"CIA" (Contén)

1. Condición de ser o máis importante ou o primeiro.

2. antaxe dunha persoa ou cousa respecto doutra da mesma clase.

3. Dignidade de primado.

1. Primeiros froitos de algo, especialmente unha colleita. OBS: Adoita empregarse en plural.

2. Dereito de recibir os primeiros froitos da terra ou do gando que os fieis ofrecían a Deus na persoa dos ministros da Igrexa. A diferenza do décimo, non tiña cantidade fixa e só se satisfacía unha vez ao ano. Foi suprimida por lei en 1837. OBS: Adoita empregarse en plural.

3. Noticia ou feito que se ofrece ou se sabe por primeira vez e que constitúe unha novidade.

PERSOEIRO

Gramático latino. Viviu en Bizancio e ensinou lingua latina durante o reinado do emperador Anastasio, ao que lle dedicou un Panexírico. Escribiu a máis importante das gramáticas latinas da antigüidade, a Institutio de arte grammatica. Na idade media adquiriu unha gran fama, e a súa gramática figura en moitas bibliotecas da época, entre elas a do mosteiro de Ripoll.

1. Orixe ou lugar de onde procede algo ou alguén.

2. Calidade do que se axusta á razón, á xustiza ou ás normas.

3. Fundamento legal e oportunidade dunha demanda, dun recurso ou dunha petición.

1. 1. Predición dunha cousa futura por inspiración divina. Orixinariamente indicaba a interpretación dun oráculo e a mesma palabra inspirada polo profeta. En Israel indicaba toda predición dun profeta.

   2. Espírito ou inspiración profética.

   3. Escrito en que consta a palabra dun profeta.

   4. profecías de Malaquías

      Documento presuntamente profético, escrito seguramente en 1590 e atribuído erroneamente ao monxe Malaquías de Armagh (1094-1148). Contén unha lista de epítetos aplicados aos papas desde Celestino II (1143-1144). As súas profecías foron moi veneradas e incluso os últimos papas adoitaron ser descritos nos seus termos, sobre todo Pío XII (pastor angelicus).

2. Predición de algo futuro.

1. Calidade de proficiente.

2. Proveito que se consegue de a algo.

1. Calidade de prominente.

2. Parte dun corpo ou dunha superficie que avulta ou sobresae.

1. Acción e efecto de pronunciar.

2. Maneira de pronunciar un son.

1. de pronunciar ou pronunciarse.

2. Que é moi marcado ou acentuado.

3. Que se manifesta ou percibe con claridade.

1. Acción de pronunciarse sobre algo.

2. 1. Acción de pronunciar unha sentenza ou unha decisión.

   2. Resolución das varias que comprende unha sentenza ou decisión xudicial.

3. Acción que un grupo militar executa contra un goberno para derrocalo ou para alterar o sentido da súa política. É de menos volume ca a rebelión e a guerra civil, adoita producir poucas vítimas e ten que triunfar ou fracasar nun espazo moi breve de tempo. Os pronunciamentos comandados por xenerais ou xefes importantes benefícianse do funcionamento da estrutura da institución militar. En España considérase que o primeiro pronunciamento foi o de F. Espoz y Mina en 1814. Posteriormente, ao longo do s XIX, tiveron lugar outros, entre os que destaca o de Sagunt de 1874, en Galicia destacaron os de J. Porlier (1815) e Acevedo (1820) e o Levantamento de 1846 que rematou cos fusilamentos de Carral.

1. Articular un son ou unha secuencia de sons dunha lingua.

2. 1. Expresar algo de forma oral.

   2. Facer pública unha sentenza ou resolución.

3. Facer algo máis intenso ou acusado.

4. Manifestar alguén a súa opinión

5. Facerse máis intenso algo.

6. Iniciar un pronunciamento.