"RL" (Contén)

PERSOEIRO

Conde de Montizón e segundo fillo do infante Carlos María Isidro. Pretendente carlista ao trono de España. Despois da renuncia á coroa feita polo seu irmán Carlos Luís, conde de Montemolín (1860), erixiuse en xefe dos carlistas e propuxo ás cortes o establecemento dun réxime máis liberal, distinto ao de Isabel II. Despois, o seu irmán anulou a renuncia e, ao morrer este en 1861, sucedeulle nas pretensións ao trono. Os seus dereitos pasaron a seu fillo Carlos María das Dores.

PERSOEIRO

Duque de Borbón. Ao servizo de Luís XII e de Francisco I participou nas campañas de Italia (1509-1515). En 1514 Luís XII nomeouno condestable de Francia. As ambicións reais sobre o ducado de Borbón, tras morrer a súa dona sen descendencia, fixeron que se puxese ao servizo de Carlos V (1523) e participase na batalla de Pavía (1525). Nomeado duque de Milán, en 1526 marchou á fronte do exército imperial contra Clemente VII a Roma, onde morreu. Os seus bens pasaron á coroa de Francia.

PERSOEIRO

Infante de España, fillo de Carlos IV e irmán de Fernando VII, foi pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos V. Durante a Guerra de Independencia residiu en Valençay ata 1814, regresou a España e foi nomeado xeneral de brigada dos carabineiros. En 1823 comezou a agrupar os elementos absolutistas máis radicais, descontentos coa actitude moderada de Fernando VII despois do Trienio Liberal, e tres anos despois era xefe deste grupo. En 1830 recoñeceu a Pragmática Sanción, pero a reacción dos seus partidarios motivou que o goberno o obrigase a marchar a Portugal. Morto Fernando VII, non recoñeceu a Isabel II e lanzou un manifesto o 1 de outubro de 1833, no que se proclamaba Rei; inmediatamente estalou a Primeira Guerra Carlista (1833-1840). Obrigado a marchar a Inglaterra (Tratado de Évora-Monte, 1834), regresou á Península Ibérica en xullo dese mesmo ano e instalouse en Navarra durante a guerra. Entre maio e xuño de 1837 realizou unha incursión en Catalunya co seu exército. O...

PERSOEIRO

Pretendente carlista ao trono español. Primeiro fillo de Xavier de Borbón-Parma. Estableceuse en España en 1957 ata que foi expulsado, en 1968. Recibiu en 1975 a sucesión dinástica do seu pai e en 1977 converteuse en xefe da casa ducal de Parma. Regresou legalmente a España e intentou renovar o Partido Carlista, pero os repetidos fracasos electorais fixérono abandonar a política en 1980. En 1981 separouse da princesa Irene dos Países Baixos con quen casara en 1964. É autor do libro La vía carlista al socialismo autogestionario (1977). O seu irmán Sisto de Borbón-Parma (Pau 1940) pretendeu en 1976 a sucesión e enfrontouse con el nos feitos de Montejurra.

PERSOEIRO

Cardeal francés, fillo do duque de Vendôme e tío de Enrique IV. Bispo de Rouen (1550), recibiu da Liga Católica o título de Rei co nome de Carlos X (1589), a pesar de que vivía Enrique III. Este fíxoo encarcerar e obtivo a súa renuncia.

PERSOEIRO

Mariño militar e matemático. Atopou un método astronómico para calcular a situación dos barcos e deu a coñecer un círculo de reflexión que leva o seu nome. Participou na medida do grao do meridiano entre Dunquerque e Barcelona. Escribiu, entre outras obras, Mémoires sur le mouvement des projectiles (Memoria sobre o movemento dos proxectís, 1756) e Descriptions et usage du cercle à reflexion (Descricións e emprego do círculo de reflexión, 1778).

1. Ornamento composto por un botón do que penden moitos fíos ao xeito dunha campá. Emprégase como adorno nos uniformes militares, nas gaitas, nas cortinas, etc.

2. Insignia dos licenciados, graduados ou doutores no ámbito das universidades.

3. Herba do xénero Jasione, da familia das campanuláceas, de follas oblongas, de pequenas flores azuis con cinco estames, dous estigmas e corola de cinco lóbulos, dispostas en capítulos apertados. En Galicia están presentes: J. crispa subsp sessiliflora, no sueste; J. crispa subsp maritima, nos areais litorais; J. laevis subsp carpetana, nos sistemas de montaña orientais; e J. montana, en prados e ambientes secos de todo o país.

