"Rodríguez" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor. Coñecido como Velázquez, iniciouse no mundo artístico nos obradoiros sevillanos de Francisco de Herrera o Vello e Francisco Pacheco, sogro seu desde 1618. Na súa etapa sevillana (1617-1623) achegouse ao tenebrismo, influído por Caravaggio, e abordou a temática do bodegón (La vieja friendo huevos, 1619; El aguador de Sevilla, 1620), o retrato (Góngora, 1622) e as escenas relixiosas (Cristo en casa de Marta e María, 1618; La Adoración de los Magos, 1619), que se caracterizaron ademais de pola tendencia á representación obxectiva, pola modelaxe rotunda e o uso dunha gama cromática limitada. Tamén foi frecuente a representación de modelos extraídos da rúa ou da súa familia como protagonistas dos seus cadros. Desde 1623, coa axuda do seu sogro, trasladouse a Madrid, onde pasou a ocupar importantes cargos artísticos e administrativos na corte de Filipe IV. Foi nomeado pintor do rei, pero ademais dos retratos cortesáns (Filipe...

PERSOEIRO

Cabaleiro. Deu nome, xunto coa ponte sobre o Eume, ao concello das Pontes de García Rodríguez, despois de que Enrique II de Castela lle concedera, en 1376, o señorío do concello, no que construíu un castelo xa desaparecido. Posteriormente recibiu tamén o señorío de Santa Cruz e San Xurxo de Moeche.

GALICIA

Político e enxeñeiro, irmán de Xosé Rodríguez de Vicente. Despois de rematar os seus estudos en Alemaña, emigrou a Bos Aires (1907). Afiliouse ao Partido Socialista Argentino (1912), foi secretario da xunta executiva da Federación Socialista da provincia de Bos Aires e deputado na mesma provincia (1914-1916). Dirixiu os xornais La Unión e La Acción, e colaborou en La Nación.

GALICIA

Xornalista e actor, irmán de Román Rodríguez de Vicente. Ocupou diversos cargos na administración dos xornais Terra Galega de Montevideo e La Nación de Madrid, e foi director desde 1936 da revista España en Bos Aires (1936). Membro fundador das Irmandades da Fala e alcalde de Baiona durante a Ditadura de Primo de Ribera, organizou unha compañía de teatro e elaborou guións para filmes e documentais. Recibiu a Gran Cruz de Isabel la Católica (1955).

GALICIA

Político e xurista. Ingresou no corpo militar que abandonou para dedicarse á política. Militou no Partido Conservador, aínda que durante a Restauración e a Primeira República Española se presentou polo Partido Agrario, polo que foi deputado nas Cortes polo distrito de Lugo en catro lexislaturas (1918-1923) e posteriormente en dúas ocasións (1933-1936). Foi subsecretario e comisario xeral de Abastecementos (1919-1920), subsecretario da presidencia do Consello de Ministros (1921), director xeral de Correos e Telégrafos e ministro de Fomento (1922) e Economía Nacional (1930-1931). Dirixiu o Boletín de Xusticia Militar e publicou La comercialidad de los inmuebles (1901). Foi académico correspondente da Real Academia Galega.

GALICIA

Xornalista e escritor. Participou na Guerra de Paraguay e foi presidente da municipalidade e xefe de policía en Córdoba. En 1869 iniciou as súas colaboracións periodísticas en Arxentina. Publicou El alma (1893), Origen y desenvolvimiento de la especie humana (1894), Peligros americanos (1899), El sistema de gobierno dual de Argentina y su origen: precedido por cuestiones de política iberoamericana (1906), América del Sur: altitudes y canalizaciones (1908), Apuntes para la historia de la legislación (1912), Autonomías municipales (1912) e Los gallegos en la Argentina (1924).

GALICIA

Xornalista. Formado como enxeñeiro xeógrafo, foi axente consular de Arxentina e traballou como redactor de xornais. Publicou Los novelistas contemporáneos (1903), Estudios económicos: el proteccionismo en Argentina (1904), Problemas económicos e financieros (1905) e Impresiones (1905).

PERSOEIRO

Avogado e político. Militante do Partido Conservador, foi deputado polo distrito de Lugo (1915-1916), e durante catro lexislaturas polo de Chantada (1916-1923). Nomeado director xeral de Comercio, Industria e Traballo e ministro de Abastecementos (1919), participou na Primeira Guerra Mundial como cronista para El Mundo. Colaborou en diversos xornais, dirixiu o xornal Fígaro, fundou a Revista Económica y finaciera e publicou Entre campos de batalla. Tomo I. Al margen de la guerra. Crónicas retrospectivas (1915).

PERSOEIRO

Xornalista e escritor. Formado no seminario de Astorga e bolseiro na Universidade Gregoriana de Roma, emigrou a Arxentina, onde exerceu como mestre. Colaborador en diversas publicacións e director de Galicia, escribiu os libros de poemas Horas de morriñas (1916) e Pingas d’orballo (1921), ademais da comedia De volta prá Terra, a obra máis difundida Cartas abertas e contos enxebres (1928) e o drama A Virxe de Cristal, adautación teatral (1948). Gran coñecedor das agrupacións de emigrantes, escribiu Historia do Centro Gallego de Buenos Aires (1940).

GALICIA

Galeguista. Membro de Mocidades Galeguistas, ao inicio da Guerra Civil Española ingresou na Lexión Estranxeira e despois no exército republicano. Estivo no campo de refuxiados de Argelès sur Mer e en 1939 foi evacuado a México, onde colaborou con diferentes asociacións de axuda á Segunda República Española. Membro do Padroado da Cultura Galega, colaborou en Saudade e Vieiros e no programa radiofónico “A Hora de Galicia”. Escribiu Matádeo Mañá. Memorias dun galeguista republicano entre a guerra e o exilio (1994).

