"An" (Contén)

1. Extensión grande de terra chá.

2. Extensión de rocha chá que sobresae da auga ou que forma unha elevación sobre o fondo do mar.

1. Acción e efecto de planificar.

2. 1. Acción de elaborar e executar un plan económico. A elaboración dun proxecto é o resultado da adecuación e coherencia entre os obxectivos e os recursos dispoñibles. Así, deberase considerar a compatibilidade das macromagnitudes empregando técnicas de análise ou de coñecemento, técnicas de elaboración e técnicas de xestión. A vertente técnica de elaboración, execución e control do proceso planificador asígnase á oficina ou comisaría do plan, que coa súa organización deberá resolver en primeiro lugar, se cabe unha estrutura xerarquizada, como foi o caso da Unión Soviética co Gosplan, ou unha organización de cooperación de expertos; se é conveniente separar os equipos de planificación a curto ou a longo prazo, e se é o momento de intervención no proceso de planificación das diversas forzas sociais, como son os sindicatos ou a patronal.

   2. planificación estratéxica empresarial

      Sistema, a medio e a longo prazo, para establecer proxectos de desenvolvemento e programas de explotación para a xestión óptima dunha empresa.

   3. planificación territorial

      Proceso de decisión polo que se determinan as directrices dos usos do solo, os movementos de persoas e mercancías, os equipamentos colectivos, e a ordenación da vivenda dunha área de dimensións variables e por un ciclo temporal tamén variable.

   4. planificación urbanística

      Ordenación sistemática, total ou parcial, dunha cidade ou dun núcleo ou conxunto de núcleos urbanos, en previsión e con programación do seu crecemento futuro.

3. Conxunto de métodos orientados ao control de nacementos que apareceu en EE UU na década de 1950. Representa a atención dos aspectos psicolóxicos, médicos, familiares, sociais, económicos ou demográficos que condicionan a natalidade.

4. Conxunto de intervencións organizadas de maneira consciente e sistemática para influír sobre a forma e as funcións das variedades lingüísticas presentes nun marco social determinado. Divídese en dúas vertentes independentes e complementarias: a planificación do corpus, que comprende as intervencións sobre o mesmo código lingüístico, e que compete a actividades como a codificación (gráfica, gramatical, léxica ou da pronuncia) e a elaboración funcional (desenvolvemento do repertorio de variedades funcionais ou rexistros específicos); e a planificación do status, que se refire á asignación de funcións sociais ás diversas variedades lingüísticas, concrétase en actividades de promoción ou de regulamentación lexislativa que tenden a difundir o coñecemento ou o uso dalgunha variedade lingüística. A planificación lingüística é, polo tanto, un cambio lingüístico ou sociolingüístico dirixido. Na súa condición de disciplina autónoma, desenvolveuse, ao longo da segunda metade do s...

1. Que planifica.

2. Especialista en planificación.

1. Parte da topografía que se ocupa de representar sobre un plano a proxección horizontal dos diversos puntos do terreo.

2. Arte de medir as superficies planas.

1. Representación da esfera terrestre sobre un plano, mediante algún tipo de proxección xeométrica.

2. Representación dos hemisferios celestes sobre un plano, feita normalmente mediante unha proxección polar.

CIDADES

Cidade do estado de Texas, EE UU, situada a 26 km ao NL de Dallas (219.000 h [estim 1998]).

1. Que non ten curvaturas, ondulacións, elevacións nin depresións.

2. Que carece de cambios bruscos ou relevantes.

3. 1. Que ten todos os elementos situados nun plano.

   2. Aplícase á xeometría ou trigonometría que tratan de figuras planas ou de ángulos planos.

4. 1. Superficie tal que calquera recta que pase por dous dos seus puntos estea totalmente contida nesta superficie. Determínase mediante tres puntos non aliñados, ou ben dúas rectas que se corten ou que sexan paralelas, ou ben por un punto e unha recta que non conteñan o punto. No espazo euclídeo R 3 represéntase mediante a ecuación A(x - x 1 ) + B(y - y 1 ) + C(z - z 1 ) = 0, na que x 1 , y 1 , z 1 son as tres coordenadas dun punto P 1 dado dese plano, e A, B, C son as tres compoñentes dun vector N normal ao plano.

   2. plano bisector

      Plano que pasa pola aresta dun ángulo diédrico e que o divide en dous ángulos iguais.

   3. plano de coordenadas

      Cada un dos tres planos que se cortan nun punto e que serven para fixar a posición de calquera punto do espazo coa axuda das liñas coordenadas.

   4. plano impropio/do infinito

      Conxunto de puntos do infinito, no espazo proxectivo de tres dimensións.

5. ...