"qu" (Contén)

1. Formación vexetal integrada fundamentalmente por arbustos de folla dura e persistente, densamente agrupados, que poden chegar a ter uns 3 m de altura. É propia de solos silíceos e calcarios da zona mediterránea.

2. 1. Relativo ou pertencente aos maquis.

   2. Partidario dos maquis.

   3. Lugar pouco accesible que serviu de refuxio aos membros da resistencia francesa durante a ocupación nazi de Francia.

   4. Organización de resistencia armada francesa contra a ocupación alemá na Segunda Guerra Mundial (1939-1945).

   5. Movemento armado de resistencia antifranquista que se desenvolveu en diversos puntos da xeografía española trala Guerra Civil Española (1936-1939). O período de máximo apoxeo produciuse despois da liberación de Francia por parte dos aliados en 1944, xa que esta situación permitiu a entrada de homes desde o outro lado dos Pireneos. Permaneceu activo ata a década de 1950. En Galicia recibiron o nome de fuxidos e concentráronse, principalmente, na zona do Barco de Valdeorras, A Gudiña, Verín, nas zonas montañosas das serras de Queixa, La Cabrera, San Mamede e Cabeza de Manzaneda, e na zona litoral desde Viveiro ata Ferrol.

LAGOS

Lago salgado da rexión central de Arxentina, situado ao N da provincia de Córdoba (1.850 km2).

PERSOEIRO

Personaxe bíblico. Tío e titor de Ester, colaborou con ela na liberación dos xudeus baixo o dominio babilónico.

GALICIA

Escultor. Mestre na Escola de Artes e Oficios de Vigo, traballou o marfil e o barro, en obras de pequeno formato. Destacan os conxuntos Mordomas e Entroido. Ten obra no Museo Municipal Quiñones de León de Vigo e noutras coleccións galegas.

GALICIA

Político e economista. Foi secretario xeral do Consello de Empresarios e director provincial do Instituto para a Reforma das Estruturas Comerciais (IRESCO). Militou no Partido Galego Independente (PGI) e despois na UCD, cando o PGI se integrou na UCD. Presidiu a Deputación Provincial da Coruña (1979-1987) e UCD de Galicia (1982), e foi senador por Coalición Popular (1986-1989). Fundou e presidiu Democracia Galega (1996), formación política de ámbito galego e autonomista.

PERSOEIRO

Mártir. Filla dun pagán, a súa ama de cría converteuna ao cristianismo. O gobernador romano quixo casar con ela e, ao ser rexeitado, ordenou o seu martirio. Na iconografía represéntase como unha rapaciña que viste a túnica e o manto das virxes romanas. Os seus atributos xerais son a palma do martirio e o libro; e os persoais unha cruz e un dragón baixo os seus pés, que representa o demo; pero tamén pode levar unha coroa de perlas na cabeza. A súa festividade celebrábase o 20 de xullo, pero a reforma litúrxica posterior ao Concilio Vaticano II eliminouna do calendario litúrxico universal.

PERSOEIRO

Xeólogo e xeomorfólogo. Membro da Societé Géologique de France, está considerado un dos fundadores da xeografía física. Escribiu, entre outras obras, Les formes du terrain (1888), en colaboración con G. de la Noë, e Le Jura (1936).

PERSOEIRO

Emperatriz de Bizancio, filla de Costanza I de Antioquía e de Ramón de Poitiers, príncipe de Antioquía. Casou en 1161 co Emperador Manuel I Comneno de Bizancio. Trala morte deste (1180), foi rexente do herdeiro Aleixo II Comneno de Bizancio. Por culpa da súa política prolatina foi prendida e estrangulada por Andrónico I Comneno, curmán de Manuel I, quen en 1183 foi proclamado emperador.

GALICIA

Pintor e humorista gráfico. É un dos artistas máis representativos do cómic en Galicia, e principal impulsor, xunto con Reimundo Patiño, da banda deseñada galega. Promotor e director do Museo do Humor de Fene e director da revista Sapoconcho, desde a década de 1970 comprometeuse na defensa do uso da lingua galega no cómic e nos medios de comunicación. En 1975 editou con R. Patiño 2 Viaxes, o seu primeiro álbum. Tamén cómpre salientar outros traballos como Gaspariño (1978), Alcacén para gaitas (1980), Dos pés á testa (1986), O ABC do cómic (1995), Feito a man (1997) e Malfeito bufón (2003), ademais da súa colaboración en obras doutros autores.   Colaborador de numerosos medios de comunicación como Can sen dono, Chan, La Codorniz, Diario16, Golfiño, El Ideal Gallego, Das Kapital, Luzes de Galicia, A Nosa Terra, Teima e, desde 1988, en La Voz de Galicia, realizou exposicións en distintas vilas de Galicia, en Madrid e Barcelona, e noutras cidades europeas como Lorient. Coa crise do Prestige,...

PERSOEIRO

Xornalista. Iniciou a súa carreira en Radio Coruña, onde traballou como locutor desde 1934. Foi director artístico de RNE na Coruña e, ademais de informador deportivo, exerceu tamén como debuxante, sobre todo de temas taurinos. Publicou o libro La jugada final (1980). Obtivo o Premio Nacional Ondas de Radio ao mellor labor deportivo (1957), ao mellor director (1965) e ao mellor especial (1972), a Antena de Oro de Radiofusión, a Medalla de prata ao mérito deportivo e a Medalla de prata ao mérito no traballo.

1. Establecemento en que se venden mariscos.

2. Restaurante que está especializado en servir mariscos.

PERSOEIRO

Filósofo. Discípulo de Bergson, converteuse ao catolicismo baixo a influencia de Léon Bloy (1906). Representante do neotomismo, propúxose establecer unha metafísica cristiá, ontoloxicamente fundamentada, en oposición ao idealismo moderno, que servise para as cuestións teóricas e prácticas. Escribiu La philosophie bergsonienne (1914), Art et scolastique (1920), Elements de philosophie (1920-1923), Distinguer pour unir (1932), Humanisme intégral (1936), Le crépuscule de la civilisation (1941), La philosophie morale (1960) e Le paysan de la garonne (1966).

PERSOEIRO

Novelista estadounidense. Reflectiu nas súas novelas os modelos de conduta da clase media e alta de EE UU de mediados do s XX. Publicou as novelas The Late George Apley (Premio Pulitzer, 1937), Wickford Point (1939), BF’s Daughter (1946), Point of No Return (1949) e Melwille Goodwin, USA (1951).