"An" (Contén)

Nome que tiña inicialmente a Acadèmia de Belles Arts de Sant Carles de València.

Real Academia Española de Farmacia.

Real Academia Española.

Institución fundada en Santiago de Compostela en 1841 por un grupo de escritores novos, estudiantes ou residentes nesa cidade. A súa primeira sede estaba no antigo mosteiro de San Martiño Pinario, pero no 1843 trasladouse, por problemas coas autoridades, ao ex-convento de Santo Agostiño. O seu presidente foi Domingo Díaz de Robles e o secretario Miguel Rúa Figueroa, quen deu a coñecer os discursos e os traballos en prosa e en verso realizados polos membros da Academia en Trabajos de la Academia Literaria de Santiago pertenecientes al primer terzo del año 1841. Tamén foron membros da Academia Antolín Faraldo, Antonio Neira de Mosquera e Xosé Mª Carracido. A revista El idólatra de Galicia recollía algúns dos traballos qaue se presentaban e lían na Academia.

Academia romanesa fundada no ano 1948 en Bucarest a partir da reorganización da Academia Român ǎ , creada en 1866 co nome de Societatea Literara Român ǎ , e das academias de ciencias e de medicina. Mantén unha estreita ligazón coa produción industrial e agrícola.

Institución orixinada a partir das reunións dun grupo de literatos, regulamentada por Richelieu (1634), recoñecida por Luís XIII (1635) e polo parlamento (1637). No ano 1793 pasou a formar parte do Institut de France -compartindo sección cos pintores, os escultores e os músicos-, do que se desagregou en 1816 ao recuperar a súa histórica autonomía. A finalidade que lle atribuíu Richelieu foi a de regular a lingua francesa, polo que o seu propósito inicial foi a redacción dun dicionario (1694), dunha gramática (1932) e, posteriormente, dunha retórica e unha poética. Ten a súa sede en París. Os seus académicos, designados tamén co nome dos inmortels -a causa da divisa da institución, À la immortalité-, son titulares e elixidos por maioría absoluta. Non está dividida en seccións. Concede periodicamente o Grand Prix de Littérature e o Grand Prix du Roman.

Segunda serie e época do Cámbrico que se substituíu polo de Cámbrico medio. A área tipo está en Acadia (Canadá).

Relativo ou pertencente ao Acadiano.

Que ten forma de campá.

Póla de loureiro ou de calquera outra árbore coa que se limpan os cereais acabados de mallar.

Utensilio que serve, en carpintería e noutros oficios, para dar forma de canle abrindo estrías ou acanaladuras nun determinado obxecto.

randeeira.

Liñaxe orixinaria da Coruña. As súas armas levan, en campo de azur, un acaneadoiro atado a dúas árbores.

Instrumento empregado polos carpinteiros (xunto coa machembra, o rebaixador, o rebate, os cepillos de volta ou os cepillos de moldura, é dicir, o bocel, a media uña, a media cana, etc) para realizar traballos especiais, fundamentalmente adornos, no canto das táboas.

Acción e efecto de acanear.