"Bo" (Contén)

REXIÓNS

Rexión histórica ao S da República Sudafricana que, dende a aprobación da Constitución provisional de 1997, se dividiu en tres provincias: Cabo Occidental, Cabo Oriental e Cabo Setentrional. O Cabo Occidental (129.370 km2; 4.118.000 h [1996]) ten a capital en Cidade do Cabo. O seu relevo está constituído por cadeas montañosas de dobramento, paralelas ao litoral. O clima e a vexetación son de tipo mediterráneo. Entre os núcleos de poboación destaca Worcester. A agricultura é a principal actividade económica, destacando a viña, os cereais e os cítricos. O Cabo Setentrional (361.830 km2; 746.000 h [1996]) ten a súa capital en Kimberley. O relevo está formado principalmente por un conxunto de altiplanos interiores, drenados polo río Orange e polos seus tributarios. O clima presenta certa aridez. Son de grande importancia os xacementos mineiros, concretamente os diamantes en Kimberley e o cobre en Postmasburg. O Cabo Oriental (169.580 km2; 5.865.000...

CAPITAIS

Capital do departamento Norte, en Haiti, situada na costa setentrional (100.638 h [estim 1995]). A súa principal actividade económica é a agricultura, con produción de cacao e café principalmente. Fundada en 1670 polos franceses, foi capital da colonia ata 1770. Henri Christopher deulle o nome de Cabo Henri e converteuna en capital do seu reino (1811-1820).

1. Relativo ou pertencente aos caboclos.

2. Mestizo de indio e de branco do Brasil.

1. Aniversario do pasamento dunha persoa.

2. Cerimonia de carácter funerario que se celebra ao ano seguinte de falecer unha persoa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Outeiro de Rei baixo a advocación de san Martiño.

1. Relativo ou pertencente as cabombáceas.

2. Planta da familia das cabombáceas.

3. Familia de plantas acuáticas tropicais da orde das ninfais, con rizomas, follas longamente pedunculadas e flores trímeras con carpelos libres.

1. Apeiro de labranza formado por un mango longo e delgado, cruzado nun dos extremos por un traveseiro con oito ou dez pugas de madeira ou ferro a xeito de dentes, que serve para recoller herba, palla, betume, etc, ou para achandar a terra.

2. Termo do verbo dos daordes ou xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘dente’.

1. Forma de relevo provocada pola incisión das augas torrenciais. Prodúcese en medios áridos, sobre rochas brandas situadas en pendentes fortes, onde a cuberta vexetal é rara ou incluso inexistente.

2. Camiño fondo entre montañas por onde pasa un regueiro.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Portomarín baixo a advocación de san Xulián.

PUNTA

Punta do extremo sudoccidental da península do Barbanza, no litoral da parroquia de Aguiño (concello de Ribeira), situada ao S da enseada de Corrubedo.

PERSOEIRO

Navegante e explorador. En 1496 obtivo de Enrique VII de Inglaterra permiso para realizar, xunto aos seus tres fillos, unha viaxe de descubrimento e ocupación. Aínda que quería establecer unha ruta polo norte para chegar a Xapón, na súa viaxe chegou á costa oriental de Grenlandia e á Península de Labrador. O rei concedeulle o monopolio comercial das terras conquistadas.

PERSOEIRO

Navegante e cartógrafo. Fillo de Giovanni Caboto, participou canda el nas expedicións de América do Norte. Foi cartógrafo de Enrique VIII e no 1518 Carlos V nomeouno piloto maior. En 1544 fixo o planisferio que se conserva na Bibliothèque National de París. Foi o primeiro en penetrar no estreito e na baía de Hudson. Descubriu o río de la Plata e explorou parte dos ríos Paraná e Paraguay. En 1548 volveu a Inglaterra ao servizo de Eduardo VI, fundou en Londres (1551) unha compañía para o comercio con Moscova e organizou expedicións para chegar a Oriente polo nordeste.

1. Buraco que se practica na pedra, barrenándoa, onde se mete a pólvora ou dinamita destinada a rompela.

2. Cavidade natural ou artificial feita nun terreo.

3. Furado onde xira o rodicio nos muíños fariñeiros.