"Alvar" (Contén)

GALICIA

Político portugués. Foi gobernador xeral de Moçambique (1915-1917), ministro de Xustiza, Finanzas e Guerra, e xefe do goberno (1920-1923). Fundou o Partido Republicano da Reconstitução Nacional en 1920.

GALICIA

Debuxante, ilustrador e caricaturista. Estudiou na Escola de Comercio da Coruña ata que en 1919 comezou a colaborar como caricaturista en diversas publicacións como A Nosa Terra, Mondariz ou Alborada. Posteriormente traballou como ilustrador nas revistas Vida Gallega, Ronsel e Alfar e en El Ideal Gallego, xornal no que publicaba diariamente os seus debuxos acompañados dun pé cunha mensaxe filosófica. Ingresou na Irmandade da Fala da Coruña en 1920. En 1922 asinou con Manuel Antonio o manifesto vangardista Máis alá. En 1923 viaxou a París, onde frecuentou academias libres e trabou amizade con numerosos artistas da época, entre eles o pintor Foujita. Deixou de publicar por causa da Guerra Civil ata 1945. A súa obra posúe un grafismo de trazo expresivo, que nalgúns casos se achega ao retrato psicolóxico, acompañado de pés que subliñan o seu agudo e sutil sentido do humor. Entre as súas caricaturas salientan as de Antón...

GALICIA

Historiador. Doutor en Dereito (1997) pola Universidade da Coruña e profesor na facultade de dereito da Universidade da Coruña, especializouse na historia da administración galega na Idade Moderna. Realizou investigacións en Catania (Italia) e Santiago de Chile. Colaborador da Revista Galega de Administración Pública (REGAP) e do Anuario da Facultade de Dereito da Universidade da Coruña, foi autor de El Municipio de Santiago de Compostela a finales del Antiguo Régimen: (1759-1812) (1999).

PERSOEIRO

Actor, autor e director. Comezou a súa traxectoria teatral co grupo O Facho nos espectáculos A feira dos criados, de Bertolt Brecht (1966), e O señor Bonhome e os incendiarios de Max Frisch (1966). Posteriormente, traballou con Teatro Circo en Romaría ás covas do demo e Crónica do sol de inverno, ambas as obras de Manuel Lourenzo (1969 e 1971, respectivamente). Realizou co Centro Dramático Galego Woyzeck, de Georg Büchner (1984); A noite vai coma un río, de Álvaro Cunqueiro (1986); Leoncio e Helena, de Georg Büchner (1993); Viaxe e fin de don Frontán, de Rafael Dieste (1995); Nau de amores, baseada en textos de Gil Vicente (1995); ou Hostia, de Armando Cotarelo Valledor (1996). Tamén actuou co Teatro do Malbarate (1992) en Xogos á hora da sesta, de Romá Mahieu. Como director realizou os espectáculos A pousadeira de Goldoni (1987); para o Centro Dramático Galego e para O Moucho-Clerc preparou a coprodución co CDG Da Vinci levaba razón (1987) e Na fraga do conde, baseada en textos de Shakespeare...

PERSOEIRO

Xornalista. Licenciouse en Xornalismo na Universidad Complutense de Madrid e doutorouse en Socioloxía e Ciencia Política na Universidade de Santiago de Compostela. Profesor asociado da facultade de Ciencias da Información da Universidade de Santiago de Compostela, comezou a súa actividade profesional en A Nosa Terra; posteriormente foi director do semanario Tempo Galego, e a partir de 1999, do diario dixital USC, voceiro da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador de Diario 16, La Voz de Galicia, El Progreso, El Correo Gallego e O Correo Galego, entre outras publicacións periódicas. Foi, entre 1986 e 1988, xefe do gabinete de comunicación da consellería de Educación e Cultura e, entre 1991 e 1996, xefe do gabinete do conselleiro de Relacións Institucionais e, despois, de Cultura. Publicou, entre outras obras, El Escolar, El Faro de Veiga e La Voz de Ortigueira (1989) e Elías Valiña (1996), e colaborou nos...

