"An" (Contén)

1. Monomanía caracterizada pola tendencia a provocar incendios.

2. Atracción patolóxica polo lume.

1. Relativo ou pertencente á piromancia.

2. Que ou quen practica a piromancia.

PERSOEIRO

Escritor. Coñecido como Carlo Dossi, a súa orixe nobre permitiu que recibira unha coidada formación. Desenvolveu a carreira diplomática ata que se dedicou á arqueoloxía. A súa obra literaria, comprendida dentro da scapigliatura, abarca unha nova técnica estilística. É autor de L’altrieri: nero su bianco (1868), Vita di Alberto Pissari (1871), La colonia felice (1874) e La desinenza in A (1878).

1. Relativo ou pertencente a Pisa ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Pisa.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano. De nome Andrea da Pontedera, formouse en Pisa pero traballou sobre todo en Florencia, onde fixo as primeiras portas do baptisterio (1329-1336) e os relevos da parte baixa do Campanile (1337-1343); sucedeu a Giotto na dirección das obras da catedral. O seu estilo fusionou a gracilidade do gótico francés coa severidade italiana.

PERSOEIRO

Pintor e medallista italiano. Coñecido como Pisanello, formouse con Stefano da Zevio e recibiu a influencia de Gentile da Fabriano. Cultivou un humanismo entre o uso cortesán do gótico internacional e o estudo da natureza e da Antigüidade clásica. Das súas obras destacan Annunciazione (1424-1426), Madonna col il bambino, retratos como o de Lionello d’Este e Margherita Gonzaga (1435?) e numerosos debuxos. Renovador do xénero da medalla (Filippo Maria Visconti, Cecilia Gonzaga) traballou nas principais cortes italianas.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto italiano, fillo de Nicola Pisano. Traballou como colaborador do seu pai no púlpito da catedral de Siena (1265-1268) e na Fontana Maggiore da Piazza del Comune de Perugia (1278). Dirixiu as obras da catedral de Siena (1282-1296) e en 1299 comezou as do baptisterio de Pisa. Tamén foi autor dos púlpitos das catedrais de Pistoia (1297-1301) e de Pisa (1302-1310), nun estilo moi relacionado co expresionismo do gótico francés. Fixo diversas versións da Virxe co neno, destacando a Madonna della cintola, na catedral de Prato.

PERSOEIRO

Escultor italiano. Fixo o púlpito do baptisterio de Pisa (1260) e o da catedral de Siena (1265-1268), co seu fillo Giovanni Pisano e outros discípulos. Atribúenselle a Deposizióne di Cristo dun dos tímpanos da catedral de Luca (1259?) e o proxecto da Arca di San Domenico en Boloña (1264). Tamén colaborou na realización da Fontana Maggiore da piazza del Comune de Perugia (1278). O seu estilo, influído polo clasicismo romano, conectou máis tarde co gótico francés.

PERSOEIRO

Escultor, xoieiro e mestre de obras italiano, fillo de Andrea Pisano. Formouse co seu pai, a quen sucedeu na fábrica da catedral de Orvieto (1348-1353). Realizou a Madonna do sepulcro de Marco Cornaro en Venecia (1365?) e a Madonna Cavalcanti de Santa Maria Novella en Florencia, obras onde introduciu a elegante sinuosidade das virxes góticas francesas.

PERSOEIRO

Escrito e crítico literario ruso. Demócrata revolucionario, dirixiu o periódico Russkoje Slovo e foi encarcerado polos seus posicionamentos políticos que fixo públicos no artigo “Sholastike XIX veka” (Escolástica do século XIX, 1861), onde formula os principios democráticos na literatura. Considerado un dos principais expoñentes da intelixencia radical e nihilista rusa, tratou o tema do socialismo en Ocerki po istorii truda (Artigos sobre a historia do traballo, 1863) e en Posmotrim! (Xa o veremos!, 1865).

PERSOEIRO

Artista plástico. Fundou, na súa cidade natal, o proxecto Cittadellarte, lugar de produción, exposición e residencia de artistas. Participou en happenings e na súa obra, próxima á arte pobre, amosouse preocupado pola busca espacial e por motivar a participación do espectador. Destacan as súas composicións Palla di giornali (Mappamondo) (1966-1968) ou Persone Nere (1984).

GALICIA

Historiador da arte. Catedrático de historia da arte en diversas universidades, foi director do Museo Nacional del Prado (1978-1981) e conservador xefe do Museo Thyssen-Bornemisza (1987-1990). Os seus estudos centráronse na arquitectura e escultura galegas da Idade Media, así como na arte moderna española. Escribiu La Construción de la Catedral de Orense (1954), El Románico y su pervivencia en Galicia (1961) e en colaboración, La Escultura y la arquitectura españolas del siglo XVII (1982) e Corpus velazqueño (2000). Membro numerario da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e da Real Academia de la Historia e correspondente das academias de bellas artes de Granada, Sevilla, València e da Real Academia Galega e da Real Academia de Bellas Artes de Nuestra Señora del Rosario, da que foi nomeado académico de honra.

GALICIA

Anarquista. Foi un dos fundadores do Sindicato de Industria Pesquera de Cariño (1933), integrado na CNT. Foi detido polos sucesos de outubro de 1934 e pasou algún tempo recluído no castelo de San Filipe (Ferrol). Nos primeiros días do golpe militar de 1936, embarcou coa totalidade dos directivos do sindicato cara ao porto francés de Saint-Nazaire. Trasladouse a Almería, e integrouse na Agrupación de Gallegos Libertarios, colaborou co voceiro confederal Galicia Libre, exilándose en Orán, onde foi confinado nun campo de concentración. Puido entrar en Francia e embarcou xunto cos seus irmáns Xosé e Vicente rumbo a Chile, onde se estableceu en Valparaíso. Continuou a súa vinculación coa Delegación del Movimiento Libertario en Chile.