"RAF" (Contén)

1. Descrición de feitos históricos segundo unha orde cronolóxica.

2. Medición de intervalos de tempo mediante un cronógrafo.

3. Figura retórica de pensamento que consiste na descrición de períodos temporais como, por exemplo, o momento do mencer, a estación da primavera ou unha época determinada.

1. Persoa que escribe cronografías.

2. Instrumento rexistrador de intervalos de tempo caracterizado por unha gran precisión. Os cronógrafos primitivos tiñan funcionamento mecánico, análogo ao dos reloxos, pero, con posterioridade, creáronse cronógrafos electrónicos capaces de medir intervalos de tempo moi pequenos.

1. Persoa que practica a dactilografía.

2. 1. Antigo nome da máquina de escribir.

   2. Intrumento de teclado inventado por Sienne no 1827 que posibilita a trasmisión dos signos da palabra e do son. Empregado polos xordomudos cegos, permite, a través do tacto, coñecer a forma dos signos do abecedario e mesmo manter unha conversa coa persoa que o manexa.

PERSOEIRO

Editor. Militou na Unió Catalanista, da que foi secretario xeral, e no Estat Català. Foi subdirector e fundador do semanario Nosaltres Sols (1931-1934). Tamén fundou Edicións Mediterrània (1935), Editorial Dalmau i Jover (1945) e Rafael Dalmau, Editor (1959).

PERSOEIRO

Marchante, pintor e restaurador. Instalado en Barcelona (1884), foi discípulo de Joan Brull (1896) e frecuentou Els Quatre Gats, onde realizou unha exposición individual. Fundou unha galería de arte en 1906 e foi director artístico da sala de arte da Llibreria Catalònia (1933-1936). Presentou a aqueles artistas que achegaban unha nova visión da arte e as grandes figuras internacionais. En 1917 publicou a revista 391, voceira do dadaísmo. Entre as mostras que promoveu destacan a Exposición de Arte Abstracto e a Exposición de Arte Moderno Nacional y Extranjero, ambas de 1929. Impulsou a Associació d’Artistes Independents (1936) e redactou o seu manifesto.

1. Ciencia que ten como obxecto o estudo da poboación humana a través de aspectos como a súa dimensión, estrutura e evolución. O seu desenvolvemento como ciencia materializouse na Idade Contemporánea, pero o interese polos feitos da poboación, tanto no campo práctico coma no teórico, remóntase á Antigüidade; así o demostran exemplos como os censos militares e fiscais de Exipto ou de Roma, as utopías políticas dos filósofos gregos e as ideas relixiosas dos pensadores cristiáns primitivos. A medida que a estatística facilitou unha maior acumulación de datos, a demografía perfeccionou os seus métodos. Doutra banda, a ecoloxía humana, considera a poboación como unha das variables fundamentais do ecosistema mundial. Os censos son a principal base estatística que permite o estudo dos diferentes fenómenos demográficos.
   A ciencia demográfica
   
   Obxectos de estudio da demografía
   A demografía abrangue varias correntes de investigación, entre elas a demografía...

2. Parte da demografía dedicada ao estudo das poboacións antigas, particularmente aquelas das que non se dispón de datos estatísticos modernos, baseada en fontes como os rexistros parroquiais e os xenealóxicos para a reconstrución das familias. Polo feito de que as poboacións do pasado non limitaran o número de nacementos tivo unha importancia capital no estudo da fecundidade natural.

1. Sacar os parafusos do lugar no que están colocados facéndoos xirar.

2. Quitar os parafusos dun obxecto que estaba suxeito con eles.