PERSOEIRO

Poeta e autor dramático. De formación neoclásica, é un dos precursores do romanticismo. A súa obra poética recolleuse, por orde de Fernando VII, en dous volumes co título Obras poéticas (1816). Escribiu tamén traxedias e publicou unha serie de artigos que motivaron a súa deportación a Francia en 1908.

GALICIA

Escritor e dramaturgo. É autor dunha extensa produción dramática que se constitúe ao redor da idea fundamental da necesidade dun drama nacional que teña como base a revisión da historia de Galicia, case sempre dende a óptica da loita de clases e de esquerdas. Así, á parte dos primeiros textos, Nicolas Flamel (1960) e O renarte Ciprián (1960), o resto da súa produción insírese dentro do teatro histórico: Prisciliano (Premio Villar Ponte do Centro Galego de Bos Aires, 1970). No ano 1973 publicou Xelmírez, ou a groria de Compostela, representada en 1999 polo Centro Dramático Galego; Os irmandiños (1978), representada polo grupo Tespis en 1980 e Pedro Madruga (1981). En 1986 creou unha tetraloxía denominada xenericamente Castelao ou a paixón de Galicia, que se compón dos seguintes volumes:...

PERSOEIRO

Autor teatral. Foi gobernador do cárcere de Calatrava, escribán en Granada e na corte. Publicou unha colección de poemas e doce pezas teatrais co título El enano de las Musas (1654). Das súas obras destacan, entre outras, Las muñecas de Marcela, Los triunfos de San Miguel e El rayo de Andalucía.

PERSOEIRO

Político e conde da Cunha. Foi nomeado gobernador de Angola (1753-1758), lugar no que mandou elaborar un inventario da Facenda Real (1754) e a organización do arquivo oficial. Foi nomeado vicerrei de Brasil (1763-1767) e fixou a capital en Rio de Janeiro, cidade que fortificou.

PERSOEIRO

Político portugués. En 1931, afiliouse ao Partido Comunista Português (PCP) cando era estudante de dereito en Lisboa e, en 1935, foi elixido secretario xeral das xuventudes do partido. Debido ás súas actividades políticas na clandestinidade durante a ditadura de Salazar (en 1936 entrou a formar parte do Comité Central do partido), foi apresado en numerosas ocasións: a primeira entre 1937 e 1938, a segunda en 1940 e a derradeira entre 1949 e 1960, data en que logrou fuxir da prisión para partir cara ao exilio. En 1961 foi elixido secretario xeral do PCP, cargo que permanecía baleiro dende 1942, e o seu mandato renovouse ata 1992. En 1974, tras a Revolução dos Cravos, regresou a Portugal. Entre 1974 e 1975 foi ministro sen carteira e en maio de 1977 abandonou o seu escano no Parlamento. Foi membro do Conselho de Estado dende 1982. As súas intervencións públicas...

GALICIA

Escritor. Fillo dun farmacéutico nacido en Cambados, Xoaquín, casado con Pepita -da estirpe dos Moirón de Cachán-, parente dos Valle-Inclán e tamén dos Vicetto, instalouse coa súa familia fronte á Fonte Vella mindoniense. Cunqueiro dende cativo compaxinou a súa paixón pola lectura co contacto coa máxica realidade que lle proporcionaron as terras natais, paisaxe omnipresente nas súas ficións e nas súas reflexións sobre a vida; e foi nesta época cando escribiu en castelán unha novela de vaqueiros na que os indios se expresaban en galego. Era un texto no que os indios vencían os brancos pero que revelaba unha clara comprensión do noso conflito lingüístico. Trasladouse a Lugo para estudar o bacharelato e alí frecuentou a miúdo a Biblioteca Provincial e entrou en contacto con Ánxel Fole, os irmáns Correa Calderón e co poeta Luís Pimentel. Xa en Santiago de Compostela matriculouse, desde o curso 1927-1928, en Filosofía e Letras, na sección de historia, e tomou parte activa na intensa vida cultural...

