"Est" (Contén)

1. Acción de protestar.

2. 1. Acción de reclamar contra algunha cousa.

   2. Reclamación formal contra un acto ou unha medida que se consideran ilexítimos.

   3. Documento onde consta a reclamación.

3. Acción que os partidarios da doutrina de Martiño Lutero fixeron na Dieta de Spira en 1529 na que protestaron a súa fe ante o Emperador Carlos V. Orixinou o nome de protestantes.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Ferrol a partir de 1921. Foi voceiro dos sindicatos adheridos á CNT en Ferrol, onde se imprentou durante 1920 e no transcurso de 1921. Substituíu ao xornal La Lucha.

1. Que ou quen protesta.

2. Relativo ou pertencente ao protestantismo.

3. Seguidor do protestantismo.

1. Conxunto das confesións cristiás xurdidas da Reforma do s XVI ou influídas por ela. Esta designación provén da Dieta de Spira (1529), aínda que por razóns teolóxicas e históricas, algúns grupos consideraron mellor ser denominados evanxélicos ou reformados. Antes da Reforma houbo outros movementos que a anticiparon, comos os valdenses (s XII), os loardos de J. Wycliffe (s XIV) e os husitas (s XIV), e, con posterioridade, xurdiron as catro tradicións protestantes principais: luterana, calvinista, anabaptista e anglicana. Aínda que teñen diferenzas nas súas prácticas e doutrinas, coinciden no rexeitamento da autoridade do papa e a importancia concedida á Biblia, e á fe individual. Orixinariamente pretendían volver á doutrina e ás prácticas apostólicas, pero a separación da Igrexa Católica converteuse nun feito. Valórase a predicación da Palabra por riba do sacramentalismo e das cerimonias litúrxicas e consérvanse dous sacramentos: o bautismo e a eucaristía. Rexeitan a vida monástica,...

2. Correntes teolóxicas protestantes, sobre todo luteranas, encamiñadas a conciliar a teoloxía coas ideas liberais dos ss XVIII e XIX, moi combatidas polas posicións tradicionais e ortodoxas. Partindo dun estudo do cristianismo como feito histórico e, con métodos exclusivamente históricos e filolóxicos, os primeiros teólogos liberais (D. F. Strauss, F. Ch. Baur, B. Bauer) baseáronse na filosofía da relixión de F. E. Daniel Schleiermacher, no romanticismo de F. W. Joseph von Schelling e no idealismo hegeliano. Os máximos representantes foron os discípulos de A. Ritschl, E. Troeltsch e A. von Harnack, un dedicado ás cuestións de historia cultural e social e outro máis sensible á historia dos dogmas. Ligadas a estas posicións hai diversas correntes máis recentes, como o escatoloxismo de A. Schweitzer, a Formgeschichte de M. Dibelius, R. Bultmann e H. Gunkel.

1. 1. Manifestar desacordo ou disconformidade con algo.

   2. Constatar formalmente o rexeitamento de aceptación e de pagamento dunha letra de cambio.

   3. Estender a protesta dunha letra ou talón nun documento notarial.

2. Manifestar alguén disconformidade con algo.

1. Que implica ou contén unha protesta.

2. Que ou quen protesta.

1. Acción de protestar unha letra ou talón por falta de pagamento ou de aceptación.

2. Documento notarial onde consta a acción de protestar unha letra ou talón.

GALICIA

Escritor. Cun estilo marcado pola paixón e o drama, da súa obra cómpre salientar Cuentos de niños para mayores (1993), os poemarios en castelán Silencios (1989) e Recuerdos (1990); e os poemarios en galego Choros (1979), que recolle gran parte da súa obra desde 1948; e Amenceres (1992), en que inclúe poemas con temas relixiosos e persoais.

PERSOEIRO

Farmacéutico e político. Doutor en Farmacia en 1860, foi catedrático de Materia Farmacéutica Vexetal na Universidade de Santiago de Compostela (1863), da que tamén foi decano (1865-1866, 1880-1888). En 1888 trasladouse á Universitat de Barcelona. Como político, situouse en posicións de esquerda republicana, que o enfrontaron co clero e cos sectores máis conservadores. En Santiago de Compostela foi presidente do Comité Republicano (1869) e presidente, durante a Primeira República Española, da Junta de Gobierno Democrática Republicana. Competiu electoralmente con U. Montero Ríos (1872). Fundou en Barcelona o xornal La alianza farmacéutico-médica e publicou Conferencias populares dedicadas a los obreros y aldeanos de Galicia (1869) e Fitología médica (1871).

GALICIA

Matemática. Catedrática de Matemática Aplicada na Universidade de Santiago de Compostela, pertence ao consello científico do Instituto de Matemáticas desa universidade. É autora de Introdución a MATLAB y sus aplicaciones: una guía sencilla para aprender MATLAB de forma natural, progresiva y práctica (1997), Métodos matemáticos en mecánica de sólidos (1999), Ecuaciones diferenciales (2000) e Métodos numéricos en ingeniería (2001).

GALICIA

Político, pai de Joaquín Quiroga Espín. Formado en enxeñaría de montes e dereito, pertenceu ao Partido Liberal e pactou cos conservadores para que ambos os dous tivesen sempre representación nas Cortes polo distrito de Lugo. Foi deputado por Lugo (1881-1887 e 1891-1907) e por Daimiel (1907-1908). Director xeral de Obras Públicas (1893), subsecretario de Ultramar (1897) e subsecretario de Gobernación (1901), foi director xeral de Administración e Fomento de Filipinas, e ministro de Gobernación (1906). A súa notoriedade naceu coa súa xestión de Filipinas, caracterizada por certo liberalismo.