"An" (Contén)

PERSOEIRO

Compositor italiano. Formado en Venecia, pasou á corte de Viena en 1766, onde se formou co mestre da capela imperial Florian Gassmann. Á morte deste ocupou o seu cargo e destacou como operista, con máis de corenta óperas. Participou na formación de L. van Beethoven, F. Schubert e F. Liszt e amosouse seguidor de Gluck en Armida (1771). Tamén realizou óperas bufas como Don Chisciotte alle nozze di Gamace (1771) e La calamita dei cori (1774), e compuxo música instrumental e relixiosa.

GALICIA

Escritor. Doutor en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade da Coruña, actuou na obra de teatro Para que queredes un poeta vivo (1984). Participou no poemario colectivo Alén (1977), en colaboración con M. A. Mato Fondo e X. R. Pena, e tamén nos volumes colectivos De amor e desamor (1984) e De amor e desamor II (1985). Traduciu as obras O carteiro do rei (1984), de R. Tagore, e Soños dun sedutor (1985), de W. Allen, e escribiu o poemario Os habitantes da culpa (1988). É coautor dunha edición crítica de Folhas novas (1985), de Rosalía de Castro e de diversos estudos sobre literatura portuguesa, como Rosto negro. O contexto das literaturas africanas (1994) e Entre Próspero e Caliban: literaturas africanas de lingua portuguesa (1999).

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Membro da Xeración do 27, foi catedrático universitario e profesor nas universidades de La Sorbonne (1914-1917) e Cambridge (1922-1923), no Wellesley College de Puerto Rico e na John’s Hopkins University de Baltimore. Autor de diversos estudos e ensaios de investigación literaria, como La poesía de Rubén Darío (1948) e Ensayos de literatura hispánica (1953), da súa obra destacan os poemarios Presagios (1923), Seguro azar (1929), La voz a ti debida (1933), co que revolucionou o concepto do sentimento amoroso na poesía contemporánea; Todo más claro (1949) e Confianza (1954).

PERSOEIRO

Organista e teórico musical. Estudou órgano e humanidades na Universidad de Salamanca, onde foi profesor de música (1567-1587). O seu tratado De Musica libri septem (1577) é básico para coñecer numerosas melodías tradicionais e o pensamento musical do s XVI.

MUNICIPIOS

Municipio de Illes Balears (3.389 h [2001]). A agricultura, esencialmente de secaño, perdeu importancia como recurso económico e deu paso aos sectores da construción e do turismo.

PERSOEIRO

Militar. Loitou en Puerto Rico, en Cuba e en Marrocos, onde foi xeneral. Destituído pola Segunda República (1931), acolleuse á Lei Azaña e pasou á reserva. O 18 de xullo de 1936 foi xefe da Junta Suprema do alzamento en Valladolid. Dirixiu a ocupación de Madrid (marzo de 1939).

PERSOEIRO

Poeta persa. Autor do matnawī de aventuras Ǧ amšīd ū ḫ ursīd, que influíu notablemente na lírica persa posterior, está considerado o gran precursor de Ḥ āfi ẓ .

PERSOEIRO

Rei de Asiria (1274-1245 a C). Xunto con seu pai Adad-Nirāri I (1307-1275 a C) e o seu fillo Tukulti-Ninurta I, conseguiu que Asiria fose unha das potencias de Oriente Próximo e Medio. Obtivo o seu principal triunfo sobre Hanigalbat, estado herdeiro de Mitanni. Construíu unha nova capital en Kalah (Nimrūd).

PERSOEIRO

Rei de Asiria (858-824 a C), fillo de Asurnasirpal II. No L, fixo unha campaña contra Zamua, no altiplano iraniano. En 853 invadiu Siria, pero parece que foi detido en Qarqar, ante unha coalición dirixida por Hadadecer ou Adad-Idri de Damasco e Acab de Israel. En Cilicia someteu (836) o Reino de Tabal.

PERSOEIRO

Rei de Asiria (727-722 a C), fillo de Teglatfalasar III. Coñecido como Utulai en Babilonia, sufocou unha serie de revoltas en Siria-Palestina, das que destaca a de Osees, rei de Israel. Morreu cando intentaba conquistar Samaria.

PERSOEIRO

Político, irmán de Nicolás Salmerón Alonso. Militante do Partido Progresista, participou na Revolución de 1848 e na de 1854. Deputado en 1854 e en 1869, sostivo a candidatura de Espartero como rexente e despois apoiou a Amadeo I de España para ocupar o trono. Durante a Primeira República Española foi ministro de Ultramar (1873) e presidiu o Congreso (1873).

PERSOEIRO

Veterinario estadounidense. Realizou notables descubrimentos sobre os virus e a inmunidade, e descubriu os bacilos causantes de varias enfermidades do gando, coñecidas como salmonelose.

1. Relativo ou pertencente ao Salnés ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante do Salnés.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Oza dos Ríos. De estilo románico, construíuse a finais do s XI ou comezos do s XII. Da primitiva construción só se conserva a ábsida e a fachada. Ten planta rectangular cunha soa nave e ábsida tamén rectangular, á que se accede por un arco triunfal lixeiramente apuntado. Ten un coro alto aos pés da nave. A portada principal está formada por arquivoltas tóricas, decoradas cun billete, apoiadas en columnas acobadeladas. No tímpano atópase inscrita unha cruz.