"eo" (Contén)

1. Conxunto de divindades ou personaxes mitolóxicas que pertencen a unha cultura.

2. 1. Templo ou lugar dedicado a todos os deuses, especialmente no mundo clásico.

   2. Igrexa ou monumento funerario que contén as tumbas dos homes ilustres ou dos soberanos dun país, como a abadía de Westminster de Londres, o Panteón de Roma, a basílica da Santa Croce de Florencia, o Panteón de París, o Panteón Real do Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial e o Panteón de Galegos Ilustres de San Domingos de Bonaval.

   3. Sepultura, xeralmente en forma de edificación no espazo ou subterránea, en que repousan os diferentes membros dunha familia.

PERSOEIRO

Militar grego. Acadou o grao de coronel (1960) e actuou nos servizos de información militar ata 1967, ano en que, despois do Golpe dos Coroneis, se apoderou do goberno. Gobernou ditatorialmente, favorecendo a corrupción e exercendo a represión de intelectuais, políticos e obreiros. Proclamou unha república e aboliu a monarquía (1973), e declarouse o seu presidente, pero foi derrocado poucos días despois. En 1975 foi xulgado e condenado a morte, pena que lle foi conmutada pola cadea perpetua.

PERSOEIRO

Político e economista grego, fillo de Papandreu. Ocupou dous ministerios sucesivos no goberno de seu pai (1964-1965). Prendido pola Ditadura dos Coroneis, en 1967 exiliouse. En 1974 volveu a Grecia, onde fundou e encabezou o Panellino Socialistiko Kinima (Movemento Socialista Panhelénico, PASOK). Foi primeiro ministro de Grecia (1981-1989 e 1993-1996).

PERSOEIRO

Político grego, pai de Andreas Georgios Papandreu. Fundador do partido socialdemócrata, tivo que exiliarse durante a ditadura de I. Metaxas. Loitou contras os alemáns (1941-1944) e, en Exipto, foi o xefe do goberno grego no exilio. Como representante da Unión do Centro, foi primeiro ministro grego (1963), pero entrou en rivalidade con Constantino II, que o destituíu (1965).

1. Aplícase á corola dialipétala con catro pétalos sen unlla e dispostos en dous verticilos dímeros.

2. 1. Relativo ou pertencente ás papaveráceas.

   2. Planta da familia das papaveráceas.

   3. Familia de plantas herbáceas laticíferas, que presentan follas alternas, divididas ou profundamente lobuladas, flores hermafroditas, actinomorfas e habitualmente hipóxinas, con dous sépalos e catro pétalos, e froitos en cápsula. Son propias sobre todo das rexións temperadas boreais.

1. Que é semellante a unha bolboreta.

2. Aplícase á corola dialipétala, cigomorfa, pentámera e de perfloración vexilar, que consta dun pétalo posterior grande, ou estandarte, de dous pétalos laterais, ou ás, e de dous pétalos inferiores ou internos, que son concrescentes ou conniventes e forman a carena. É característica das fabáceas.

3. fabáceo.

PERSOEIRO

Historiador bizantino. Na corte bizantina destacou pola súa formación polígrafa, e acadou as máis altas dignidades civís e eclesiásticas. Das súas obras destaca Ñùìáïê ἠ ‘Éóôïñίá (Historia bizantina), en 13 libros.

1. Relativo ou pertencente aos paracrinoideos.

2. Equinodermo da clase dos paracrinoideos.

3. Clase de equinodermos, do subfilo dos pelmatozoos, que poden ser considerados crinoideos primitivos. Pertencen ao Ordovícico medio e téñense atopado, sobre todo, en América do Norte.

1. Relativo ou pertencente aos paradiseídeos.

2. Ave da familia dos paradiseídeos.

3. Familia de aves, da orde dos paseriformes, de 16 a 120 cm, que teñen o bico forte, as patas robustas e presentan un marcado dimorfismo sexual, xa que a plumaxe dos machos é de cores relucentes e formas vistosas e orixinais. Coñécense co nome xeral de aves do paraíso, e viven en Nova Guinea, nas illas Molucas e no NL de Australia.

1. Relativo ou pertencente ás parmeliáceas.

2. Lique da familia das parmeliáceas.

3. Familia de liques da orde das lecanorais, de talo foliáceo ou raramente fruticuloso, con estrutura estratificada.

1. Relativo ou pertencente ás parnasiáceas.

2. Planta da familia das parnasiáceas.

3. Familia de plantas herbáceas, dicotiledóneas, que posúen follas basais serradas, que a miúdo presentan liñas vermellas ou puntos cando secan, e flores pentámeras con nectarios. Viven en brañas e en lugares encharcados.

PERSOEIRO

Novelista polaco. Foi o impulsor dunha orixinal concepción da narrativa histórica, que elaborou con documentos da época medieval e tamén cos avances da psicoloxía moderna. Resumiu o seu método histórico no ensaio Rodowód litercki (Xenealoxía literaria, 1974). Tamén publicou Srebrne orly (As aguias de prata, 1943) e Tozsamosc (Identidade, 1970).