"car" (Contén)

1. Dar un paso de tamaño maior que o habitual.

2. Camiñar dando grandes pasos.

PERSOEIRO

Político, xurista, educador e sociólogo. De tendencia liberal e crítico coa Restauración, en 1873 incorporouse ao partido republicano progresista de Ruiz Zorrilla. Expulsado da cátedra de Dereito Comparado en 1876, foi cofundador da Institución Libre de Enseñanza, que máis tarde dirixiría. Foi deputado de 1886 a 1916, e presidiu a conxunción republicano-socialista (1909). Nos últimos anos da súa vida pasou ao partido reformista de Melquíades Álvarez. Presidiu o Instituto de Reformas Sociais desde 1903. De entre as súas obras destaca El régimen parlamentario en la práctica (1885). É un dos fundadores da Socioloxía española.

1. Xogo de cartas de orixe italiana ou occitana, difundido polos franceses desde a fin do s XV; actualmente xógase nos casinos. Utilízanse dúas barallas de cincuenta e un naipes, e gaña a partida o xogador que contabiliza 9 puntos ou conta máis.

2. Puntuación nove obtida no xogo do bacará.

PERSOEIRO

Poeta, novelista e crítico literario. Estaba moi influído polo Modernismo; entre as súas obras cómpre destacar o libro de poesía Mitos (1929) e a novela Los terribles amores de Agliverto y Celedonia (1931).

PERSOEIRO

Compositor. Formado con Conrado del Campo, pertenceu á chamada Xeración da República. A súa produción é ecléctica e refinada.

GALICIA

Médico. Publicou El laboratorio y los derrames tuberculosos (1922) e El problema manicomial de Conjo (1932).

1. Xogo de cartas de orixe italiana ou occitana, difundido polos franceses desde a fin do s XV; actualmente xógase nos casinos. Utilízanse dúas barallas de cincuenta e un naipes, e gaña a partida o xogador que contabiliza 9 puntos ou conta máis.

2. Puntuación nove obtida no xogo do bacará.

PERSOEIRO

Escritor. É coñecido, sobre todo, como autor de novelas de tema histórico italiano, entre as que destacan Il diavolo al Pontelungo (1927), Il mulino del Po (1938-1940), Il pianto del figlio di Lais (1945) e Non ti chiamerò più padre (1959). Reuniu a súa poesía co título de Versi e rime (1971-1974).

PERSOEIRO

Compositor, quinto fillo e segundo dos superviventes de Johann Sebastian Bach e de María Bárbara. Ao morrer o compositor Georg Philipp Telemann (1767), obtivo a súa praza de director de música en Hamburgo. Foi o máis admirado dos Bach no seu tempo. É autor do Versuch über die wahre Art, das Klavier zu spielen (Ensaio da verdadeira arte de tocar o clavicémbalo), instrumento para o que ten cerca de duascentas obras.

PERSOEIRO

Pintor. Cultivou a pintura de temática histórica e costumista, é coñecido pola súa obra A Batalla de Almansa (1862).

PERSOEIRO

Político dominicano. Estudiou Dereito nas universidades de Santo Domingo e París. Foi ministro de Asuntos Exteriores (1954-1955), de Educación (1955-1957) e vicepresidente (1957-1960) nos gobernos do ditador Trujillo, a quen sucedeu na Presidencia tralo seu asasinato o trinta de maio de 1961. No ano 1962 un golpe de estado militar obrigouno a abandonar o país e refuxiouse nos EE UU, onde fundou o Partido Reformista, de tendencia moderada. En 1966, ao abeiro da intervención militar dos EE UU, ocupou a Presidencia, que exerceu, con dúas reeleccións, ata o 1978. En 1986, 1990 e 1994 foi elixido de novo Presidente da República. Deixou o cargo en 1996, ao resultar gañador Leonel Fernández.

PERSOEIRO

Teólogo franciscano de orixe lucense. Foi fundador de varios conventos e preparou o Capítulo Xeral de Tolosa. Foi discípulo de san Boaventura e escribiu unha obra sobre cuestións metafísicas que se atribuíu erroneamente a Duns Escoto.