"To" (Contén)

1. Talo das plantas herbáceas, especialmente a da col e a do toxo.

2. 1. Talo do millo e doutros cereais que fica na terra tras apañalo.

   2. Parte do tronco dunha árbore que queda unida á raíz ao cortala polo pé.

3. 1. Eixe central da mazaroca do millo despois de debullala.

   2. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

4. Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

5. Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que, chegado o momento, racha e permite o desenvolvementeo da plumaxe.

PERSOEIRO

Escultor italiano. É un dos máximos representantes da plástica neoclásica. Discípulo de Guiseppe Bernardi, a produción da súa primeira etapa en Venecia continúa a tradición italiana do settecento: Euridice e Orfeo (1773), Dédalo e Ícaro (1778). En 1779, despois dunha viaxe a Nápoles, Herculano, Pompeia e Roma, e influído por Johann Joachim Winckelmann, iniciou o seu período de madurez, dentro xa do neoclasicismo. En 1781 estableceuse en Roma e alí realizou, entre outras obras, Teseo e o Minotauro (1782), os mausoleos dos papas Clemente XIV (1783-1787), na igrexa dos Santos Apóstolos, e de Clemente XIII (1787-1792), en San Pedro, e Amor e Psique (1792?), ademais de exercer o seu maxisterio sobre artistas de diversos países. Durante a invasión francesa, estableceuse en Viena onde realizou na Augustinerkirche o mausoleo de María Cristina (1798). De regreso a Roma, esculpiu Perseo (1801) e Os loitadores (1802). En 1802 Napoleón...

PERSOEIRO

Político e escritor. Participou na preparación do movemento militar da Vicalvarada (1854), que deu inicio ao Bienio Progresista. Redactou o Manifiesto de Manzanares (1854), declaración programática da futura Unión Liberal, partido polo que foi elixido deputado a Cortes e, máis tarde, designado director xeral da administración local e subsecretario de gobernación con O’Donnell (1858). Foi ministro da Gobernación no goberno de Mon (1864) e de Ultramar no último ministerio O’Donnell (1865). Non participou na Revolución de 1868 nin apoiou a causa de Isabel II. Deputado ás Cortes de 1869, defendeu posicións conservadoras. En 1873 designárono xefe do partido afonsino e dirixiu a campaña para a restauración da monarquía borbónica na persoa de Afonso XII. Nomeado xefe de goberno (1875), desenvolveu o sistema político da Restauración que ideara, baseado na unión de monarquía e Cortes a través dun texto constitucional (1876) que permitiu a división de poderes. Pactou con Sagasta a alternancia no...

1. 1. Acción e arte de proferir sons musicais coa voz, xa sexa vocalizando, cantaruxando ou articulando palabras. O seu valor artístico está condicionado pola respiración, a emisión da voz e o seu timbre, o fraseo e os matices expresivos. Segundo as épocas e os distintos pobos, concibiuse de xeitos diferentes (nasal, gutural, palatal, etc). Como forma de expresión humana, o canto uniu as denotacións de dous tipos de expresión: a linguaxe e a música, por iso tivo un papel cultural de grande alcance en moitas civilizacións (as orientais en xeral, a grecolatina e, aínda que con menos importancia, tamén a europea occidental) que lle concederon unha importancia pedagóxica de primeira orde. Entre os exipcios, os hebreos e os gregos cultivouse axiña profesionalmente. En Occidente, na liña da tradición culta, tivo moita relevancia na Idade Media o canto litúrxico das igrexas cristiás (canto plano). O nacemento da polifonía e a arte dos trobadores son outros testemuños medievais do cultivo do...

   2. Actividade ou arte de cantar.

   3. Serie de sons musicais que se emiten cando se canta.

   4. Melodía principal nun fragmento ou nunha peza musical de diversas partes, situada xeralmente na máis aguda.

   5. canto de órgano

      Canto que se compón de notas con distinta duración.

   6. canto plano

      Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento. O termo refírese en particular aos repertorios con textos latinos das liturxias cristiá-occidentais, e nun sentido máis restritivo ao repertorio do canto gregoriano.

   7. canto silábico

      Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

2. Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra ou louvanza de algo ou de alguén.

3. 1. ...

1. Aresta dun ángulo que forman dúas caras contiguas dun obxecto poliédrico.

2. Cara estreita dun obxecto delgado que ten unha dimensión moito máis pequena ca as outras caras e que delimita a súa forma.

3. 1. Ángulo que forman dúas paredes no lugar en que se unen.

   2. Esquina que se forma na parte interior dunha superficie, como resultado da unión de dúas paredes.

4. As tres partes externas do libro que se opoñen ao lombo.

1. (Medina del Campo, Valladolid s XVII) Impresor. En Santiago de Compostela imprimiu en 1660 o libro Los Páramos, de Cazalans, e en 1683 o Espejo Seráfico, do P. Díaz. Coa axuda do seu irmán José del Canto y Sierra imprimiu en 1668 o Sermón fúnebre, predicado polo cóengo de Tui Antonio Tubia y Vallejo.

