"ICE" (Contén)

GALICIA

Médico e ocultista. Coñecido co pseudónimo de Doctor Papus, doutourose en Medicina na Universidade de París (1894). Dirixiu o laboratorio de hipnoterapia do Hospital da Caridade na capital francesa. Realizou unha viaxe á India, onde estudiou os enigmas das forzas astrais e, logo de viaxar por diversos países, dedicouse ao cultivo das ciencias ocultas. Gracias aos seus coñecementos e á fama internacional que conseguiu viaxou en dúas ocasións a San Petersburgo (1900 e 1905) para atender os tsares, onde prognosticou que a revolución os derrocaría anos despois. Participou como médico na Primeira Guerra Mundial ata que caeu enfermo e morreu. Entre as máis de cincuenta obras que escribiu, cómpre salientar: Hypothéses (Hipóteses, 1884), l’Ocultisme contemporain (O ocultismo contemporáneo, 1887), Essai de physiologie synthetique (Ensaio de fisioloxía sintética, 1890) e Cabbale (Cábala, 1903).

1. Relativo ou pertencente ás endomicetais.

2. Fungo da orde das endomicetais.

3. Orde de fungos, da subdivisión ascomicotina, que poden presentarse durante todo o ciclo vital como seres unicelulares, agás na fase de produción de ascos -orixinadas por copulación de dúas células ou partenoxeneticamente-, formar un pseudomicelio por xemación consecutiva, ou presentar un micelio de hifas septadas con ascos no ápice. Engloba a familia das sacaromicetáceas.

PERSOEIRO

Eclesiástico. Doutor en Teoloxía pola Universitat de València, consagrouse sacerdote en 1929. Participou na organización de Acción Católica durante a Segunda República. Ao desencadearse a Guerra Civil estaba en Tui; regresou á súa terra en 1938, cando os sublevados conquistaron Vinaroz, localidade da que foi arcipreste. En 1945 foi nomeado bispo de Solsona, e en 1964 accedeu á diocese de Oviedo. Participou no Concilio Vaticano II. Investido cardeal en 1969, concedéuselle a sé primada de España, o arcebispado de Toledo, do que pasou ao de Madrid en 1971, ano no que foi elixido presidente da Conferencia Episcopal Española. Cesou como presidente do episcopado en 1981 e, ao ano seguinte, presentou a súa renuncia ao arcebispado por razóns de idade. En 1970 ingresou na Real Academia Española. Entre as distincións que recibiu destaca o doutoramento honoris causa pola Universitat Politècnica de València. Dende a súa posición na cúpula da Igrexa española, o cardeal Tarancón, que se caracterizara...

1. Que é común aos dous sexos.

2. Aplícase ao substantivo animado que, cun só xénero gramatical, designa indiferentemente os dous individuos, masculino e feminino, dunha mesma especie, sen distinguilos lingüisticamente (a víctima, a criatura, o reiseñor, a cobra). Se cómpre particularizar o sexo, recórrese aos termos macho e femia (o sapoconcho macho - o sapoconcho femia).

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico. Diplomouse en dirección polo Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas. Inicialmente, foi crítico de cine antes de debutar, en 1969, cun capítulo da serie Los desafíos, que producía Elías Querejeta. A súa carreira como director comezou co filme El espíritu de la colmena (1973), ao que lle seguiron outros títulos como El sur (1983) ou El sol del membrillo (1992, Premio Especial do Xurado de Cannes).

PERSOEIRO

Escritor e realizador de cine. Os seus guións baseábanse en temas relixiosos e políticos. O director dalgunhas destas películas foi Rafael Gil, como Balarrasa (1950) ou La Señora de Fátima (1951). A primeira película que dirixiu foi El hombre de la isla (1959). Na mesma liña dirixiu Dulcinea (1962), El golfo (1970), La lozana andaluza (1976), Esperando a papá (1980) ou Montoyas e Tarantos (1989), ademais das series de televisión.

