"eo" (Contén)

1. Temperatura en que ocorreu un proceso xeolóxico do pasado, por exemplo, a temperatura dun metamorfismo rexional ou dunha cristalización.

2. Temperatura media do clima ou do mar nun momento determinado da historia xeolóxica. Para determinala, hai que basearse na relación de isótopos de osíxeno O 18 /O 16 , que están contidos en determinados compostos como os carbonatos. Esta relación depende da temperatura de formación.

1. Relativo ou pertencente aos paleoterios.

2. Placentario fósil da familia dos paleoterios.

3. Familia de placentarios, da orde dos perisodáctilos, que forman unha liña paralela á dos équidos. Presentan os molares semellantes aos dos rinocerontes e o cúbito e o radio separados. Son fósiles do Eoceno europeo.

1. Relativo ou pertencente ao reino paleotropical.

2. Reino bioxeográfico que comprende as rexións cálidas do Vello Mundo. Ten unha flora moi rica, con algunhas familias endémicas e moitas outras en común co reino neotropical. Nas súas zonas ecuatoriais, con chuvias abundantes durante todo o ano, prospera a pluvisilva, de gran riqueza florística e estrutural. Nas zonas tropicais cunha estación seca hai bosques xerófilos de árbores caducifolias ou esclerófilas, e sabanas. Nas montañas hai prados e no litoral son típicos os mangleirais.

1. Relativo ou pertencente ás pandanáceas.

2. Planta da familia das pandanáceas.

3. Familia de plantas leñosas arborescente ou lianoides, da orde das pandanais, que presentan frecuentemente raíces aéreas ou paliformes, follas trísticas, lanceoladas e en forma de serra, flores unisexuais, dispostas en espádice, e froitos sincárpicos carnosos. Comprende case 300 especies de distribución paleotropical.

PERSOEIRO

Poeta. Fillo de Leopoldo Panero e irmán de Juan Luis Panero Blanch, ingresou no Partido Comunista na clandestinidade, polo que foi levado a prisión. Coñecido como o último “poeta maldito” das letras hispánicas, a súa obra caracterízase pola ruptura coas convencións literarias e ideolóxicas, dentro das correntes tremendistas e ultraístas, con composicións marcadas pola melancolía e o rexeitamento existencial. Iniciouse no mundo poético con Por el camino de Swan (1968), ao que seguiron Poemas del manicomio de Mondragón (1987), en que aparecen reflitidas algunhas das súas experiencias nun centro psiquiátrico; Tensó (1997) e Erección del labio sobre la página (2001); ademais dos libros de narrativa En lugar del hijo (1976) e Palabras de un asesino (1992), e o ensaio Prueba de vida. Autobiografía de la muerte (2002).

PERSOEIRO

Poeta. Formado no ámbito da revista Garcilaso, nos seus primeiros libros partiu da experiencia e dos postulados teóricos do garcilasismo. Xa na época de madurez profundizou no dadaísmo e no surrealismo. Da súa obra destacan La estancia vacía (1944), Escrito a cada instante (1949, Premio Nacional de Literatura), Canto personal (1953), unha réplica ao Canto general de Neruda; e Cándida (1960). Gran parte da súa obra recolleuse no volume póstumo Poesías (1963).

PERSOEIRO

Economista e político italiano. Simpatizante do Partito Nazionale Fascista, defendeu o intervencionismo económico. Das súas obras destacan Erotemi di economia (1925 e, Principi di economia pura (1889).