"An" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor italiano. Discípulo de Albani e influído pola escola dos Carracci, evolucionou cara ao rafaelesco, sobre todo na súa perfección no debuxo. A pesar da súa afiliación barroca, manifestou unha inclinación polas formas suaves e simples, propias do clasicismo patético. Da súa obra destacan os frescos La Divina Saviesa’ (1629?-1633) no Palazzo Barberini de Roma.

PERSOEIRO

Pintor italiano. Coñecido como Il Pordenone, formouse con G. Bellini e Giorgione. Destacado representante do manierismo, traballou na catedral de Cremona (1521-1522), na igrexa da Madonna di Campagna en Piacenza (1528), na catedral de Pordenone, onde realizou Madonna della Misericordia (1515) e na catedral de Treviso (1520).

PERSOEIRO

Botánico alemán. Estudou a nutrición das plantas, a influencia da lúa, a clorofila, o heliotropismo e o xeotropismo e formulou a teoría da imbibición. Considérase o pai da fisioloxía vexetal experimental. Escribiu Lehrbuch der Botanik (1868) e Vorlesungen über Pflanzenphysiologie.

PERSOEIRO

Mestre cantor e poeta. Representante da literatura burguesa alemá do s XVI, foi un autor lírico e dramático. Partidario de Lutero, compuxo na súa honra Die wittemberg Nachtigall (O reiseñor de Wittermberg, 1523). Coñecido como narrador e autor teatral, as súas obras describen o mundo da pequena burguesía da súa cidade. R. Wagner inmortalizouno na ópera Die Meistersinger von Nürnberg (Os mestres cantores de Nuremberg, 1868).

GALICIA

Relixioso franciscano, irmán de X. A. Saco Arce. Ordenado sacerdote en 1870, foi superior dos franciscanos de Casablanca e Tánxer. Fundou o convento de Vistahermosa (Ourense) e foi comisario provincial (1884). Escribiu Estatutos municipales de la Venerable Orden Tercera de Penitencia... de la ciudad de Tánger (1881) e Estatutos de la Santa Provincia de Santiago (1883).

GALICIA

Gramático e escritor. Comezou os estudos de bacharelato no Instituto de Ourense e rematounos en Santiago de Compostela (1850), onde en 1951 iniciou na súa universidade os estudos de teoloxía pero, clausurada a facultade compostelá, houbo de continualos no Seminario Conciliar de San Fernando de Ourense (1851-1854) e posteriormente concluílos na cidade compostelá (1858), onde tamén se graduou (1866) en Filosofía e Letras. En 1861 foi ordenado presbítero e en 1862 cursou estudos de doutoramento en Sagrada Teoloxía na Universidad de Madrid, sen deixar de estudar ao mesmo tempo francés, italiano e alemán. En 1863 conseguiu a cátedra de Lingua Grega de ensino medio e foi destinado primeiramente ao Instituto de Castelló de la Plana, pero pouco despois foi trasladado ao de Ourense. Coa supresión desta cátedra no bacharelato (1866), pasou a desempeñar a de Retórica e Poética e, en 1870, foi cesado deste cargo por non querer xurar a Constitución ata que en 1873 foi reincorporado ao seu posto. Dentro...

GALICIA

Enxeñeiro técnico industrial. Publicou traballos técnicos sobre seguridade en Ingeniería Química e Protección Civil. Estudoso da topografía e da arqueoloxía, publicou Coincidencias cartográficas del petroglifo (Pico de San Francisco) con las señales arqueológicas del Monte de Santa Tecla GA36023024 (2001).

GALICIA

Profesor. Licenciado en Filoloxía Clásica, foi membro do consello de administración da CRTV, director xeral de Turismo, presidente do IGAEM e vicepresidente da Fundación Otero Pedrayo. Realizou a edición de Literatura popular de Galicia: colección de coplas, villancicos, diálogos, romances, cuentos y refranes gallegos (1987), de X. A. Saco Arce. Recibiu a Encomienda de la Orden de Alfonso X el Sabio.

PERSOEIRO

Escritor e político. Deputado pola Provincia Oriental, protestou pola exclusión da representación nacional cubana nas Cortes de 1837. Defendeu o reformismo e a automonía cubana, e rexeitou a anexión a EE UU (1848). Escribiu Protesta de los diputados electos por la isla de Cuba (1837).

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Cotobade. Construída na segunda metade do s XII, con engadidos posteriores, ten unha soa nave e ábsida rectangular. O arco triunfal é apuntado. No exterior da ábsida destacan os arquiños apoiados en canzorros con cabezas de dragón e carneiro. Conserva tres portadas románicas. A principal está formada por dúas arquivoltas tóricas apoiadas sobre columnas acobadeladas e un tímpano decorado con rosetas estreladas. A porta norte está formada por unha arquivolta tórica e ten o tímpano decorado con rosetas e círculos concéntricos, e a porta sur ten un tímpano pentagonal sobre mochetas.

PERSOEIRO

Pensador e escritor. A súa actividade política levouno á dirección do PSUC clandestino. Polas ideas marxistas e a súa actividade comprometida foi discriminado, mesmo ata a expulsión da docencia. Traduciu ao castelán a Lukács, Marx e Engels. Someteu a crítica o antirracionalismo de Heidegger en Las ideas gnoseológicas de Heidegger (1958) e buscou as bases científicas e lóxicas da racionalidade en Introdución a la lógica y al análisis formal (1964). Criticou as limitacións gnoseolóxicas do pensamento filosófico de Lenin, Gramsci e Lukács, e fixo avanzar a delimitación da idea de dialéctica en La formación del marxismo en Gramsci (1967) e Lenin y el filosofar (1970).

PERSOEIRO

Actor e director cinematográfico. Actor de comedia e dramático, protagonizou, entre outros filmes, Novios 68 (1967), Las largas vacaciones del 36 (1976), Asignatura pendiente (1976), Solos en la madrugada (1977), El diputado (1978), Epílogo (1984), El viaje a ninguna parte (1986), El vuelo de la paloma (1988), Un lugar en el mundo (1992), El pájaro de la felicidad (1993), Fumata blanca (2002) e Cosas que hacen que la vida valga la pena (2004). Dirixiu Soldados de plomo (1983), Cara de acelga (1987) e Yo me bajo en la próxima, y usted? (1992). Vinculado ao teatro, coprotagonizou os musicais El hombre de la Mancha e My fair Lady. Recibiu o premio ao mellor actor no Festival de Donostia por Un hombre llamado Flor de Otoño (1978) e o Fotogramas de Plata ao mellor actor por La Colmena (1982).

PERSOEIRO

Astrónomo e matemático inglés. De nome John of Holywood, foi autor dun tratado de aritmética e de obras de tipo didáctico. Destaca o seu resumo de astronomía no que recolleu as doutrinas de Ptolomeo e de al-Farġānī.