GALICIA

Actor e director. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela, formouse en artes escénicas na Escola Superior da Música e Artes do Espectáculo do Instituto Politécnico de Porto. Cofundador de Teatro Bruto, traballou coas compañías Elsinor Teatro, Casahamlet, Galileo Teatro e Pífano Teatro. Ademais foi director da Aula de Teatro do Campus de Lugo (1998-2003), director da Aula de Teatro da Universidade da Coruña (a partir de 2003) e axudante de dirección xunto a Manuel Lourenzo na compañía UVE-GA. Participou nas series de televisión A familia Pita (1997), Pratos combinados (2000) e Fíos (2001). Escribiu Manuel Lourenzo. Vivir para o teatro (1997).

PERSOEIRO

Cantante e compositor cubano. O seu estilo sitúase dentro da chamada Nueva Trova Cubana. Da súa discografía destacan Días y flores (1975), Unicornio (1982), a triloxía Silvio (1993), Rodríguez (1994) e Domínguez (1996); Descartes (1998), Expedición (2002) e Cita con Ángeles (2003).

GALICIA

Xornalista e escritor. Licenciado en Ciencias Químicas, traballou en Radio Pontevedra (1982), Faro de Vigo en Pontevedra (1984) e en Radio Noroeste (1984-1985), ata a súa incorporación á TVG. Na canle autonómica foi xefe de deportes (1990-1993), redactor xefe de informativos (1993-2000) e presentador e director de numerosos programas, como O Semanal, Reporteiros e Galicia Directo. Publicou o libro de relatos O Asasino Invisible (1998), o ensaio Roberto Blanco Torres. Xornalista e poeta (1999) e A televisión, as novas tecnoloxías e a conduta dos nenos (2004).

PERSOEIRO

Xornalista. Fundador e director de El Pueblo de Vigo, director de Ecos de Vigo e redactor de Faro de Vigo (1904), en 1926 foi nomeado cronista oficial de Vigo. Exiliado en Montevideo (1936), foi autor de contos, poesías e obras teatrais, estas últimas reunidas en Obras teatrales galegas (1930). Publicou Aturuxos (1922) e O Cantar dos Cantares (1922). Membro correspondente da RAG e da Academia de Bellas Artes de Málaga, foi galardoado en diversos certames literarios.

GALICIA

Xurista. Catedrático de Dereito da Universidade de Vigo e membro da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación e da Academia Galega de Xurisprudencia, do consello reitor da Escola Galega de Administración Pública (1990-1996), da Societé Jean Bodin e da Asociación Internacional de Estudios Gallegos, dirixiu a revista Lingua e Dereito. Publicou Tribunal Superior de Xustiza e a Comunidade Autónoma (1996), Desgalegización da administración de xustiza no antigo réxime (1997), Desarraigamento dos xuíces na época da monarquía absoluta (1998), Vocabulario xurídico, aforismos e locucións latinas (1997), Historia do dereito de Galicia (2000) e O Pensamento xurídico-social do Padre Sarmiento (2002). Recibiu o Premio Lois Peña Novo (1998) e o Premio Manuel Colmeiro (1998).

PERSOEIRO

Lingüista e gramático. Despois de residir en diversos países europeos, estableceuse en Bos Aires, onde traballou nos campos da edición e o ensino. Traduciu do grego ao castelán as traxedias de Esquilo Agamenón, Las Coéforas, Las Euménides e Siete contra Tebas (1967). Ademais, editou o manual La lengua gallega: primitiva lingua visigothica. Su origen y evolución (1976), en que reivindica a dependencia do castelán con respecto ao galego, e Conflito lingüístico e ideoloxía en Galicia (1976).

PERSOEIRO

Independentista chileno. Ocupou as secretarías de Guerra, Gobernación e Facenda (1811-1814) no goberno José M. Carrera Verdugo. Acadou o grao de tenente coronel, organizou unha eficaz guerrilla antirrealista en Colchagua e colaborou co xeneral José de San Martín na defensa de Santiago despois das desfeitas de Cancha Rayada (1818). Distinguiuse na Batalla de Maipú, pero Bernardo O’Higgins fixo que o detivesen.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi deputado no Parlamento de Galicia polo BNG (1990-2001) e membro do consello nacional de BNG. Foi avogado da Intersindical Nacional dos Traballadores Galegos (INTG) e da Confederación Xeral de Traballadores Galegos (CXTG) e participou, en 1992, na creación do partido Esquerda Nacionalista, do que foi secretario xeral.

GALICIA

Poeta, ensaísta e crítico literario. Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela (1978), membro do consello de redacción do Boletín galego de literatura e do Anuario de estudios literarios galegos, e colaborador en diversas publicacións periódicas, como A Trabe de Ouro e Grial, editou diversos estudos sobre autores destacados da literatura galega, española e hispanoamericana, como Jorge L. Borges, Álvaro Cunqueiro, X. L. Méndez Ferrín, Uxío Novoneyra e José Ángel Valente. Da súa obra investigadora destacan A Galicia misteriosa de Ánxel Fole (1981), Antonio Machado e Galicia (1989), Poesía galega: crítica e metodoloxía (1989, Premio Losada Diéguez) e A literatura galega durante a guerra civil (1994); e no apartado da crítica literaria Arte literaria (1991), Comentarios de textos contemporáneos (1992), Comentarios de textos populares e de masas (1994) e Guía...