"Red" (Contén)

PERSOEIRO

Químico alemán. Estudiou física e química na Universidade de Gottingüer, na que obtivo o título de doutor en 1951. Logo de traballar durante dous anos como profesor na mesma universidade, en 1953 entrou no Instituto Max Planck, do que foi director no período 1967-1970. En 1967 recibiu o Premio Nobel de Química, xunto con R. G. W. Norrish e G. Porter, polos seus traballos sobre o estudo dos mecanismos de reacción. Tamén traballou no campo da análise dos enzimas.

PERSOEIRO

Musicólogo. Estudiou na Universidade de Múnic e exerceu como crítico musical no Münchener Post e no Berliner Tageblatt. En 1939 emigrou a EE UU, onde se nacionalizou, e exerceu a docencia no Smith College. En 1937 revisou e publicou o catálogo Köchel de obras de Mozart. É autor de biografías e estudios, como Gluck (1936), Mozart (1945), Music in the Romantic Era (Música na era romántica, 1947) e Schubert (1951).

PERSOEIRO

Comerciante e fotógrafo alemán. Comezou a súa andaina no campo da fotografía como afeccionado. As súas primeiras imaxes, tomadas en Berlín, foron publicadas no Weltspiegel. Comezou como reporteiro gráfico en 1927 e realizou diversos traballos sobre Thomas Mann e a concesión do Premio Nobel. Destacan tamén os seus retratos do ser humano, en especial as imaxes de Marlene Dietrich e George Bernard Shaw. En 1936 trasladouse aos EE UU, onde traballou nas revistas Life Harper’s Bazaar e Vogue. Cubriu a invasión de Abisinia por parte do exército italiano con máis de 3.500 negativos e alí conseguiu a súa famosa imaxe dos Pés de soldado etíope. Publicou The Eye of Eisenstaedt (O ollo de Eisenstaedt, 1969), Witness to nature (O testemuño para a natureza, 1971), Panoptikum (1973) e Eisenstaedt’s Album (O álbum de Eisenstaedt, 1976).

1. de emparedar.

2. Porción fina dunha vianda (embutidos, friames, queixos, etc) disposta entre dúas rebandas de pan. Trátase dun bocadillo feito de rebandas finas, xeralmente de pan de molde, untadas con manteiga, maionesa, etc.

1. Encerrar a alguén entre paredes.

2. Tapar con parede ou meter algo entre paredes ou no seu interior para ocultalo.

1. Que mete en leas a outros, con ou sen intención.

2. Que non para de xogar ou moverse.

1. Coller coa rede algunha cousa.

2. enlear.

3. Entreter a alguén e facer que perda o tempo.

4. Meter discordia.

5. Distraerse e perder o tempo alguén.

6. Andar en algo sen saber cómo se fai e co fin de se distraer.

7. Pasar o tempo e divertirse.

8. Mostrarse inquieta ou facer o que non debe unha persoa, especialmente un neno.

1. Conxunto de cousas, como fíos ou roupa, que son difíciles de separar porque están mesturadas.

2. Asunto ou situación que non é fácil de resolver.

3. Acción que serve como entretemento e divertimento.

4. Obxecto que se utiliza para entreter ou divertir.

5. Mentira coa que se quere prexudicar a alguén.

6. Conxunto de acontecementos que, nalgúns xéneros literarios, se unen uns aos outros para resolverse no desenlace.

1. Que é moi difícil de facer ou require moita paciencia.

2. Que mete en complicacións a outros.

1. Coller alguén por un camiño ou dirección.

2. Dirixir a alguén cara a un lugar, obxectivo ou finalidade.

3. Convencer a alguén para que faga ou participe en algo.

GALICIA

Pintor, debuxante, gravador e historiador. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, foi dende 1983 arquiveiro-bibliotecario do concello de Betanzos e director do Anuario Brigantino e do Museo das Mariñas. Coordinador da Xunta de Galicia para a organización de arquivos municipais da provincias da Coruña, Lugo e Ourense (1989-1992), pertenceu á Asociación de Creadores Plásticos de Santiago de Compostela, ao Grupo Crise e ao Grupo Artual, estes dous da Coruña. Da súa produción destacan as series pitóricas Labirintos e Praias da memoria, e a colección de gravados Debuxos de Galicia [e Portugal]: Betanzos, Cruceiros, Caza medieval, Músicos do Pórtico da Gloria, Cabaleiros. Realizou mostras individuais no Arquivo do Antigo Reino de Galicia (Betanzos, 1997-1998), no Museo da Região Flaviense (Chaves, 1998), no Instituto Cervantes de Lisboa (1999), na Casa de Galicia (Madrid, 2000) e no congreso La caza en la Edad Media (Valladolid,...

PERSOEIRO

Filólogo francés. Foi profesor na Sorbonne (1924-1944) e no Collège de France (1944-1951). Sucedeu a L. Havet como director na École des Hautes Études (1925) e a Camille Jullian na Academie des Inscriptions et Belles Lettres (1934). As súas principais obras enmárcanse dentro do campo da lingüística latina: Ditionnaire étymologique da la langue latin (1932, con A. Meillet), Syntaxe latine (1935, con F. Thomas) e Aspects du vocabulaire latine (1961). Como editor e tradutor de textos publicou Lucrecio (1920), Petronio (1922), Salustio (1951) e Pseudo-Salustio (1961). Entre 1952 e 1963 dirixiu a edición da Historia Natural de Plinio (nove volumes publicados).

1. Acción de escorrer.

2. escorras.