2. Forma que expresa cantidade ou número e posúe variación de xénero e número (canto, canta, cantos e cantas). Pode ter como antecedente un substantivo, co mesmo significado ca a expresión todo o que (coas súas variacións de xénero e número); pero tamén pode aparecer reforzado por todo (

3. Forma que pregunta polo número ou pola cantidade dalgunha cousa ou persoa, e que pode aparecer coas correspondentes variacións de xénero e número (

4. Forma que expresa a cantidade ou o número que hai dalgunha cousa ou persoa. Tamén pode aparecer coas variacións de xénero e número correpondentes (

5. Forma que expresa número indeterminado. OBS: Sempre se utiliza en plural e precedido de un, unhas (

6. Forma que expresa a cantidade ou intensidade dunha acción (

1. Forma que expresa cantidade ou número e posúe variación de xénero e número (canto, canta, cantos e cantas). Pode ter como antecedente un substantivo, co mesmo significado ca a expresión todo o que (coas súas variacións de xénero e número); pero tamén pode aparecer reforzado por todo (

2. Forma que pregunta polo número ou pola cantidade dalgunha cousa ou persoa, e que pode aparecer coas correspondentes variacións de xénero e número (

3. Forma que expresa a cantidade ou o número que hai dalgunha cousa ou persoa. Tamén pode aparecer coas variacións de xénero e número correpondentes (

4. Forma que expresa número indeterminado. OBS: Sempre se utiliza en plural e precedido de un, unhas (

5. Forma que expresa a cantidade ou intensidade dunha acción (

PERSOEIRO

Cerralleiro. Traballou en Santiago de Compostela. En 1613 foi nomeado reloxeiro do Colexio de Fonseca. En 1615 realizou unha rella para a catedral compostelá e en 1618 traballou no pazo de Gonzalo de Valladares Sarmiento en Fefiñáns (Cambados).

PUNTA

Punta da beira meridional da ría de Arousa, no litoral da parroquia e concello do Grove. Constitúe o extremo setentrional da península do Grove.

1. 1. Cada unha das vinte e seis unidades político-administrativas confederadas da Confederación Helvética.

   2. Circunscrición administrativa de primeira orde de Luxemburgo.

2. Ruptura da pendente que enlaza a plataforma co talude continental e que adoita estar situada preto da isóbata de 200 m baixo o nivel do mar.

3. 1. Cada un dos puntos do campo situados nos seus catro ángulos: o cantón destro da cabeza, o cantón sinistro da cabeza, o cantón destro da punta e o cantón sinistro da punta.

   2. Peza rectangular que ocupa un dos ángulos do escudo e que é un pouco menor ca a cuarta parte deste. Adoita ocupar o ángulo primeiro (cantón destro) da parte superior, aínda que tamén pode ocupar o segundo (cantón sinistro). Cando ten a forma dun cuarto de circunferencia chámase cantón redondeado.

   3. Cada un dos catro espacios baleiros que deixa nun escudo a cruz ou aspa.

   4. cantón-faixa

      Peza composta resultante da unión dun cantón destro e dunha faixa.

   5. cantón de honor

      franco cuartel.

   6. ...

ATOLOS

Atol de Kiribati, Polinesia, no arquipélago das Phoenix. Xunto con Enderbury, formou, de 1939 a 1979, un condominio angloamericano ata que nesa última data se incorporou á República de Kiribati.

CAPITAIS

Capital da provincia de Guangdong, na rexión do Centro-sur, China (2.914.281 h [1990]). Situada á beira do delta dos ríos Xi, Bei e Dong, a cidade esténdese ao longo da beira esquerda do río Zhu, aínda que a área urbana comprende outros núcleos máis arredados, como Huang-pu (Whampoa), porto para barcos oceánicos. Actualmente, estase a producir unha forte expansión da industria moderna. Entre os monumentos históricos de Cantón cómpre destacar: na parte occidental, o Liu rong si (479), o templo Guang Xiao si (s IV) e, na parte oriental, o Zhen hai lou (1380), sede do museo histórico. Cantón, posesión do imperio chinés desde o s III a C, foi durante a dinastía Han centro do estado autónomo de Nanyue. Na dinastía Tang (618-907) a cidade converteuse no primeiro porto de chegada dos comerciantes hindús e árabes, pero a prosperidade da cidade data da época Song (900-1279). Foi tamén o primeiro porto chinés visitado regularmente polos europeos: os portugueses chegaron alí no 1514, os ingleses estableceron...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Baños de Molgas baixo a advocación de san Mamede.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Paderne de Allariz baixo a advocación de san Mamede.

1. Nas representacións heráldicas, dise das pezas principais do escudo cando van acompañadas doutras iguais colocadas en cada cantón. Aplícase, especialmente, á cruz ou aspa acompañada doutras figuras nos catro cantóns.

2. Dise do bordo cando os catro cantóns levan un esmalte diferente ao seu.