"EGU" (Contén)

MONTES

Monte situado entre as parroquias da Aguarda e Gueimonde (A Pastoriza). O seu cumio acada os 554 m de altitude.

PERSOEIRO

Escritor. Difundiu o socialismo de Dreyfus no manifesto De la société socialiste (1897), e en 1900 fundou Cahiers de la quinzaine. A súa obra ilustra o rexurdimento do espiritualismo francés de principios de século, e a súa poesía conságrao como un grande autor cristián. Destacan as súas obras Jeanne d’Arc (1897), Notre Patrie (1905), Notre jeunesse (1910) e La tapisserie de Notre-Dame (1913).

MONTES

Monte situado no extremo N da parroquia da Cervela (O Incio), no límite con Sarria. O seu cumio acada os 720 m de altitude.

PERSOEIRO

Arquitecto. Proxectou obras como as casas Entzus (Motrico, 1965), a praza do Tenis (Donostia, 1976) e, en colaboración con Francesc Rius, o parque da España Industrial (Barcelona, 1984-1985). Obtivo o VIII Premio Antonio Camuñas (1999) e recibiu a Medalla de Oro de la Arquitectura (2004).

MONTES

Monte situado na parroquia de Seiró (Vilar de Barrio). O seu cumio acada os 875 m de altitude.

MONTES

Monte situado na parroquia de Faramontaos (Nogueira de Ramuín). O seu cumio acada os 710 m de altitude.

GALICIA

Escritora e xornalista. Coñecida como Sofía Casanova, frecuentou os círculos literarios do marqués de Valmar e de Ramón de Campoamor en Madrid. Casada co filósofo e nobre polaco Vicente Lutowslaski, marchou a Polonia, onde colaborou en diversas publicacións periódicas. Da súa variada obra destacan o libro de poemas Poesías (1889), a serie de artigos literarios Exóticas (1913), o conto Princesa del amor hermoso (1909), con ilustracións de Castelao, a novela Idilio epistolar (1931), a narración de viaxes Sobre el Volga helado (1903) e os libros históricos De la guerra: crónicas de Polonia y Rusia (1916) e El martirio de Polonia (1945). Foi membro correspondente da Real Academia Galega (1906) e recibiu o título de académica de honra (1952). Foi galardoada coa Gran Cruz de Beneficiencia, concedida por Afonso XIII.

GALICIA

Xornalista e escritor. Coñecido como Vicente Casanova, desempeñou un destacado labor xornalístico en El Correo, La Democracia e La Monarquía, e como director de La España Artística, onde asinaba os artigos co pseudónimo de Dómine Cervatana. Da súa produción destacan os libros de poemas Versos (1899) e De la Juventud (1912), a novela La toga del reo (1923), e a comedia Neurosis (1921). Tamén escribiu as zarzuelas El pino del norte (1907) e Ronda de primos (1911).

1. Ir detrás de alguén que foxe para alcanzalo ou collelo.

2. Tentar atrapar ou atopar a alguén que se oculta

3. Seguir a alguén por todas partes, molestándoo e acosándoo, para obter algunha cousa.

4. Tratar de conseguir ou de alcanzar algo.

5. Seguir ou acompañar continuamente a alguén

6. Proceder xudicialmente contra algunha persoa para facela comparecer ante os tribunais.

7. Inflixir penas aos adeptos a unha crenza, relixión ou opinión.

1. Ministro secular das catedrais e colexiatas que acompañaba os que oficiaban o acto litúrxico. O seu nome proviña da pértega con puño de prata que portaban na man como insignia.

2. Dignidade da catedral de Santiago de Compostela que tiña as funcións de protector e defensor dela e das súas propiedades. Ostentábana persoas da alta nobreza.

RIOS

Río que nace na parroquia de Ventosela (Redondela) e desemboca na ribeira dereita da ría de Vigo, na parroquia de Cesantes (Redondela).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tui baixo a advocación de san Miguel.

GALICIA

Escritor. Pertencente ao grupo poético Rompente, foi un dos protagonistas da renovación poética do último cuarto do s XX en lingua galega. Tras a súa estadía en Madrid, regresou a Galicia e ingresou no Seminario Maior de Vigo, onde estudou filosofía, teoloxía e literatura. Abandounou o seminario (1970) e, despois dunha breve etapa en Barcelona, regresou novamente a Vigo para participar en diversas accións culturais, como as Follas de Resistencia Poética e a creación de Rompente (1975). Redactor de Vagalume (1976-1978), cofundou a Asociación de Escritores en Lingua Galega (1980), en que exerceu como secretario (1980-1985), e foi coordinador da revista Escrita. Promotor do I Congreso de Escritores en Lingua Galega (1981) e do encontro literario GALEUSCA, co abandono da AELG, decidiu volver a Barcelona (1985-2000) e quedar á marxe dos círculos literarios de Galicia, polo que foi considerado un “poeta maldito”. Da súa obra, principalmente poética e con algunhas incursións...