"RC" (Contén)

SERRAS

Pequeno sistema montañoso que se estende pola parroquia de Rao (Navia de Suarna), cunha dirección NO-SL. O seu cumio máis elevado atópase en Surcio, a 1.456 m de altitude.

1. Relativo ou pertencente a Corea do Sur ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Corea do Sur.

GALICIA

Escultor. De nome Jesús López García, formouse na Escola de Artes e Oficios da Coruña e na Escuela Central de Madrid. En 1976 instalouse en Málaga como profesor na Escuela de Artes Aplicadas y Oficios Artísticos. Especialista en talla en madeira, traballou tamén o ferro, cristal, metacrilato, luces artificiais e outros materiais. Membro da Real Academia de Bellas Artes de San Telmo (1986), da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario (1991) e correspondente da Real Academia de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría (2003), en 1987 creou o Premio de Talla Suso de Marcos.

PERSOEIRO

Rei de Dinamarca (987-1014),   Noruega (1000-1014) e Wessex (1013-1014), fillo e sucesor de Harald II de Dinamarca. En 1003 dirixiu unha expedición a Inglaterra, pero foi derrotado en 1004, e ao ano seguinte retornou a Dinamarca. Noutra expedición a Inglaterra (1013), derrotou o Rei Etelredo II de Wessex.

GALICIA

Comarca situada ao N da provincia de Pontevedra e ao O da Comunidade Autónoma de Galicia. Limita ao N coas comarcas coruñesas do Sar (concello de Padrón) e Santiago (concellos de Teo, Vedra e Boqueixón), ao S coas de Pontevedra (concellos de Cotobade e A Lama), e a ourensá do Carballiño (concello de Beariz), ao L coa comarca de Deza (concellos de Silleda e Lalín) e ao O coas de Caldas (concellos de Pontecesures, Valga e Cuntis) e, de Pontevedra (concello de Campo Lameiro). Abrangue unha superficie de 528,85km2en que acolle a unha poboación de 29.409 h (2001), distribuída entre os concellos de Cerdedo (79,8 km2; 2.300 h [2001]), A Estrada (280,8 km2; 22.308 h [2001]) e Forcarei (168,25 km2; 4.801 h [2001]). O centro urbano comarcal é a vila da Estrada.
Xeografía física
Desde o punto de vista xeomorfolóxico a comarca posúe unha gran heteroxeneidade de paisaxes e formas, onde se combinan áreas de val con espazos montañosos....

GALICIA

Médico e político. Doutor en Medicina pola Universidad Complutense de Madrid (1857), abandonou o corpo de sanidade da Armada e especializouse en hidroloxía. Dirixiu os balnearios de Marchena ou Panticosa e foi inspector xeral de Sanidade. Militou no Partido Liberal e foi deputado polo distrito do Carballiño (1893-1896 e 1898-1899) e senador polas provincias de Ourense (1897-1898) e Lugo (1901-1902). Dirixiu o Anuario de Hidrología Médica Española e escribiu La invasión colérica, El histerismo e Tratado de hidroloxía. Foi presidente da Sociedad Española de Hidrología, vicepresidente do Consello de Sanidade e membro da Real Academia de Medicina, da Sociedade de Ciências Médicas de Lisboa e da Société Française d’Hygiéne.

GALICIA

Pintora. A súa obra encádrase dentro do postexpresionismo, influída polas últimas tendencias de Henri Matisse. Caracterízase polo uso dunha gama de cores planas, das que destacan os verdes, amarelos e carmíns, cun debuxo mínimo e onde a cor é a protagonista. Participou, entre outras exposicións, na Mostra Unión Fenosa e en 1991 obtivo o primeiro premio no concurso Carlos Maside do concello de Pontecesures.

PERSOEIRO

Emperador romano (275-276). Elixido polo Senado para suceder a Aureliano, aniquilou aos hérulos e aos godos en Pont. Morreu asasinado, traicionado polas súas propias tropas.

PERSOEIRO

Músico. Desenvolveu unha grande actividade como folclorista musical de Galicia e das súas obras destacan Adiós ríos, adiós fontes, Serenata Española e Como chove miudiño, ademais dun Quinteto para instrumentos de corda e unha suite. Foi tamén autor dun Himno Gallego sobre letra de Alfredo Brañas.

