"Oti" (Contén)

1. Prancha de metal tipográfica obtida cun molde, que é a prancha dunha ou máis planas compostas por caracteres móbiles.

2. Idea, modelo ou imaxe aceptada comunmente por un grupo ou sociedade con carácter fixo e inmutable e que se obtén a partir das normas ou dos patróns culturais previamente establecidos.

3. Concepción tópica, banal ou estática dun personaxe, dun conflito ou dunha acción, que desembocan no tipismo, na trivialización ou na repetición. Hai algunhas correntes e escolas que basean a súa esencia na codificación estrita da acción, do personaxe, do vestiario, do movemento, das situacións, dos conflitos e mesmo das temáticas, como acontece coa commedia dell’arte ou con diversos xéneros propios do teatro oriental.

1. Que está ben iluminado.

2. Zona comprendida, nun sistema acuático, entre a superficie e a zona disfótica, que constitúe a capa superior da zona fótica, e na que a luz que penetra é suficiente para unha actividade fotosintética intensa.

1. 1. Que está moi afastado ou é moi distinto no seu ambiente e cultura do lugar que se toma como referencia.

   2. Que é propio dun país moi afastado cultural ou xeograficamente.

2. Que resulta estraño ou raro por non ser habitual. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Calidade ou carácter de exótico.

2. Gusto polo exótico.

3. Técnica de composición musical que aspira a reproducir trazos modais, rítmicos ou melódicos da música de orixe non europea. Empregouse, sen unha base musicolóxica, a finais dos ss XVII e XVIII para facer máis variados os espectáculos musicais. Un tipo célebre foi a música turca, obtida con címbalos e triángulos. A fins do s XIX, os estudios musicolóxicos permitiron imitacións máis fieis. OBS: A grafía <x> representa o son [ks].

1. Substancia que se presenta en forma de láminas rómbicas, de cor amarela, e que funde a 185°C e ferve a 371°C. Emprégase como antihelmíntico e antiséptico urinario.

2. Cada unha das substancias que derivan da molécula da fenotiazina que se empregan como neurolépticos, por como diminúen a tensión emocional, a excitación e a actividade psicomotora excesiva.

1. Conxunto de caracteres visibles que un organismo presenta como resultado da interacción entre o conxunto dos seus xenes (xenotipo), a través das relacións de dominancia entre os alelos, e o medio ambiente no que se localiza o organismo. Poden existir diferencias fenotípicas entre organismos co mesmo xenotipo e similitudes fenotípicas entre individuos con diferente xenotipo.

2. Realización concreta dun obxecto sintáctico abstracto, o xenotipo, segundo o lingüista Šaumjan. A distinción na lingua dun nivel xenotípico relaciónase coa teoría da actuación (performance) e competencia, de Noam Chomsky.

PERSOEIRO

Historiador e liturxista francés. Monxe beneditino, estudiou os manuscritos visigodos do mosteiro de Silos e da antiga liturxia hispana. Das súas obras destacan as edicións do Liber Ordinum en usage dans l’Église wisigothique et mozarabe d’Espagne du cinquième au onzième siècle (Liber Ordinum que usaba a igrexa visigoda e mozárabe de España entre os ss V e XI, 1904) e do Liber Mozarabicus Sacramentorum et les manuscrits mozarabes (Liber Mozarabicus Sacramentorum e os manuscritos mozárabes, 1912).