"BS" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 258.

    1. Subdivisión dun sistema determinado.

    2. Subdivisión da unidade cronostratigráfica sistema.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Feito de subsistir unha cousa.

      2. Feito de facer que alguén subsista.

      3. economía de subsistencia

        Economía que pretende a produción para o consumo do que é necesario para subsistir.

    1. Conxunto de medios necesarios, especialmente alimentos, para o sustento da vida humana.

    2. Termo escolástico cun significado non sempre preciso, que designa aquela calidade dun ente ou dunha esencia en virtude de que esta non precisa doutra cousa para ser o que é. É propia das substancias, sendo as substancias completas perfectamente subsistentes, mentres que as substancias incompletas son imperfectamente subsistentes; e tamén dos xéneros e das especies.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que subsiste.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Seguir existindo algo.

    2. Seguir vivindo.

    3. Existir unha substancia con todas as condicións propias do seu ser e da súa natureza.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Arado utilizado para subsolar.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Codia situada debaixo do solo.

      2. Parte profunda da codia terrestre que queda por debaixo da codia de terreo cultivable, constituída por elementos minerais.

    1. Parte profunda do terreo á que non chegan os aproveitamentos superficiais dos predios, considerada de dominio público polas leis, facultando á autoridade gobernativa para outorgar concesións minerais.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Que se move a unha velocidade inferior á do son.

      2. Relativo ou pertencente ás velocidades inferiores á do son.

    1. Aplícase ao réxime de voo dunha aeronave cando o número de Mach é inferior a 0,6 (subsónico de baixa velocidade) ou comprendido entre 0,6 e 0,8 (subsónico de alta velocidade).

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Cada unha das diversas formas da materia da que están compostos os corpos e que se distinguen entre eles por un conxunto de propiedades organolépticas, físicas e químicas.

      2. substancia branca

        Parte do sistema nervioso central, de cor branca, formada por fibras nerviosas mielínicas e situada na parte interior do cerebro e na parte periférica da medula. OBS: Tamén se denomina materia branca.

      3. substancia cortical

        Substancia que forma o córtex do cerebro ou doutro órgano, como o ril.

      4. substancia gris

        Parte do sistema nervioso central, de cor gris, formada polos somas das neuronas, fibras amielínicas e células da glía e situada na parte periférica do cerebro e na parte interior da medula. OBS: Tamén se denomina materia gris.

      5. substancia intersticial

        Substancia sólida ou líquida que existe entre as células de tecidos animais.

      6. substancia pura

        Clase de materia homoxénea, de composición química definida, que non se pode descompoñer noutras máis simples por métodos físicos.

      7. substancia tigroide

        gránulos de Nissl.

    1. Parte esencial ou máis importante dunha cousa.

    2. Parte primordial dunha comida, en que reside o poder nutritivo do alimento e o sabor.

    3. ...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Acción e efecto de substanciar.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Relativo ou pertencente á substancia.

    2. Que constitúe a esencia dunha cousa.

    3. Que é rico en substancias nutritivas.

    4. Carácter do que permanece naquilo que é susceptible de mudanza ou do que existe por si mesmo.

    5. Unión entre corpo e alma, considerando esta como a forma consubstancial do corpo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Calidade de substancial.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Doutrina filosófica segundo a que todo o real é de carácter substancial ou só é comprensible a partir da noción de substancia. Dependendo do número de substancias establecidas como fundamento do real distínguese entre monismo, dualismo e pluralismo.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Resumir algo.

    2. Tramitar un asunto pola vía procesual adecuada ata chegar á pronunciación da sentenza.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que ten substancia.

    2. Que é abundante en ideas ou elementos útiles.

    3. Que é de gran valor nutritivo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Transposición pola que unha palabra que pertence a unha categoría gramatical diferente do substantivo pasa a exercer a función deste. Algúns lingüistas distinguen entre substantivación usual ou semántica, non condicionada por circunstancias sintácticas (Sérvelle o xantar aos pobres. O branco do ollo. Non me dixo o porqué) e substantivación ocasional ou sintáctica, condicionada por un contexto (Ten un camiñar moi alegre. Afonso X o Sabio).

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Considerar algo como substancia.

    2. Asignar valor ou función de substantivo a unha palabra que pertence a outra clase gramatical, a unha parte dunha oración ou a oracións enteiras.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Calidade de substantivo.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Que existe por si.

      2. Que constitúe a esencia dunha cousa.

      1. Relativo ou pertencente ao substantivo.

      2. Clase de palabras que denota entidades, sexan seres vivos, cousas inanimadas ou conceptos abstractos. Presentan marcas de xénero (masculino ou feminino) e número (singular ou plural) de seu polo que os artigos, pronomes, adxectivos e verbos teñen que concordar con eles. Funcionan como núcleo da FN, ademais de ser a unidade primaria das funcións oracionais de SUX, CD e CI. En canto que son núcleos da FN, poden ser complementados no seu valor referencial polo artigo e pronomes determinantes e por modificadores. Os substantivos designan primariamente entidades e seres animados e inanimados (flor, foca, esperanza, calor), pero tamén acontecementos, accións, procesos (polo xeral, derivados de verbos: codificación, comunicación) e calidades (polo xeral, derivados de adxectivos: felicidade, solidariedade). Divídense en dúas subcategorías: a dos substantivos (ou nomes) propios e a dos substantivos (ou nomes) comúns.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de substituír.

      1. Disposición testamentaria pola que se designa un substituto para que reciba a herdanza en lugar do herdeiro que non queira ou non poida selo.

      2. substitución exemplar

        Substitución legal por parte dos ascendentes, na facultade de testar, dunha persoa con incapacidade mental para facelo.

      3. substitución fideicomisaria

        Substitución en que o testador (fideicomitente) encarga ao herdeiro (fiduciario) que conserve ou transmita a un terceiro (fideicomisario) o todo ou a parte da herdanza.

      4. substitución pupilar

        Substitución legal, por parte do pai ou da nai, na facultade de testar, en nome dos fillos ou descendentes menores de catorce anos.

      5. substitución vulgar

        Previsión testamentaria pola que o testador chama a herdanza a unha ou máis persoas co carácter de substitutos vulgares, que entrarán nesta en caso de que o chamado en lugar preferente non poida ou non queira ser herdeiro.

    2. Posibilidade de utilización de factores alternativos nun proceso de produción ou de elección de bens excluíntes por parte do consumidor. A susbtitución dun ben por outro implica a identidade do seu valor (de determinadas cantidades de cada un deles) e dá lugar ao concepto de elasticidade de substitución, que mide a proporción en que dous bens determinados son intercambiables para un consumidor tamén determinado. O efecto substitución tenta medir as variacións no seu prezo relativo. A relación en que son substituíbles dous bens denomínase relación marxinal de substitución.

    3. Cambio dunha cantidade por outra nunha ecuación, nunha integral ou nun sistema de ecuacións lineais.

    4. Mecanismo de defensa mediante o que o organismo substitúe unha actividade por outra.

    5. ...

    VER O DETALLE DO TERMO