GALICIA

Escritor. Relacionado con diferentes escritores e políticos galeguistas, a súa obra poética inscríbese dentro das liñas modernistas de Ramón Cabanillas e Gonzalo López Abente, aínda que con algúns dos trazos vangardistas da obra de Manoel Antonio. Colaborou coas Irmandades da Fala e con diferentes publicacións, como Nós, A Nosa Terra e O Tío Marcos da Portela. Das súas obras destacan os poemarios Abrente (1922), onde se localizan algunhas características da estética de Cabanillas, Curros ou Pondal; e Da vella roseira (1925), en que mestura composicións de tradición popular con outras máis cultas; e o libro Da agra aberta (1956), en que inclúe contos e lendas populares. Foi membro do Instituto de Estudios Históricos do Miño e da Real Academia Galega.

PERSOEIRO

Poeta italiano, fillo de Bernardo Tasso. As súas poesías, recollidas en Rime, constitúen unha obra aberta. Aminta (1573) é un drama pastoral coñecido na Península Ibérica grazas á tradución de J. de Jáuregui (1607). A súa obra capital é La Gerusalemme liberata (1579), poema épico en 20 cantos e en oitavas, escrito entre 1570 e 1575. Máis tarde, entre 1587 e 1592, realizou unha refundición titulada La Gerusalemme conquistada (1593), que deu máis importancia á acción da conquista de Xerusalén. Das súas obras menores destacan o seu epistolario e os escritos teóricos relacionados con cuestións de poética e de estética, o poema cabaleiresco Rinaldo (1562); e 26 Dialoghi, Il re Torrismondo (1586) e Le sette giornate del mondo creato (1592-1594).

PERSOEIRO

Profesora. Foi profesora na Escuela Normal de Madrid e directora da Escola Normal da Coruña. Nas primeiras décadas do s XX desenvolveu un intenso traballo como pedagoga, escritora e conferenciante. Presidiu a sección de socioloxía do Ateneo, colaborou no Álbum artístico literario do século XX e pertenceu á redacción da Gaceta de Instrución Pública. Publicou Aritmética elemental (1986), en colaboración con María de la Rigada, e La mujer como factor indispensable en la lucha social. Recibiu a Cruz de Alfonso XIII e foi académica correspondente da Real Academia Galega.

1. Terceira marcha ou velocidade nos motores de explosión.

2. Intervalo entre dúas notas situadas en dous graos da escala diatónica.

3. Categoría máis baixa e inferior á segunda.

1. Que ocupa o lugar número tres nunha serie.

2. Que se corresponde a cada unha das tres partes iguais en que se divide un todo.

3. 1. Aplícase á persoa ou cousa que intervén nun asunto pero que non é ningunha das dúas que se opoñen no mesmo.

   2. Persoa allea a unha relación xurídica que ten interese ou relación con ela.

   3. seguro a terceiros

      Seguro que se fai cargo da responsabilidade por danos causados a terceiras persoas.

   4. terceiro en discordia

      Persoa nomeada entre árbitros ou peritos para que decida en discordia dos seus ditames.

4. Grupo social do Antigo Réxime, formado polo conxunto das forzas produtivas, a burguesía, as clases populares urbanas e campesiños libres. A coherencia do grupo proviña da oposición común aos privilexios dos eclesiásticos (primeiro estado) e dos nobres (segundo estado).

5. Instituto relixioso (orde terceira regular) ou asociacion piadosa (orde terceira secular) que depende dunha orde relixiosa, e que se benefician dos seus privilexios e seguen a súa espiritualidade, e na medida do posible, a súa regra. A primeira orde terceira secular foi a de San Francisco de Asís, creada en 1209, imitada polos agostiños (1401), dominicanos (1405), servitas (1424), carmelitas (1450), mínimos (1506), trinitarios (1751), premostratenses (1751) e oblatos de San Bieito (1871). A partir dos ss XVII e XVIII os capuchinos crearon venerables ordes terceiras (VOT) franciscanas. Entre as femininas destacan as das terciarias carmelitas, dominicanas e franciscanas.