"CIO" (Contén)

PERSOEIRO

Xeneral e político romano. Coñecido como Luscinus, foi cónsul no 282 a C. Enfrontouse cos samnitas e cos brucios e derrotou os lucanos que sitiaban Turín. Derrotado na Batalla de Heraclea, negociou con Pirro a devolución dos prisioneiros romanos (280 a C) e rexeitou as presións e os subornos que lle ofreceu este monarca. Elixido de novo cónsul no 278 a C, ao ano seguinte exerceu o cargo de censor con gran dureza.

1. Acción e efecto de fabular.

2. Creación imaxinaria propia de psicóticos e histéricos. É delirante cando a imaxinación xira ao redor dun tema principal, e amnésica cando inventa lembranzas dun período pasado, no que houbo amnesia lacunar, para encher esa lagoa.

PERSOEIRO

Director de orquestra e compositor. Coñecido como Franco Faccio, difundiu a obra de R. Wagner en Italia. Estreou óperas como I profughi fiamminghi (1863) e Amleto (1865).

1. 1. Grupo de persoas reunidas para unha acción violenta, xeralmente política.

   2. Grupos de insurxentes absolutistas durante o Trienio Constitucional (1820-1823) e, en xeral, cada un dos grupos carlistas durante o s XIX.

   3. Grupo político cunha liña propia dentro dun partido.

2. 1. Acción de guerra.

   2. Acto do servizo militar como a garda, a sentinela ou a patrulla, entre outras.

3. Cada un dos equipos que se enfrontaban nos xogos do circo, na antiga Roma, e os seus partidarios. Distinguíanse polas cores que levaban nas súas roupas e nos arreos dos cabalos: os brancos, os vermellos, os verdes e os azuis. En Constantinopla os equipos reducíronse aos verdes e aos azuis.

4. Conxunto de trazos do rostro dunha persoa.

1. Relativo ou pertencente á facción.

2. Membro dunha facción.

PERSOEIRO

Director de escena. Profesor da Escuela Superior de Arte Dramático de Murcia, iniciou a súa carreira no teatro universitario. En 1965 creou a compañía Los Goliardos, pioneira do teatro independente español, coa que realizou espectáculos como Ceremonia por un negro asesinado (1965), a partir do texto homónimo de Fernando Arrabal, ou La boda de los pequeños burgueses (1971), segundo a obra de Brecht. Logo da desaparición de Los Goliardos, traballou en Portugal, Colombia e Polonia, e, en 1981, fundou Teatro del Aire, compañía coa que presentou en 1984 unha versión de La Celestina. Tamén traballou para o Centro Dramático Nacional, co que realizou espectáculos baseados en textos de Calderón de la Barca e Carl Sternheim. Foi membro do consello de redacción da revista Primer Acto.

1. Que non é de creación natural.

2. Tipo de idea, segundo a distinción feita por R. Descartes, que provén da suma de ideas adventicias ou da imaxinación.

1. Acción de facturar.

2. Cantidade total facturada nun período determinado ou exercicio económico, unha vez deducidos os impostos sobre vendas.

1. Acción e efecto de falsificar.

2. Delito que se comete nun documento público, comercial ou privado, na moeda, selo ou marca, cando se produce alteración da verdade. As falsificacións máis frecuentes son as da sinatura, selos de correos ou pólizas, billetes de banco e moeda. A alteración pódese producir por adición, substitución ou supresión, ou ben por manipulación da verdade na redacción do escrito.

3. Obra de arte introducida no mercado artístico coa finalidade de especular con ela de xeito que sexa valorada como auténtica, sen selo, ou como feita por un autor diferente ao que a fixo. Para ser recoñecida como tal, ten que ser autentificada por uns peritos xudiciais ou por uns teóricos especialistas no estilo artístico correspondente. As falsificacións totais son a réplica total dunha obra de arte auténtica, catalogada e xeralmente asinada. As falsificacións parciais son obras orixinais nas que se realizou algunha modificación para conseguir unha maior cotización; copias que, feitas polo mesmo autor ou polos seus discípulos sen intención de ofrecelas como orixinais, pero que son vendidas como se o fosen; ou imitacións de artistas especializados que venden as súas obras como se as realizasen os mestres, dos que imitan o estilo, sen copiarse. Outro tipo é a que altera a sinatura dun autor pola doutro máis significativo. Entre as falsificacións máis coñecidas da historia...