PERSOEIRO

Militar, marqués de Velada e de San Román. Foi gobernador de Orán, dos Países Baixos e Milán, e embaixador en Londres. Volveu a España en 1646 e ocupou diversos cargos na corte.

PERSOEIRO

Arqueólogo e etnógrafo. Colaborou en distintas publicacións, como Faro de Vigo, Vida Gallega, Museo de Pontevedra, Nordés, Castrelos ou Lucerna. Publicou Carta y noticia arqueológica de las islas Cíes (1958), Noticias de prehistoria en torno a Vigo y su ría (1973), con Mª del Carmen Seoane Rodríguez, Ánforas romanas en los caminos del mar (1981), La caracola de piedra (Premio Municipal Antonio Palacios, 1982), En Tui llueve diferente (1986), Noticia del primer horno y alfar de ánforas gallegas (1988), con Manuel Vázquez Vázquez, Noutronte (1994) e Os muíños de Folón (1998), entre outros.

GALICIA

Avogado e político. Emigrou a Puerto Rico, onde traballou no Banco Sobrinos de Ezquiaga e foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación. Alistouse no Batallón de Voluntarios e retornou pouco antes da perda da illa.

PERSOEIRO

Político e avogado. Membro do Partido Revolucionario Institucional (PRI) dende 1945, fíxose cargo da secretaría de interior entre 1964 e 1970. Presidente da República (1970-1976), o seu goberno aumentou os investimentos públicos en educación e preocupouse pola extensión da reforma agraria. Creou as secretarías de Turismo e de Reforma Agraria e a Comisión de Estudios del Territorio Nacional. A violencia social estendeuse no seu mandato e constituíronse focos guerrilleiros no estado de Guerrero. Representou a México diante da UNESCO (1977) e foi embaixador en Australia e Nova Zelanda (1977-1980).

PERSOEIRO

Militar e diplomático, fillo de Diego Enríquez, conde de Alba de Liste. Conde de Fuentes de Val de Opero e grande de España, foi nomeado embaixador en Turín en 1586; foi xeneral de cabalería en Milán antes de ser capitán xeneral do exército de Portugal (1588). Destinado a Flandres en 1592, Filipe II nomeouno gobernador xeral dos Países Baixos en 1595. En 1596 foi nomeado capitán xeneral dos exércitos españois. Entre 1600 e 1610 gobernou o Milanesado. Foi membro dos consellos de estado e de guerra de Filipe II.

PERSOEIRO

Pintor. Adoptou o nome de Dionisio Fierros, apelido de seu pai. En 1841 comezou de aprendiz de xastre no obradoiro do seu tío e despois traballou como mordomo ao servizo do marqúes de San Adrián, don José de Mangallón, onde comezou a súa andaina pictórica ao dedicarse a copiar a colección do marqués. Este introduciuno en 1842 no obradoiro de José de Madrazo. En 1844 ingresou no taller de Federico de Madrazo e completou a súa formación coa asistencia á Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e ao Museo del Prado. En 1855 trasladouse a Santiago de Compostela, onde comezou a pintar cadros costumistas. Foi o primeiro pintor que recreou nun lenzo as escenas populares. Durante os tres anos que pasou en Santiago realizou obras de xénero, como Una romería en los alrededores de Santiago e De ruada, que presentou na Exposición Agrícola e Industrial de Santiago (1858), na que obtivo unha medalla, e na Exposición Nacional de 1860, na que obtivo a medalla de primeira...

PERSOEIRO

Diseñadora e empresaria. Coñecida como Kina Fernández, tras residir en París, onde traballou no mundo da moda, instalouse na Coruña, cidade na que abriu un pequeno taller e unha tenda; pouco despois creou a marca Kina Fernández. Posúe fábrica na Coruña e tendas en Europa, América, Asia e Oriente Próximo. Recibiu a Medalla Castelao (1999).