"CIA" (Contén)

1. Propiedade que presentan o ópalo e algunhas outras substancias que se caracterizan por ter un aspecto leitoso e ás veces iridiscente. As substancias opalescentes teñen dúas fases de diferente índice de refracción que se dispersan unha na outra.

2. Opalescencia que presenta un gas mentres pasa ao estado líquido a causa da temperatura crítica.

1. Calidade de opulento.

2. Expresión empregada por John K. Galbraith para referirse á sociedade industrializada avanzada, que se caracteriza por unha abundancia real ou potencial de bens, principalmente de consumo, como consecuencia da revolución tecnolóxica e da situación monopolística do sistema capitalista. A sociedade opulenta ten como obxectivo a equidistribución da renda cunha masiva participación da poboación no sistema, baseada no crecemento da produtividade. A pesar disto, a evolución do sistema capitalista puxo de manifesto a persistencia ou xeración de zonas subdesenvolvidas ou pobres conxuntamente coas desenvolvidas como consecuencia do seu propio proceso de expansión.

PERSOEIRO

Poeta. Formado na escola toscana, imitou os occitanos e seguiu os temas da lírica siciliana. Del consérvanse 38 composicións de tema amoroso e popularizante, que se caracterizan polo ritmo lento e o respecto polas formas tradicionais. Está considerado como un dos predecesores do dolce stil novo.

PERSOEIRO

Político e xurista, fillo de Ecequiel Ordóñez González. Pertenceu ao Partido Conservador, foi ministro de Graza e Xustiza (1921-1922) e de Mariña (1922). Foi deputado polo distrito de Tui durante dez lexislaturas (1903-1923).

GALICIA

Filólogo. Realizou estudos universitarios en Cuba e EE UU e doutorouse (1974) en Filosofía na Florida Atlantic University. Especialista e investigador de literatura medieval española e galego-portuguesa, e en lingüística, publicou distintos traballos sobre estes temas (“El romero engañado: una aproximación sintáctica”, “Flutuaciones de los verbos gallegos en “-ar” al comienzo de los lexemas”, “Las formas del verbo galaico-portugués seer según los textos; s. XII y XIII”, “En torno a una polémica: la normalización del gallego” e “Algunas consideraciones sobre las desinencias -an, -ano, -ao, en gallego actual”, entre outros). É membro da The Honor Society of Phi Kappa e da American Association of Teachers of Spanish and Portuguese.

GALICIA

Realizador cinematográfico. En México foi actor, director, produtor, guionista e compositor de bandas sonoras. A súa carreira comezou coa produción Sagrario (1933), onde tamén participou como actor para posteriormente centrarse na dirección en filmes como Madre querida (1935), Siboney (1938), Una mujer de oriente (1946), Secretaria peligrosa (1955), La maldición de mi raza (1964), Historia de un gángster (1968) e El tren de la muerte (1979).

1. ortodontoloxía.

2. Técnica que ten por obxecto tratar, corrixir e previr as irregularidades das posicións dos dentes.

PERSOEIRO

Rei de Suecia e de Noruega (1844-1859), fillo e sucesor de Carlos XIV. De nome Joseph François Bernadotte, aprobou algunhas reformas, a pesar da oposición da nobreza. Aboliu o dereito a embargar os xornais, favoreceu a Dinamarca na cuestión dos ducados (1848-1849) e mostrouse inimigo de Rusia.

PERSOEIRO

Rei de Suecia (1872-1907) e de Noruega (1872-1905), pai de Gustavo V. Sucedeu a seu irmán Carlos XV. Baixo o seu reinado Noruega separouse de Suecia (1905). Rexeitou a coroa noruegesa para un príncipe da súa liñaxe, os Bernadotte. Mediou en varias cuestións internacionais, como os litixios entre Reino Unido, Alemaña e EE UU por Samoa. Foi escritor e cultivou as ciencias e as artes.

GALICIA

Escultor e pintor. Coñecido como Eiravella, cultivou unha nova figuración primitivista, pero levando as obras ata a contemporaneidade. Deste xeito, postulou o encontro entre o moderno e o autóctono a partir da esencia formal das esculturas totémicas castrexas, a abstracción dos volumes do arcaísmo ibérico e a frontalidade e a técnica de orixe medieval. Traballou principalmente empregando a talla directa sobre materiais diversos como a madeira, a pedra, o bronce, o óso de balea e o marfil. A súa obra caracterizouse polo emprego das liñas curvas, a ausencia de canons tradicionais e a predilección pola masa. Da súa extensa produción artística destacan unha serie de esculturas sobre o Camiño de Santiago, as esculturas Xogo de nenos (1987), Perdón, Nena de Velay (1970) e Peso da vida (1975-1980), e os óleos Esculpindo co arado, Predicación e Festa no camiño San Xoán de Portas (1994).