea perenne que presenta talos dereitos e triangulares que chegan a medir 2,5 m de altura, coroados por unha umbela de follas cintiformes. Dáse en augas fluviais, en Exipto e nos países próximos.

2. 1. Folla artificialmente composta por tiras extraídas do tronco da planta de papiro e enganchadas, que empregaban os antigos para escribir. Inicialmente escribíase todo seguido na dirección das fibras, na parte denominada recto, mentres que na outra banda, verso, as fibras mantíñanse perpendiculares. Cando o rolo era xa inservible, aproveitábase o reverso en branco para escribir outros textos. O uso de papiros en Exipto remóntase ao s XXX a C, mentres que os gregos máis antigos son do s IV a C. Arredor do s I, para aforrar, introduciuse o costume de cortar o papiro en fascículos ou quinternos, o que deu orixe ao codex, precursor do libro. O papiro escrito máis recente foi unha bula papal de 1017.

   2. Manuscrito antigo feito sobre estas follas.