"An" (Contén)

PUBLICACIÓNS

Publicación cultural trimestral e bilingüe de Verín editada en 1985. Formaban o consello de redacción: Baldomero Vázquez, Pilar González, Benito Salgado, Fernando Barreira, Alfonso Sola e Xaime Noguerol, entre outros. Ilustrada por Laura Vilas, incluía reproducións de óleos de Manuel Fornos. No número de abril de 1986 conta coas colaboracións de X. Lourenzo, A. Tovar, Camilo Franco, M. A. Fernández, Pura e Dora Vázquez, Pilar González Gallego e María Xosé García Dobarro. Trata temas artísticos, cine galego, historia do concello, música e antoloxías de poemas de Lorca, Aleixandre, Leopoldo de Luís e Miguel Hernández, nas seccións “Ánfora das letras” e “Verín na voz dos poetas”.

1. Que produce un son análogo ao que se produce soprando nunha botella baleira.

2. Son percibido ao auscultar o peito dun enfermo con lesións cavitarias pulmonares ou con pneumotórax.

PERSOEIRO

Compositor italiano. Discípulo de Picinni. Actuou nos teatros máis importantes de Europa e en Roma exerceu de mestre de capela en San Xoán de Letrán (1792-1797). Escribiu máis de setenta óperas entre as que destacan La finta giardianera e Didone abbandonata.

1. Calidade de anfractuoso.

2. Irregularidade no terreo, en forma de depresión ou quebrada.

3. Suco ou depresión sinuosa que separa as circunvolucións cerebrais.

1. Que ten sinuosidades e curvaturas.

2. Dise especialmente do terreo irregular e abrupto.

1. Mango de ferro do fouciño que vai metido noutro mango de madeira.

2. Asa, xeralmente en forma de arco, pegada a un pote ou caldeiro nos seus dous extremos e que serve para agarrala e sostela.

3. Peza do arado que presenta esta mesma forma.

4. Cada unha das tiras do xustillo que van sobre os ombreiros.

5. Parte superior do remo con forma cilíndrica, empregada para poder manexalo ao xeito.

PUNTA

Punta da enseada de Rianxo na parroquia de Castro, no concello de Boiro, situada ao S da costa da Bouza e ao N da praia Ladeira do Chazo.

RIOS

Río da Siberia Oriental, afluente do Ienissei e emisario do lago Baikal (1.826 km de lonxitude e 1.056.000 km2 de conca). O curso superior (680 km) é navegable, e ás súas beiras desenvolvéronse núcleos industriais. O curso medio é accidentado debido a numerosas fervenzas que imposibilitan a navegación e non volve ser navegable ata os 300 kms finais. O caudal medio na confluencia co Ienissei é de 4.150 m3 /s. Os seus principais afluentes son o Oka, o Uda-Čuna-Bir’usa pola esquerda e o Čadobec pola dereita. O Angara utilízase para o transporte de carbón, madeira, cereais e para o aproveitamento hidroeléctrico: centrais de Bratsk, Irkutsk e Bogučany.

1. Armazón de madeira xiratoria da que pendura unha cadea de ferro, chamada gramalleira, onde van colgados os potes na cociña tradicional galega.

2. Aparello mecánico, en forma de torno, empregado para levantar a moa do muíño.

3. Asa do pote ou do caldeiro.