"rot" (Contén)

erotómano.

Que ou quen sofre erotomanía.

Nome empregado, casual ou regularmente, para dirixirse ao ser amado. Cómpre consideralo un tipo de hipocorístico, xa que implica algún elemento do mundo físico ou relacionado co amor sexual.

eróxeno.

Que serve para formar unha escara.

Cada unha das proteínas insolubles en auga, alcol ou disolucións diluídas de ácidos, álcalis e sales que actúan como elementos básicos estruturais e protectores nos animais superiores. Entre as escleroproteínas típicas están o coláxeno, a elastina e as queratinas. Coñécese tamén como proteína fibrosa Q.

Membrana externa do globo ocular, formada por feixes de fibras de coláxeno imbricados de forma irregular, que se estende dende a córnea ao nervio óptico. Na parte posterior ten unha serie de orificios que constitúen a lámina cribosa, por onde saen as fibras do nervio óptico. É opaca, branca e resistente, e corresponde á zona do branco do ollo. Ten como función soportar e protexer as estruturas internas do ollo e servir de base para a inserción da musculatura extrínseca ocular.

Bolsa de pel fina e rugosa que recobre os testículos na súa parte exterior.

Hernia que se produce no escroto.

Relicario que contén fragmentos da cruz de Cristo.

Composto químico organofosforado que actúa como insecticida non sistémico activo por inxestión e contacto. Está autorizado en árbores froiteiras, viñas, cereais, arroz, plantas de horta (excepto crucíferas), plátano e árbores ornamentais. Catalogado como de alta toxicidade para as abellas, a súa aplicación limítase durante a época de floración das árbores froiteiras.

Proteína conxugada que contén ferro no seu grupo prostético. Distínguense as hemoproteínas, que teñen o grupo prostético hemo; as ferredoxinas, sen grupo hemo, que participan en diferentes procesos de oxidación-redución; e as deshidroxenases, a de NADH e a de sucinato, que conteñen Fe non hemático e interveñen no transporte electrónico das mitocondrias. En xeral, teñen de 2 a 8 átomos de Fe e o mesmo número de átomos de S por molécula.

Uso terapéutico do ferro e dos seus compostos.

Técnica fotográfica que se empregaba para obter probas positivas directas a partir dun negativo. Inventada por Adolphe Alexandre Martin en 1852, consistía en estender unha capa fotosensible de colodión nunha fina placa metálica, cuberta con verniz negro ou marrón escuro. O revelado realizábase cunha mestura de sulfato de ferro, ácido acético e alcol; a imaxe positiva aparecía polo branqueamento con bicloruro de mercurio.

Aliaxe de ferro e titanio, cun 28 a 75% de Ti, que se emprega na obtención de aceiros especiais, en aliaxes lixeiras e como desoxidante. Para esta última finalidade obtense en alto forno; para a obtención de aliaxes utilízase o ferrotitanio producido por aluminotermia ou silicotermia, que ten unha porcentaxe de C inferior a 0,16.