"eo" (Contén)

Óso petrificado.

Rama da anatomía que estuda a estrutura dos ósos, tanto a normal como a patolóxica.

Relativo ou pertencente á osteoloxía.

Amolecemento do tecido óseo, provocado por unha deficiente calcificación da substancia ósea fundamental, que se manifesta pola fraxilidade, flexibilidade e deformidade dos ósos e por dores que se exacerban cos movementos. Ten como causas máis frecuentes a hipovitaminose D, as excesivas perdas renais de calcio e a resistencia idiopática á vitamina D. A variedade infantil denomínase raquitismo.

Parte da antropometría que mide os ósos do esqueleto humano.

Infección do óso e da medula ósea producida por microorganismos diversos. As osteomielites agudas (causadas xeralmente por estafilococos) poden orixinarse por inoculación directa (fracturas abertas ou intervencións cirúrxicas do óso), por infección das partes brandas veciñas (uñeiros, abscesos dentais) ou por vía hemática, a partir doutros focos infecciosos do organismo. As osteomielites crónicas acostuman ser consecuencia de osteomielites agudas mal tratadas ou ben de infeccións como a tuberculose, a micose ou a rickettsiose.

Morte das células dunha parte ou de todo un óso. OBS: Tamén se denomina necrose ósea.

Nome xenérico de todas as enfermidades óseas. Segundo a dirección cara a onde se decanta o necesario equilibrio entre a formación e a reabsorción do óso, as osteopatías pódense dividir en dous grandes grupos: as que van acompañadas dun aumento da calcificación ósea e as que representan unha diminución de calcificación ósea.

Afección ósea conxénita e hereditaria, non moi frecuente, que consiste nun aumento do tecido óseo compacto en detrimento do tecido esponxoso a consecuencia dunha alteración da reabsorción osteoclástica fisiolóxica. Caracterízase por unha gran fraxilidade ósea que ocasiona fracturas espontáneas. OBS: Tamén se denomina enfermidade de Albers-Schönberg e enfermidade marmórea dos ósos.

Cirurxía que ten por finalidade a restauración dun óso con fragmentos doutros ósos ou con materiais de procedencia diversa.

Cavidade oca, recuberta de substancia ósea, que contén un osteocito. Relaciónase cos osteoplastos veciños por medio dos canalículos óseos.

Afección que se caracteriza por un adelgazamento das trabéculas e da membrana cortical dos ósos, con ensanchamento dos espazos medulares. Consiste nun desequilibrio dos procesos de formación-reabsorción da substancia fundamental do óso (escasa formación ou excesiva reabsorción). Radioloxicamente, maniféstase nunha diminución da densidade ósea. Asígnanselle múltiples causas. A osteoporose senil (en individuos de máis de 65 anos) considérase como un proceso de involución normal.

osteoxénese imperfecta.

Tumor maligno que se produce no tecido óseo e que se orixina nos osteoblastos da cuberta externa do óso. Afecta con maior frecuencia a nenos e adolescentes.

Lesión que consiste nun engrosamento do óso e nun aumento da súa densidade, coa conseguinte diminución dos espazos medulares. Distínguense as osteoscleroses de carácter conxénito das secundarias, que poden ser debidas a intoxicacións por flúor, enfermidades renais crónicas ou procesos neoplásticos.

Unión cirúrxica de fragmentos dun óso mediante parafusos, placas, cravos ou arames.

Sección cirúrxica dun óso.