PERSOEIRO

Bailarín. Reivindicou o flamenco puro e debutou en París en 1920. Formou parella artística con Carmina García. Retirouse e estableceuse en Barcelona, onde se dedicou ao ensino.

PERSOEIRO

Escritor. Estudiou en Salamanca e foi militar en Italia. Ordenouse crego e foi un gran coñecedor do latín, e mestre de música en Madrid. Divulgador da décima   espinela, escribiu Rimas (1591) e a novela picaresca Vida del escudero Marcos de Obregón (1618).

PERSOEIRO

Pintor francés. Comezou a pintar en 1909 e asistiu ás academias libres do barrio de Montparnase de París. En 1923 viviu en Barcelona e dirixiu un taller de tecidos e ao ano seguinte instalouse de novo en París. A súa obra recibiu a influencia de P. Cézanne e do cubismo. Considerado como un dos referentes do movemento abstracto francés, non estaba convencido da validez da pintura abstracta. Entre as súas obras destaca A homenaxe a Fouquet (1952).

GALICIA

Escultor. Realizou o tabernáculo da capela do Hospital Real e traballou nos retablos da igrexa da Ensinanza baixo a dirección de Bertomeu Fernández. Con este nome documéntase tamén outro pintor compostelán que realizou en 1766 unha imaxe da virxe do Rosario para Vimianzo e, entre outras obras, tres remates para un colateral e un frontal do altar da mesma igrexa e unha imaxe de santo Antonio.

1. Relativo ou pertencente aos estreptomicetos.

2. Fungo da orde dos estreptomicetos.

3. Orde de fungos coloniais de micelio constituído por hifas de ramificación de tipo monopodial, de 1µ de espesor, non segmentadas e ocas. As hifas aéreas teñen a capacidade de orixinar conidios. Os estreptomicetos teñen unha grande importancia ecolóxica nos solos e son os responsables do típico cheiro da terra húmida. Para o home teñen importancia industrial como fonte de metabolitos secundarios, entre os que destacan máis de 500 substancias antibióticas distintas, como a aureomicina, obtida de Streptomyces aureofaciens, activa contra as bacterias da tuberculose, da difteria, e contra neumococos e gonococos, ou a cloromicetina, producida por Streptomyces venezuelae, activa contra algúns virus, rickettsias e bacterias Gram-negativas.

PERSOEIRO

Pintor e debuxante, fillo de Vicente Eyré Varela (1887-1968), maxistrado do Tribunal Supremo. Abandonou os estudios universitarios de enxeñería e arquitectura para dedicarse á pintura de xeito autodidacta. Dominou a técnica do pastel e, como debuxante, resaltou a beleza dos modelos mediante a utilización de tons moi suavizados e dunha iluminación clara e limpa. Realizou retratos de persoeiros relevantes non só en España, senón tamén en Francia, Italia e EE UU, entre outros países. Entre as súas obras destacan El Grito Supremo, Pilar Estrada Borrajo de Orozco de Eyré, Alfonso Fierro, Marqués de Amurrio, San Bartolomé, Torero e os retratos do Rei Xoán Carlos I. Colaborou coas súas ilustracións en El relato compostelano (2001). Foi académico de honra da Accademia Letteraria de Roma, socio de honor da Unione Artistica Paternopea de Nápoles, membro de honor de Les Violettes Picards et Normands, membro de honor da...

PERSOEIRO

Escultor. Discípulo de J. B. Lemoyne, as súas obras amosan a graza do rococó e achéganse ao clasicismo. Protexido por Madame Pompadour, foi director da manufactura de Sèvres (1758-1866) onde fixo modelos para esculturas en biscoito, das que destaca Pygmalion et Galatée (Pigmalión e Galatea, 1763). Chamado pola Tsarina Catarina II, trasladouse a San Petersburgo (1766-1779) onde realizou a estatua ecuestre de bronce de Pedro o Grande. Colaborou na Encyclopédie e escribiu, entre outras obras teóricas, Reflexions sur la sculpture (Reflexións sobre a escultura, 1761).