"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Cronista e xurisconsulto. Foi xuíz da Corte de Messina desde 1273, procurador da Sicilia oriental e avogado do fisco en Palermo. Continuou na Corte ata 1291. Escribiu unha historia de Sicilia, hoxe perdida, en hexámetros, que comprendía desde as Vésperas Sicilianas ata 1293.

1. Movemento estético de base intelectual orixinado polo desgaste das fórmulas do Barroco final, ou o esgotamento da súa capacidade creadora na segunda metade do s XVIII. Influíron na súa aparición as descubertas arqueolóxicas en Pompeia e Herculano, as aplicacións das doutrinas académicas e a difusión de novas tendencias políticas opostas ao principio monárquico tradicional. Foi un movemento de curta duración que se estendeu por toda Europa e chegou a América. Teóricos como J. J. Winckelmann e A. C. Quatremère de Quincy, pintores como A. R. Mengs e J.-L. David, escultores como A. Canova e B. Thorvaldsen, e arquitectos como Ch. Percier, P.-F.-L. Fontaine e K. F. Schinkel, activos nos derradeiros anos do s XVIII e o primeiro cuarto do s XIX, son os representantes máis destacados desta tendencia. As súas obras amosan o predominio das formas e os temas derivados do clasicismo helénico e a preferencia pola liña e o debuxo sobre a cor. Na Península Ibérica sobresaíron o arquitecto Juan de Villanueva...

2. Corrente arquitectónica do s XX representada no comezo por P. Behrens, A. Loos e L. Mies van der Rohe, formados aínda na normativa neoclásica que utilizaron nas súas primeiras obras. Despois abandonaron o repertorio formal clásico, pero continuaron coa mesma orde e disciplina compositivas. Philip Johnson, desde 1949, e Louis Kahn favoreceron o uso de elementos neoclasicistas na arquitectura estadounidense.

3. Movemento musical desenvolvido entre 1918 e 1939. Consistiu nun retorno á denominada música barroca e clásica, e unha reacción ao subxectivismo posromántico. Destacan a volta de formas como a suite, o concerto grosso, a tocata e o ricercare. Os músicos máis notables adscritos a este movemento nalgunha etapa da súa creación son B. Bartok, M. Ravel, A. Honegger e I. F. Stravinskij.

1. Relativo ou pertencente ao neoclasicismo.

2. Seguidor do neoclasicismo.

3. Corrente de pensamento económico que reformulou a doutrina clásica partindo dos supostos do marxinalismo e que incluíu as diferentes tendencias ás que, posteriormente, este enfoque deu lugar. Fundamentou as súas análises en concepcións antihistóricas, a fin de eliminar os problemas derivados das institucións da propiedade e das relacións sociais. Os autores que estableceron as bases da nova escola foron: William S. Jevons (Theory of Political Economy, 1871) en Reino Unido, Karl Menger (Grundsätze der Volkswirtschaftslehre, 1871) en Austria e Léon Marie E. Walras (Éléments de l’Économie Politique, 1874) en Suíza. Entre os seus seguidores inmediatos pódese citar a Irving Fischer, Alfred Marshall, Vilfredo Pareto e Knut Wicksell, entre outros. Baséase en catro características fundamentais. De acordo coa primeira, as clases sociais deixaron de ser o punto de partida e substituíronse polos axentes económicos; estes tiñan como obxectivo a maximización da súa utilidade,...

1. Relativo ou pertencente ao neocolonialismo.

2. Partidario do neocolonialismo.

1. Relativo ou pertencente aos neocomítidos.

2. Molusco fósil da familia dos neocomítidos.

3. Familia de moluscos cefalópodos fósiles, semellante á dos ammonítidos, que viviron no Valanxiniano e Hauteriviano (Cretáceo Inferior).

1. Relativo ou pertencente ao neocriticismo.

2. Partidario ou seguidor do neocriticismo.

1. Relativo ou pertencente ao neodadaísmo.

2. Seguidor do neodadaísmo.