"Marin" (Contén)

PARROQUIA

Parroquia do concello de Forcarei baixo a advocación de santa Mariña.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de León, Castela e León, regado polo río Órbigo (2.517 h [2001]).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Carballedo baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Antas de Ulla baixo a advocación de santa Mariña.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Antas de Ulla. Foi construída en estilo románico no s XII e reconstruída a finais do s XVI. Ten planta rectangular. A ábsida é cadrada e comunícase cunha pequena sancristía dun lado e coa capela-panteón dos condes de Torre Penela. O arco triunfal, de medio punto dobrado, descansa sobre dúas columnas. En 1650 construíuse a capela-panteón de planta hexagonal, cuberta con bóveda de casetóns. No interior destacan as esculturas funerarias dos primeiros condes e dos seus inmediatos sucesores (1719). Conserva brasóns no interior e no exterior do edificio.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Incio baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello do Barco de Valdeorras baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Monforte de Lemos baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ourense baixo a advocación de santa Mariña.

PARROQUIA

Parroquia do concello de San Sadurniño baixo a advocación de santa Mariña.

MONTES

Monte situado na parroquia Santa Mariña de Pescoso (Rodeiro). O seu cumio acada os 750 m de altitude.

LIÑAXES

Liñaxe de orixe galega que presenta escudo de ouro, con castelo de goles, marcado con liñas de prata, e aclarado de azul, sostido de ondas de azul e prata; na fiestra central do castelo, un brazo armado que empuña unha espada de prata; bordo de goles, cargado de oito aspas de ouro. Outro presenta escudo partido: 1, de goles cunha banda de ouro engolada en dragantes do mesmo; 2, de goles, cun castelo de prata; bordo para esta partición, de prata cargada de oito M maiúsculos de sable.

PERSOEIRO

Escritor. Emigrou a Bos Aires en 1953, onde presidiu as Mocidades Galeguistas e o Centro Coruñés, dirixindo e colaborando na súa revista, Orzán, co pseudónimo de Alí ben Omar. Deuse a coñecer na folla cultural de El Ideal Gallego, onde publicou varios contos. Publicou o poemario Pra unha terra apremiada (1961), unha das obras iniciadoras do socialrrealismo poético, e o libro de relatos O gatiño da “Miss” e outros contos (1988).

PERSOEIRO

Filólogo. Doutorouse en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1973) e, desde 1983, é catedrático de Filoloxía Románica na mesma universidade. Secretario do Instituto da Lingua Galega (ILG) entre 1971 e 1991, desde 1993 ocupa o cargo de director. Desde todos os seus ámbitos de traballo impulsou activamente a expansión e difusión da lingua galega e centrou as súas liñas de investigación nos diversos campos da lingüística galega. Durante a Xunta Preautonómica ocupou a Secretaría da Lingua Galega (1979), cargo desde o que promoveu a implantación do galego no ensino non universitario. Nese mesmo ano foi nomeado secretario da Comisión de Toponimia da consellaría de Educación e Cultura, que elaborou os ditames do Nomenclátor de Galicia (2005), publicación que recolle a toponimia oficial das entidades de poboación de Galicia. Como membro do ILG participou na redacción das Bases prá unificación das normas lingüísticas do galego (1977), punto de partida das Normas ortográficas...

PERSOEIRO

Poeta romanés. Das súas obras destacan Moartea ceasului (A morte do reloxio, 1966), Poeme (1967), Tinereţea lui Don Quijote (A xuventude de Don Quixote, 1970) e Traversarea (1994).

1. Relativo ou pertencente ao submarinismo.

2. Persoa que practica o submarinismo.

3. Tripulante dun submarino.