"ovi" (Contén)

PERSOEIRO

Poeta ruso. Dedicouse á carreira militar e á política. Entre as súas obras cómpre destacar Starina i novizna (O vello e o novo, 1773), Oda K Felica (1782), Bog (Deus, 1784) e Vodopad (Fervenza, 1791 -1794).

PERSOEIRO

Político iugoslavo. Licenciado en Economía na Universidade de Titogrado (actual Petrogrado, 1980-1986), foi membro da Liga da Xuventude Socialista de Montenegro (SSOCG) e da Liga de Comunistas de Montenegro (SKCG), denominada dende 1991 Demokratska Partija Socijalista Crna Gora (DPS). En 1987 nomeárono presidente da SSOCG e membro do comité central da SKCG. Primeiro ministro de Montenegro entre 1991 e 1998, mantivo diferencias con M. Bulatović, presidente da república, e con S. Milosĕvić, presidente da República Federal Iugoslava. Mostrouse a favor da presenza de Montenegro en Iugoslavia pero tentou equiparar o seu papel ao de Serbia. A división interna do DPS entre os seus partidarios e os de Bulatović, provocou que os dous líderes se presentaran ás eleccións de 1997. Trala celebración dunha segunda volta, Djukanovic foi proclamado presidente o 15 de xaneiro de 1998. Durante o conflito de Kosovo esixiu o cese da represión militar contra a guerrilla albanesa, a restauración...

PERSOEIRO

Crítico, publicista e poeta ruso. Colaborou na revista Sobremennik. Desde concepcións liberais evolucionou cara a ideas democrático-revolucionarias do socialismo utópico, en defensa dos campesiños oprimidos. Os seus ensaios sobre Gončarov, Ostrovskij e Turgen’ev son mostras clásicas da crítica literaria rusa.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico ruso. Conseguiu un considerable recoñecemento coa súa versión da trioloxía autobiográfica de M. Gor’kij: Dectvo Gor’kogo (A infancia de Gor’kij, 1938), Vl’ud’akh (Entre a xente, 1939) e Moi Universitety (As miñas universidades, 1940).

PERSOEIRO

Escritor. O seu pai, home cruel e tiránico, obrigouno a estudar a carreira de enxeñeiro militar en San Petersburgo (1838-1843) malia a súa vocación literaria. En 1843 iniciou a súa traxectoria literaria coa tradución da novela de Balzac Eugénie Grandet (1844) e coa súa novela Bednyje l’udi (Pobre xente, 1845). En 1849 foi condenado a morte por problemas políticos pero conmutáronlle a pena pola deportación a Siberia. Entre 1850 e 1854 viviu en Omsk, suxeito ao réxime de traballos forzados, seguido do servizo como soldado raso en Semipalatinsk. Amnistiado en 1859, regresou a San Petersburgo para reanudar a súa carreira literaria. En 1861 iniciouse como xornalista, en colaboración co seu irmán Mikhail, coa fundación da revista Vren’a que, censurada polas autoridades en 1963, se converteu en Epokha (1864-1865); posteriormente, dirixiu o semanario Graždanin (1872) onde creou a sección titulada “Dnevnik pisatel’s”, que convertería en 1876 nunha revista escrita por el só que durou, con...

PERSOEIRO

Escritor e diplomático italiano. Coñecido como il Bibbiena, foi nomeado cardeal polo Papa León X en 1513, quen o enviou a Francia como legado. Conseguiu fama como escritor coa obra La Calandria (A calandra).

PERSOEIRO

Historiador e político ucraíno. Profesor da Universidade de Kiev, foi destituído en 1876 pola súa defensa do nacionalismo ucraíno. Estableceuse en Xénova (1876-1889), onde editou Gromada, primeira revista nacional ucraína, de tendencia socialista. En 1889 concedéronlle unha cátedra na Universidade de Sofia.

PERSOEIRO

Nacionalista croata. Fundou a Sociedade de Lectura Ilírica, foco principal do movemento nacionalista. Publicou a obra Disertacija (Disertacións, 1832), na que defendía a unión dos pobos iliros fronte a Hungría.

PERSOEIRO

Político soviético. Ingresou no partido socialdemócrata de Lituania (1895). Delegado no congreso de unificación do Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso (1906), ingresou no Comité Central como representante de Polonia e Lituania. Despois de tomar parte na Revolución de Outubro de 1917, encargouse da organización e dirección da Checa. En 1921 converteuse en comisario de Interior e en 1924 dirixiu o Consello Supremo de Economía.

PERSOEIRO

Revolucionario e estadista xeorxiano, coñecido como Stalin. Fillo dunha familia proletaria, ingresou no seminario de Tbilisi cunha bolsa en 1894, pero foi expulsado pola súa militancia socialista en 1899. Nese ano adheriuse ao Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso e dedicouse á actividade revolucionaria clandestina entre os obreiros do Cáucaso e os empregados do ferrocarril. Detido no 1902, foi deportado a Siberia, pero fuxiu no 1904. Coñeceu a Lenin na Conferencia de Tampere (1905) e uniuse ao grupo bolxevique. Tralo fracaso da revolución de 1905 instalouse en Bakú e enfrontouse aos menxeviques polo control político da cidade. Asistiu á Conferencia de Estocolmo (1906) e, seguindo as suxestións de Lenin, ingresou no Comité Central do Partido (1912). Adoptou o nome de Stalin (aceiro) e no 1913 fundou o diario do partido Pravda, que tamén dirixiu. Pouco antes de ser desterrado a Siberia (1913-1917) redactou en Viena O marxismo e a cuestión nacional. Liberado,...

PERSOEIRO

Crítico de arte, director de compañía e empresario teatral ruso. Iniciou a súa carreira en San Petersburgo, onde frecuentaba os locais nos que se reunían artistas plásticos, creadores literarios, actores, bailaríns e músicos, sendo un dos fundadores da revista Mir Iskusstva (O mundo da arte, 1898-1904), ao tempo que comezou a organización de exposicións en San Petersburgo e París ou a distribución de espectáculos. Foi así como concibiu a idea de crear unha compañía estable de ballet, os Ballets Rusos, que propiciaron unha fonda renovación nas artes escénicas. D’agilev non era nin bailarín, nin músico, nin coreógrafo, nin pintor, nin persoa vinculada ao mundo teatral, mais foi quen de agrupar arredor do seu proxecto músicos, pintores, coreógrafos, bailaríns, actores, directores ou mecenas, como Coco Chanel, que converteron a súa compañía nun referente fundamental na historia contemporánea das artes escénicas.