"Uri" (Contén)

Presencia de corpos cetónicos nos ouriños.

Changwat de Tailandia (6.338 km2; 459.955 h [estim 1993]). A capital é Chanthaburi (45.746 h [1993]).

Changwat de Tailandia (4.363 km2; 948.165 h [estim 1993]). A capital é Chon Buri (44.047 h [1993]).

1. Embutido feito, xeralmente, con carne e touciño de porco picados e adubados con pemento e outras especias cun calibre de máis de 22 mm, xa que se o calibre é inferior se denomina longaínza. Existe unha gran variedade de tipos que se elaboran practicamente en toda España e tamén en Latinoamérica, de onde é ben coñecido o crioulo, tanto para o seu consumo en cru como para cociñalos.

2. chourizo asturiano/de Asturias

   Chourizo afumado con leña de carballo, de magro de porco, touciño e lardo. Preséntase en restras (o de tripa fina) ou candeas (o de tripa grosa), para consumo cocido ou cru. Unha variedade, utilizada sobre todo no cocido, é o sabadiego, no que se incorpora algo de sangue.

3. chourizo branco

   Chourizo, semellante ao fuet, elaborado sen especia pemento e presentado en candeas para consumo en cru. É típico de Extremadura.

4. chourizo cagueiro de Salamanca

   Chourizo elaborado a base de magro de porco ibérico embutido en tripa cagueira. Consómese cru.

5. chourizo cántabro/de Cantabria

   Chourizo propio do lugar de Guriezo que se consome cocido con viño branco e sidra.

6. chourizo de Benaoján

   Chourizo picante, de porco ibérico, propio da Serranía de Ronda. Tradicionalmente, consérvase en latas con manteiga, en restras de pequenas pezas. Consómese cru.

7. chourizo de Candelario

   Chourizo de porco ibérico, afumado e curado, consumido cru ou cociñado. É propio de Salamanca.

8. chourizo de Cantimpalos

   Chourizo propio desta localidade segoviana, de gran calidade, semicurado, ideal para consumilo en cru.

9. chourizo de Potes

   Chourizo cántabro presentado en restras, afumado con madeira de aciñeira.

10. ...

chorima.

Práctica do turismo con bicicleta.

Presencia nos ouriños de cilindros urinarios.

Doenza hereditaria de carácter autosómico recesivo, na que ten lugar unha excesiva eliminación urinaria de cistina e de aminoácidos básicos (lisina, arxixina e ornitina), a causa dunha alteración na súa reabsorción tubular renal. O exceso de cistina nos ouriños predispón á formación de cálculos.

Enfermidade hereditaria do metabolismo dos aminoácidos na que a falla do enzima arxino-sucínico-sintetasa non permite a degradación da citrulina que se acumula no sangue e se excreta polos ouriños. O proceso vai acompañado de alteracións no desenvolvemento corporal e atraso mental.