"qu" (Contén)

1. Termo da xerga dos canteiros que corresponde ás voces ‘Virxe, A Nosa Señora’.

2. Termo da xerga dos telleiros ou daordes que corresponde á voz ‘Virxe, a Nosa Señora’.

1. Sinala a cousa ou persoa que se atopa espacialmente lonxe dos dous interlocutores (tanto do que fala como do que escoita). Polo tanto expresa todo o que é externo a eles e indica afastamento variable que depende da actitude psicolóxica coa que o falante considera a situación que enuncia.

2. Designa o afastamento temporal con respecto a quen fala e a quen escoita. Indica anterioridade ao referente que se contrapón a este, simultáneo ao referente. Na tradición oral existen refráns que recollen estes valores: “Daqueles ditos, estes feitos”.

3. No discurso ou na lingua escrita, nas referencias anafóricas, designa aquela persoa ou cousa da que se falou en primeiro lugar, é dicir, a que está máis afastada.

4. Expresa algunha calidade difícil de precisar e que xeralmente ten un significado positivo como pode ser ‘encanto’, ‘atractivo’, etc.

5. Pretexto ou motivo que se interpón como escusa.

6. Segundo a psicanálise, estrato ou instancia da vida psíquica, que se atopa nunha relación integrativa, estrutural cos outros dous estratos, o ego e o superego, os que se diferenciaron progresivamente do aquelo no transcurso do desenvolvemento do individuo. Corresponde ao polo pulsional da personalidade e comprende o mundo innato e inconsciente dos instintos. Tende á descarga da tensión instintiva; esta é a base do permanente conflito ou transacción coas esixencias da realidade e da instancia represora ou superego.

7. oz que presenta un significado pouco preciso e variable. Segundo o contexto no que se utilice pode equivaler a ‘ben feito, ben disposto, avariado, etc’.

8. Ben disposto, que fai as cousas con siso.

1. Sinala a cousa ou persoa que se atopa espacialmente lonxe dos dous interlocutores (tanto do que fala como do que escoita). Polo tanto expresa todo o que é externo a eles e indica afastamento variable que depende da actitude psicolóxica coa que o falante considera a situación que enuncia.

2. Designa o afastamento temporal con respecto a quen fala e a quen escoita. Indica anterioridade ao referente que se contrapón a este, simultáneo ao referente. Na tradición oral existen refráns que recollen estes valores: “Daqueles ditos, estes feitos”.

3. No discurso ou na lingua escrita, nas referencias anafóricas, designa aquela persoa ou cousa da que se falou en primeiro lugar, é dicir, a que está máis afastada.

4. Expresa algunha calidade difícil de precisar e que xeralmente ten un significado positivo como pode ser ‘encanto’, ‘atractivo’, etc.

5. Pretexto ou motivo que se interpón como escusa.

6. Segundo a psicanálise, estrato ou instancia da vida psíquica, que se atopa nunha relación integrativa, estrutural cos outros dous estratos, o ego e o superego, os que se diferenciaron progresivamente do aquelo no transcurso do desenvolvemento do individuo. Corresponde ao polo pulsional da personalidade e comprende o mundo innato e inconsciente dos instintos. Tende á descarga da tensión instintiva; esta é a base do permanente conflito ou transacción coas esixencias da realidade e da instancia represora ou superego.

1. de aquelar.

2. oz que presenta un significado pouco preciso e variable. Segundo o contexto no que se utilice pode equivaler a ‘ben feito, ben disposto, avariado, etc’.

3. Ben disposto, que fai as cousas con siso.

1. Xuntanza nocturna de bruxas e bruxos, presidida polo demo en forma de castrón, para a práctica de ritos máxicos e transgresores. Este feito, implícita ou explicitamente, reflicte un pensamento antisocial e anticristián ao realizar o bruxo ou bruxa un pacto co demo e xuntarse con el nos aquelarres. Nunha sociedade campesiña de arraigada tradición pagá, eran probablemente actos comunitarios nos que se eliminaban temporalmente os tabús sexuais e relixiosos. Os bruxos e bruxas acoden a estas sesións, polo xeral voando, para dar conta das accións realizadas dende a xuntanza anterior, polas que son premiados segundo a súa calidade, ao artellaren os males que ocasionarán ata a seguinte. A opinión máis xeneralizada é que nestas xuntanzas celebran misas negras, enchentas, orxías sexuais con apoloxía da sodomía e o incesto, todo tipo de sacrilexios, e o ritual de bicarlle o cu ao demo, quen, logo de recibir a submisión dos presentes, os posúe sexualmente e lles comunica palabras e rituais de maxia...

