"An" (Contén)

Animal fabuloso representado por unha serpe cunha cabeza en cada extremidade do corpo.

Tipo de verso con encabalgamento que encerra unha oposición de sentido: o estatismo da primeira parte do verso fronte ao movemento da segunda parte.

Que pertence á familia dos anfisbénidos.

Réptil da familia dos anfisbénidos.

Familia de réptiles lepidosauros que comprende a individuos de corpo serpentiforme, carentes, polo xeral, de patas e de ollos. Viven en galerías situadas debaixo da terra. Son propios das rexións cálidas de América, Asia e África. En Europa só habita unha especie, o escáncer cego.

Edificio romano no que se celebraban diferentes espectáculos públicos. Aquí tiñan lugar as loitas de gladiadores, os xogos venatorios con animais salvaxes, as loitas de homes desarmados con feras (que a miúdo se convertían en execucións en masa) e, con menos frecuencia, había simulacións de combates navais. Era un edificio de planta elíptica, cun espazo central, area, e unha serie de bancadas que o rodeaban, cavea, separadas por un muro, podium, e ás veces por un foso. Tipicamente romano, só se podían atopar nas cidades máis importantes. Un dos máis antigos que se conservan é o de Pompeia (s I a C). A maior parte deles foron construídos durante o Alto Imperio (ss I-III d C). O maior é o Coliseo, en Roma. Son tamén importantes os de Nimes e Arles (Francia), o de Verona (Italia), o de Pula (Croacia), o de El-Djem (Tunicia) e os de Mérida, Itálica, Tarragona e Segóbriga na Península Ibérica.

1. Nun teatro moderno, conxunto de asentos colocados ordinariamente en bancadas semicirculares.

2. Público que ocupa estes asentos.

Aula con asentos colocados en bancadas dispostas de forma semicircular.

1. Cabeceira dun val ou dun terreo deprimido, de forma máis ou menos circular, rodeada de montañas.

2. anfiteatro de moreas

   Acumulación en forma de arco circular das moreas terminais dun glaciar, ao redor do extremo final da lingua glacial. Ten unha altura que pode oscilar entre uns poucos metros e os 40 ou 50 m. O anfiteatro ou vallum de moreas presenta habitualmente un perfil disimétrico, cunha vertente interna abrupta e unha vertente exterior cunha pendente pouco pronunciada e que se une, auga abaixo, cos depósitos fluvioglaciais.

Sala de disección nas escolas de medicina, hospitais e outros edificios.

Capa externa do primordio do esporanxio dos briófitos.

Bordo do talo que envolve o disco dos apotecios lecanorrinos.

Que pertence á familia dos anfiúmidos.

Anfibio da familia dos anfiúmidos.

Familia de anfibios urodelos integrada por individuos de corpo grande e cilíndrico, angüiliforme, recuberto dunha secreción mucosa e de patas moi reducidas. Viven nas lagoas e nos ríos dos EE UU. O principal xénero da familia é Amphiuma.

1. Vasilla cerámica de gran tamaño, sempre con dúas asas, moi empregadas na Antigüidade para conservar e transportar alimentos sólidos e líquidos. Aínda que o uso das ánforas estivo moi difundido durante a época romana, tamén existiron entre os tipos cerámicos gregos, púnicos, etc. Os tipos gregos máis antigos presentaban curva continua en ombreiro e corpo, mentres que nos exemplares máis modernos e nos romanos diferéncianse a parte alta da ánfora (colo e bico) do resto do corpo da vasilla. En Grecia hai que distinguir a ánfora corrente da ánfora fina, pintada, especialmente as ánforas panatenaicas que se ofrecían aos vencedores das panateneas. Ao longo do Imperio Romano, debido ao seu uso masivo, foron moitos e diferentes os tipos de ánforas que se produciron; os exemplares rematados en pivote empregábanse, preferentemente, para almacenaxe...

2. ánfora panatenaica /

   Recipiente que, cheo de aceite, se lle entregaba ao atleta vencedor nalgunha proba das festas panatenaicas a modo de premio polo seu triunfo. A maioría delas están decoradas con figuras negras, mesmo as dos séculos V e IV a C, cando xa non se empregaba este tipo de decoración nas vasillas.

Medida de capacidade para líquidos utilizada polos gregos e polos romanos con valores diferentes: a ánfora grega equivale aproximadamente a 40 litros; a ánfora romana equivale, tamén aproximadamente, a 26’5 litros.

Xerras que empregan os bispos para consagrar os óleos.