"Arra" (Contén)

1. Arredores, que xeralmente rodean un núcleo de poboación, de límites imprecisos, e que pode abranguer outras entidades de poboación.

2. Territorio constituído por concellos, parroquias ou calquera outro tipo de entidades de poboación que comparten características económicas, xeográficas e culturais.

PUBLICACIÓNS

Publicación aparecida no ano 1984 que, como indicaba o seu subtítulo, se trataba dunha “Revista cultural dos concellos de Amoeiro, A Peroxa, Cea, Coles, Piñor e Vilamarín”. Os dous primeiros números saíron no mesmo ano, os seguintes en 1985 e o último tres anos máis tarde. Editada en galego, a súa difusión acadou os dous mil exemplares. Definida como aberta e independente, era unha revista localista, reivindicativa, popular e nacionalista. A temática xiraba ao redor da economía, o campo, o folclore, a cultura popular e a artesanía, ademais do humor. Estaba dirixida por un consello de redacción integrado por oito persoas. Na sección titulada “Os nosos poetas” apareceron versos de Ramón Caride Ogando, Víctor F. Viñal, Xavier González Sotelo, todos da bisbarra, e prosas de J. Caride e J.R. Rodrigues Fernandes. Dedicaron tamén unhas páxinas a Celso Emilio Ferreiro, Manuel María e Ánxel Sevillano, oriúndo de Cea.

PERSOEIRO

Autor e director de escena. Licenciado en Dirección Escénica polo Instituto do Teatro, onde imparte docencia. En Galicia dirixiu dous espectáculos con Teatro de Ningures, Elektra (1991), a partir dun texto de Hugo von Hoffmansthal e O Polbo (1993), a partir da peza homónima de S. I. Witkiewicz. Colaborou coa Revista Galega de Teatro e participou, cun traballo sobre as orixes da dirección de escena, no volume colectivo Teoría e técnica teatral (1997).

PERSOEIRO

Raíña de Navarra (1425-1441). Filla de Carlos III o Nobre e Leonor de Trastámara. Casou en 1402 con Martiño o Mozo, Rei de Sicilia e herdeiro da coroa de Aragón. Ao morrer este, gobernou Sicilia (1409-1415). Casou en segundas nupcias co futuro Xoán II de Aragón. Asociou ao trono de Navarra ao seu home, e ao nacer o fillo de ambos, Carlos, príncipe de Viana (1421), nomeouno herdeiro, pero no testamento estableceu que o príncipe non podería gobernar sen o consentimento do seu pai. Trala súa morte, comezou unha guerra civil entre os partidarios do príncipe de Viana e de Xoán II.

PERSOEIRO

Raíña de Navarra (1461-1464). Filla de Xoán II de Aragón e de Branca I de Navarra. Xunto co seu irmán Carlos, príncipe de Viana, reclamou a seu pai os seus dereitos ao trono navarro, pero Xoán II desherdounos en favor da súa filla máis nova, Leonor (1455), casada con Gastón IV de Foix. Prisioneira do seu pai, Branca cedeu os seus dereitos a Enrique IV de Castela.

PRAIAS

Praia da beira oriental da ría de Corcubión, situada no litoral da parroquia de Brens, no concello de Cee.

PERSOEIRO

Xornalista e humorista. Coñecido polo pseudónimo de Artemus Ward, iniciou a súa traxectoria profesional no Carpet Bag de Boston (1852). En 1886 trasladouse a Inglaterra, onde colaborou con Punch ata a súa morte. A colección completa dos seus artigos apareceu en 1871.

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de la Región de Murcia, situado na confluencia dos ríos Argos e Segura (8.917 h [1996]). A súa economía baséase na produción agropecuaria, especialmente nos cultivos de regadío, que abastecen unha importante industria conserveira. Á parte das hortalizas e froitas, cómpre destacar a produción de arroz, acollida a unha Denominación de Orixe propia dende 1982. Tamén hai industrias téxtiles e madeireiras. Calasparra contou con asentamentos humanos dende o Eneolítico. Atopáronse tamén xacementos das culturas argárica e ibérica e foi un lugar de asentamento romano e musulmán. En 1243, ao converterse a taifa de Murcia en vasala de Castela, o castelo de Calasparra pasou á custodia da orde de Santiago. En 1289 o Rei Sancho IV doou o castelo e a vila á orde de san Xoán de Xerusalén, que mantivo os privilexios ata a desamortización de mediados do s XIX.

PERSOEIRO

Neuropatólogo e radiopatólogo. Doutorouse en 1950 en Madrid e, entre 1952 e 1958, exerceu a docencia en València onde colaborou na sección de neurobioloxía do Instituto Cajal. Xunto co doutor Miquel descubriu un novo método de tinción histopatolóxica. Interesado polos estudios de tumores, traballou no Laboratorio Nacional de Brookhaven de Nova York, na facultade de Medicina de Winston-Salem, no Instituto Hematolóxico da Universidade de Friburgo (Alemaña) e no Euratom. En 1968 trasladouse á nova Universidade de Ulm. Publicou, entre outras obras, El diagnóstico microscópico de los tumores que se encuentran en el sistema nervioso central mediante el dispositivo de contraste de fases (1954).