2. Misa negra ou Sabbat que se leva a cabo durante un aquelarre, na que se lle rende culto ao demo.

3. Lugar onde se leva a cabo un aquelarre.

4. Noite na que se desenvolve un aquelarre.

RIOS

Río grego que na Antigüidade era considerado unha divindade benéfica. Fillo de Océano e de Tetis, era o primoxénito dos deuses fluviais.

1. de aqueloutrar.

2. Axustado a unha orde, arranxado.

3. Con ánimo inquieto ou alterado, en ocasións enfadado.

4. aquelado.

1. Poñer algo en orde, arranxalo.

2. Causar inquietude ou enfado.

3. aquelar.

1. Relativo ou pertencente aos aqueménidas.

2. Membro da dinastía dos aqueménidas.

3. Dinastía que gobernou o Imperio Persa dende o s VII a C ata a súa destrución por Alexandre o Grande. A dinastía comezou con Aquemenes, Rei dun pequeno distrito de Ela; con Ciro o Grande conquistou Babilonia, derrotou ao Rei medo Astíaxes e anexionou o Irán. Con Cambises II e Darío I a dinastía conseguiu o seu apoxeo; desta época consérvanse moitas inscricións en pedra de tipo conmemorativo ou relixioso. As derrotas contra os gregos en Salamina, Platea e Mícala durante as Guerras Médicas iniciaron a decadencia do Imperio Persa, acentuada polas loitas dinásticas entre Ciro o Novo, apoiado polos gregos, e o seu irmán Artaxerxes II. A división interna en que se vivía baixo o reinado de Darío III foi aproveitada por Alexandre que o derrotou e puxo fin á dinastía (351 - 352 a C).

1. Nesta banda de aquí.

2. Pórse prazo ou vez para facer algunha cousa.

1. Repartir quendas entre a comunidade co fin de poder servirse do muíño, da auga da rega e do pastoreo do gando.

2. Pórse prazo ou vez para facer algunha cousa.

1. Relativo ou pertencente a Acaia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Acaia.

3. Pobos que desenvolveron a civilización micénica. Semella corresponder a unha das etnias preponderantes entre as inmigracións indoeuropeas á península helénica posteriores ao 2000 a C. Semella que están relacionados cos pobos do mar citados nos xeroglíficos exipcios do s XII a C, así como as inscricións hititas, se ben cun significado pouco claro. Probablemente colonizaron a Eolia, na costa NO de Anatolia. Con posterioridade, só se consideran aqueas Tesalia e Acaia, no Peloponeso.

4. Lingua dórica de Acaia, no Peloponeso, e das colonias da Magna Grecia que substituíu ao aqueo antigo despois das invasións dóricas.

5. Grupo de dialectos gregos dóricos da época micénica, chamado tamén grupo arcádico-chipriota, do que se coñecen, por inscricións, o arcádico, o panfílico e o chipriota. O máis antigo de todos os dialectos coñecidos do grego común, presenta os trazos máis arcaicos da lingua grega.

6. Nos poemas homéricos, un dos termos máis usuais que designaba os gregos da chamada Idade Heroica.

1. Nome que recibe na mitoloxía grega o fillo de Helio (o Sol) e Xea (a Terra), ao que Xúpiter lanzou ao inferno e transformou no río do mesmo nome, por terlle dado auga aos Titáns que pretendían agatuñar ata o ceo. Este río de augas negras tiña que ser atravesado por todos os mortos na barca de Aqueronte para entrar no inferno. Para pagar os servicios do barqueiro, a familia do finado puña unha moeda debaixo da súa lingua. As ánimas daqueles que non fosen soterrados non eran admitidas na súa barca por Aqueronte quen os castigaba cen anos na beira do río. Esta lenda ten a súa orixe nun dos ríos que levaron o nome de Aqueronte, podería ser o situado en Tespretia en Exipto.

2. Río que atravesa a provincia de Tespretia no Epiro e desemboca no porto de Elea.

3. Nome co que se designa o inferno nalgunhas composicións poéticas.