"qu" (Contén)

GALICIA

Etnógrafo e historiador. Coñecido como Xocas, foi alumno de R. Otero Pedrayo en Ourense e estudiou filosofía e letras en Santiago de Compostela e Zaragoza. Incorporado ao Grupo Nós, colaborou asiduamente na revista Nós, ademais doutras publicacións galegas e do estranxeiro. Ao comezo da Guerra Civil Española ferírono e durante a súa convalecencia formouse no seu domicilio un destacado parladoiro ao que acudían R. Otero Pedrayo, Vicente Risco, Florentino Cuevillas e González Salgado. Ademais, durante esa etapa aproveitou para ler numerosos clásicos galegos e portugueses cos que foi enriquecendo a súa formación intelectual. Posteriormente, exerceu a docencia en Ourense, primeiramente no Instituto e logo no colexio Cardenal Cisneros, e investigou principalmente nos eidos da etnografía, o folclore e a prehistoria de Galicia. Apoiado por Florentino Cuevillas e polo profesor Lluís Pericot realizou diversas escavacións en castros, como a do castro de san Cibrao de Las (1948-1949), en mámoas e...

PERSOEIRO

Actor. Iniciou a súa actividade escénica en grupos afeccionados como Trasno, Tespis, Sapoconcho e O Moucho Clerc, e tamén traballou para o centro Dramático Galego (CDG) en espectáculos como O Incerto señor don Hamlet e Un soño de verán, co que obtivo o Premio Compostela ao mellor actor de reparto. Coa compañía Ollomoltranvía participou en Commedia e Raíñas de pedra, e con Mofa e Befa destacan Para ser exactos (1993) e Finis Mundi Circus (1998), co que logrou o Premio María Casares ao mellor actor de reparto. Tamén realizou traballos para cine e televisión en series como Mareas Vivas ou Un paso adelante.

GALICIA

Filólogo e escritor. Doutor en Filosofía e Letras na Universidade Complutense de Madrid (1966) e catedrático de Filoloxía Románica na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Valladolid (1973-1977), de Gramática Histórica de la Lengua Española (1977-1981) e de Lingüística e Literatura Galegas (desde 1981) na Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela, dirixiu o Departamento de Lingua Española (1977-1981) e de Filoloxía Galega (1981-1988) da Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Dos seus libros destacan Sobre cronologia do vocabulário Galego-Português (Anotações ao ‘Dicionário etimológico’ de José Pedro Machado) (1968),   La tradución Gallega de la Crónica General y de la Crónica de Castilla (2 vol, 1975-1977) e Crónica Troiana (1985, Premio Losada Diéguez 1985 e Premio da Crítica 1986) así como a participación nos métodos Gallego 1 (1971), Gallego 2 (1972) e Gallego 3 (1974). Tamén é autor de 130 artigos...

PERSOEIRO

Militar e aviador. Ingresou no Servicio de Aeronáutica Militar como tenente (1920), realizou os cursos na Escola Superior de Aeronáutica en París e obtivo o título de Enxeñeiro Aeronáutico. Ascendeu a comandante en 1925 e desempeñou os cargos de director da Escuela de Transformación de Cuatro Vientos e xefe de escuadrilla. Realizou unha gran viaxe ata Extremo Oriente. Saíu desde Cuatro Vientos o 5 de abril de 1926 e chegou a Manila o 13 de maio do mesmo ano. Recibiu a medalla militar individual e a Cruz Laureada de San Fernando. En 1933 inaugurouse un monumento na súa memoria, obra de Francisco Asorey.

MUNICIPIOS

Municipio de Murcia, regado polo río Segura (5.644 h [2001]). A agricultura é unha das principais actividades económicas. Destacan as froiteiras, as hortalizas, o algodón, as amendoeiras, os cereais e as oliveiras. Ten industria conserveira e de fabricación de tea metálica. Son características as noras, das que destaca a do Rapao (s XVIII).

GALICIA

Relixioso xesuíta. Dirixiu o Colexio Maior da Universidad Pontificia de Comillas, da que foi vicerrector, e as revistas Sal Terrae e Cáritas Corintio 13. Foi asesor teolóxico en secretariados e comisións da Conferencia Episcopal Española e escribiu numerosos traballos en varias publicacións.

GALICIA

Relixioso xesuíta. Amigo e mestre do padre Isla, das súas obras destacan Noticia de la vida y virtudes del Venerable P. Durati de la Compañía de Jesús (1720), Cursus Philosophici Regales Collegii Salmanticensis Societatis Jesu in tres partes divisi (1724-1735) e a poesía satírica Sátira contra los malos escritores de este siglo (1741), baixo o pseudónimo de Jorge Pitillas.

GALICIA

Relixioso. Foi bispo de Mondoñedo (1761-1779) e impulsou a reforma do seminario da diocese, que comezou coa construción dun novo edificio. Contou coa axuda económica de Xosé Martínez Arce, ex-arcediago de Trasancos, a cambio de abrir no seminario unha escola para nenos, e conseguiu tamén a incorporación dos estudios de filosofía e teoloxía.

PERSOEIRO

Ourive e comerciante. En 1807 instalouse na Coruña e dedicouse a fabricar instrumentos de física, náutica e cirurxía. Realizou litografías con vistas da cidade herculina.

PERSOEIRO

Pintor. En 1841 expuxo na Academia de San Fernando e, en 1850, colaborou na decoración do Teatro Real de Madrid. Foi tenente da Milicia Nacional en 1856. Romántico, foi un bo retratista e destacou polas súas escenas populares, nas que se aprecia o influxo de Goya. O seu fillo Eugenio Lucas Villaamil (Madrid 1858-1918) tamén foi pintor. Continuou a obra do seu pai, cun estilo moi semellante pero de menor calidade.

PERSOEIRO

Teólogo, eséxeta e mártir. Foi sacerdote en Antioquía, onde desenvolveu unha nova doutrina, que se considerou como unha das fontes do arianismo. Foi o primeiro tradutor da Biblia hebrea ao grego. Fundador da escola esexética de Antioquía, reaccionou contra a interpretación alegórica da Biblia e dedicouse á interpretación literal e histórica da mesma. Teoloxicamente defendeu o subordinacionismo (Fillo e Espírito Santo son inferiores ao Pai). Segundo a súa lenda, sometérono ao suplicio da fame durante catorce días e despois tirárono ao mar cunha pedra atada ao pescozo; no mar o seu corpo pasou outros catorce días e no décimo quinto un arroaz levou o seu corpo á ribeira. Esta lenda pode ser a orixe da tradición do traslado do seu corpo a Helenópolis, na costa de Bitinia. Na iconografía adoita representarse xunto con Marciano, case espidos, atados a un tronco dunha árbore ou a unha columna e con tizóns acendidos baixo os pés. A súa festividade celébrase o 7 de xaneiro.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Córdoba, Andalucía, situado nas cordilleiras Béticas, ao N de Sierra de Cabra (3.325 h [2001]). A economía baséase na agricultura, na gandería e nas industrias derivadas. Como patrimonio cultural destacan a igrexa de Nuestra Señora de la Asunción, declarada Ben de Interese Cultural (BIC) en 1976, o castelo medieval Venceire e a Torre Fuente Alhama declarada Ben de Interese Cultural (BIC) en 1993.