PERSOEIRO

Especialista en ciencias agrícolas norteamericano. Estudiou na Universidade de Minnesota. Por encargo da fundación Rockefeller desenvolveu en México novos métodos de cultivo do trigo, cos que aumentou a produción mexicana nun 50% en dous anos. Posteriormente, estendeu os seus métodos por América do Sur, Paquistán e a India. Foille outorgado o Premio Nobel da Paz en 1970.

PERSOEIRO

Latinista e crítico textual holandés. Foi profesor en Rotterdam, na Haia e en Leiden. A súa obra foi publicada principalmente nas revistas Mnemosyne, Museum, Philologische Wochenschrift e Vigiliae Christianae. Estudiou especialmente a Tertuliano e Paciano.

PERSOEIRO

Bailarín, coreógrafo e animador de espectáculos de ballet sueco. Creou, con Rolf de Maré, os famosos Ballets Suédois (1921-1925).

PERSOEIRO

Químico. Coñecido por poñer a punto o proceso Haber-Bosch de obtención do amoníaco a escala industrial. Recibiu xunto con F. Bergius o Premio Nobel de Química no ano 1931.

PERSOEIRO

Historiador, médico e político italiano. Ocupou altos cargos no Imperio Napoleónico e na Francia da Restauración. Escribiu Storia della guerra dell’independenza degli Stati Uniti d’America (Historia da guerra da independencia dos Estados Unidos de América, 1809) e Storia d’Italia dal 1789 al 1814 (Historia de Italia de 1789 a 1814, 1824).

PERSOEIRO

Lingüista. Dedicouse ao estudo das linguas indoeuropeas, ugrofinesas, altaicas, siberianas, caucásicas e americanas. Foi un dos primeiros especialistas do éuscaro.

PERSOEIRO

Ebanista. Traballou para a corte. A súa obra caracterízase polas marqueterías de cobre, de carei ou de estaño, e tamén polos ornamentos de bronce puído e dourado.

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. Doutor en Filosofía e Letras. Na actualidade ocupa o cargo de vicesecretario da Real Academia Española. É autor de numerosos poemarios e de crítica literaria. Dentro da súa obra poética destacan os títulos: Subida al amor (1945), Hacia otra luz (1950), Oda en la ceniza (1967) e Metáfora del desafuero (1988), entre outros. Foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias das Letras; Premio Nacional de Literatura e co Premio Nacional de Crítica.

PERSOEIRO

Humanista. É autor de Commentaria in primordiale evangelium s. Joannis (Comentarios do fundamental do evanxeo de san Xoán) e de Epistola in vitam Raymundi Lulli Eremitae (1511), primeira biografía impresa de Ramon Llull, feita segundo a anónima coetánea, da que se fixeron diversas edicións a finais do s XVIII. Relacionado co mallorquino Nicolau de Pacs, contestoulle con Responsiones ad novem quaesita Nicolai Paxi (Respostas a nove preguntas de Nicolau de Pacs, 1521). Pertenceu ao grupo de humanistas franceses estudiosos de Ramon Llull pero sen chegar a ser adeptos ás súas ideas.

GALICIA

Pintor e debuxante. En 1958 recibiu unha bolsa da Deputación Provincial da Coruña para facer estudios na Real Academia de San Fernando de Madrid. A súa pintura, realista e expresiva que representa imaxes de Galicia, caracterízase polo xogo das cores, a riqueza de matices e o uso dunha pincelada dinámica. En 1948 ingresou como decorador en Cerámica Celta, onde tomou contacto coa obra de Castelao, Asorey, Acuña e Maside. En 1957 expuxo por primeira vez en Padrón e en 1958 representou á Coruña no Certamen Nacional de Especialización y Orientación Artística, celebrado en Madrid. Durante 1961 colaborou nos xornais Faro de Vigo e La Noche como ilustrador e debuxante humorístico. En 1962 emigrou a Bos Aires onde desenvolveu unha pictórica marcada polo tratamento da paisaxe. En 1968 colaborou na Primeira Feira de Artesanía Galega organizada polo conxunto artístico galego Breogán. En 1987 regresou a Bos Aires. Xa en 1992 creou a Sociedad de Artistas Hispano-Argentinos (SAHIA)....