"RM" (Contén)

1. Que ten forma de cordón.

2. Cada un dos pedúnculos cerebelosos inferiores, que reúne vías nerviosas procedentes da medula e do bulbo.

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo en España de A. Muñoz i Degrain, partiu dun colorismo de raíz impresionista e acadou un estilo propio nas paisaxes, onde a luz queda expresada só por diversas gamas de branco e no que as formas, desdebuxadas pola intensidade da luz, lembran a J. M. W. Turner. Destaca Paisaje y rancho (1924).

PUBLICACIÓNS

Publicación editada en Vigo a partir de 1980. Trátase da segunda etapa dunha revista anterior, dirixida polo doutor Luis Gómez. Coordinada polo doutor Isaac Arias, tentou difundir entre os profesionais do sector unha terapéutica farmacolóxica máis racional para a súa aplicación en hospitais e centros de saúde. Incluíu ensaios sobre fórmulas farmacolóxicas, estudos sobre a aplicación de medicamentos, revisión bibliográfica de compostos químicos e referencias a actividades profesionais dos farmacéuticos.

PUBLICACIÓNS

Publicación editada na Coruña a partir de xuño de 1992. Coordinada por José A. Brandariz, constituíuse no voceiro da Asociación Profesional de Funcionarios do Corpo da Policía Municipal de A Coruña. Incluíu disposicións lexislativas sobre tráfico e seguridade vial, análises da problemática do tráfico na Coruña e algúns apartados especiais sobre política, deportes e aspectos sociais.

GALICIA

Médica. Directora xerente da Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia-061, foi coordinadora do Plan Autonómico de Urxencias, presidenta da Comisión Asesora Técnica da Consellería de Sanidade e directora técnica da División 061 de Galicia. Recibiu, entre outros galardóns, a Cruz da Soberana Orden Militar de Malta e a Medalla de Oro de San Juan de la Cruz.

PERSOEIRO

Psicólogo francés. Considerado o iniciador da psicoloxía positivista e experimental francesa, centrouse no estudo da psicoloxía patolóxica. Das súas obras destacan Les maladies de la mémoire (1881), Les maladies de la volonté (1883), Les maladies de la personnalité (1885) e Essais sur la passion (1907).

PERSOEIRO

Crítico literario inglés. Profesor en Cambridge e Harvard, os seus escritos teóricos, de aspecto psicoloxista, tiveron un papel determinante na formación das novas correntes críticas de principios do s XX. Escribiu The Meaning of the Meaning (1923), xunto a C. K. Ogden; Principles of Literary Criticism (1924), Practical Criticism (1929) e The Philosophy of Rethoric (1936).

PERSOEIRO

Escritora e xornalista. Cunha traxectoria marcada polo encarceramento do seu pai na época franquista, formou parte do equipo fundador da revista Cambio 16 e colaborou en Diario 16, Historia 16 e Marie Claire. Escribiu Cómo ser mujer y no morir en el intento (1990), Cuernos de mujer (1992) e Fin de fiesta (2001).

PERSOEIRO

Escritora e profesora. Catedrática de Literatura Española na Universitat Autónoma de Barcelona e estudosa da literatura castelá, publicou La escuela de Barcelona (1988, XVI Premio Anagrama). Con Te deix, amor, la mar com a penyora (1974) gañou o Premio Puig i Llensa da revista Recull e posteriormente escribiu Una primavera per a Domenico Guarini (1981, Premi Prudenci Bertrana 1980), Joc de Miralls (1989, Premio Ramon Llull), Dins el darrer blau (1994, Premi Josep Pla, Premi Crexells e Premio Nacional de Narrativa 1995) e La meitat de l’anima (2003, XLIV Premi Sant Jordi).

PERSOEIRO

Pintor holandés. Coñecido como Rembrandt, foi discípulo dos pintores italianistas Jacob Isacszoon van Swanenburch e Jacob Symonszoon Pynas. En Leiden traballou estreitamente con Jan Lievens e en 1631 trasladouse a Amsterdam, onde frecuentou o taller de Pieter Pieterszoon Lastman. Estilisticamente partiu dunha base italiana clasicista, influído pola obra de Caravaggio, aínda que a súa obra se dividiu en dúas etapas, diferenciadas pola morte da súa dona, Saskia (1644). Na primeira (1625-1644) partiu dun naturalismo aínda non formado e reforzado por un claroscuro máis formal que ideolóxico (A lección de anatomía do doutor Tulp, 1632). A luz e a cor empregadas foron suaves e potenciaron a beleza plástica dos conxuntos, nos que con frecuencia representou a filósofos e a personaxes bíblicos (A lapidación de Santo Estevo, 1625), aínda que tamén tratou o tema mitolóxico (Artemisa, 1634) e o retrato (A parella feliz, 1634). O segundo período correspondeuse...

GALICIA

Filóloga. Licenciada en filoloxía románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1968), doutorouse coa tese Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia (1973). Foi profesora na facultade de Filoloxía da universidade compostelá e, desde 1981, catedrática de instituto de lingua e literatura galegas. En 1983 foi nomeada primeira inspectora (extraordinaria) de lingua e literatura galegas do distrito universitario de Santiago. Sensibilizada coa difusión da lingua galega, participou e ocupou cargos directivos na asociación O Galo e desenvolveu o seu labor de investigación no ILG, colaborando na redacción dos métodos Galego 1, 2 e 3 e na primeira fase do Tesouro lexicográfico galego; tamén colaborou na elaboración do Atlas Lingüístico de los marineros peninsulares, dirixido por M. Alvar. No campo do léxico publicou Nomenclatura de la flora y fauna marítimas de Galicia. I. Invertebrados y peces, con anotaciones etimológicas...

SIGLAS

Sigla de Madagascar na placa de estado.

SIGLAS

Sigla de Mali na placa de estado.