"qu" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Paquistán ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Paquistán.

1. Cada unha das pezas montadas na parte anterior e posterior da carrocería dun vehículo automóbil para protexelo contra os choques de pouca importancia. É o elemento máis saínte da estrutura e, nos vehículos pesados, consiste nuns perfís de aceiro; nos turismos modernos adoita estar formado por unhas pezas moldeadas en plástico, poliéster ou noutro material, de gran resistencia aos impactos.

2. Cada un dos dispositivos, que van colocados nunha sólida construción metálica ou de obra ao final dunha vía férrea, para deter os trens, os vagóns ou as locomotoras se a freada é insuficiente.

CIDADES

Cidade da illa de Luzón, Filipinas, situada na costa sudoriental da baía de Manila (308.000 h [1990]). A expansión urbana de Manila converteuna nun suburbio meridional desta cidade. Son tradicionais os bordados a man. O aeroporto internacional de Manila está nesta cidade.

PERSOEIRO

Poeta e tradutor. Evolucionou desde o realismo poético dos primeiros libros, Vint poemes civils (1967), ata a unha poesía máis elaborada e vinculada á lírica europea e estadounidense, como en Latituds dels cavalls (1973), Focs d’octubre (1992, premio Ciutat de Barcelona) e Natura morta amb nens (2000). Traduciu ao catalán The Haw Lantern (1993, Premio de la Crítica Serra d’Or) de Seamus Heaney e The Lord of the Rings (1954) de J. R. R. Tolkien, e reuniu a súa obra poética no libro Triomf del present. Obra poètica 1975-1983 (1991, premio Lletra d’Or 1992). Foi presidente da Associació d’Escriptors en Llengua Catalana (1998) e, desde 1998, da Institució de les Lletres Catalanes.

GALICIA

Político e xurista, conde de Pardo-Bazán, fillo de Miguel Pardo Bazán e pai de Emilia Pardo Bazán. Membro do Partido Progresista, foi alcalde da Coruña (1854) e deputado nas Cortes pola Coruña (1854-1856 e 1869-1871). Fundou o xornal Revista de Galicia (1850), en que publicou diversos traballos sobre a propiedade rural galega. Escribiu Memoria sobre la necesidad de establecer escuelas de Agricultura en Galicia (1862).

1. 1. Tecido vexetal que está constituído por células vivas, poliédricas e máis ou menos isodiamétricas, de paredes celulares finas e non lignificadas, pouco especializadas, pero que normalmente perderon a facultade de reproducirse. É o tecido máis abundante nos órganos vexetais, e por iso se considera fundamental. As súas principais funcións son asimiladoras (parénquima asimilador ou clorénquima) e almacenadoras de materiais de reserva (parénquimas de reserva) como amidón, proteínas, aceites, azucres e mesmo auga (parénquima acuífero). Tamén hai un parénquima aerífero que presenta grandes espazos intercelulares e facilita a osixenación.

   2. parénquima en estacada

      Parte superior do mesofilo da folla, constituída por células parenquimáticas longas e finas, xuntas e con moitos cloroplastos.

   3. parénquima esponxoso/lacunoso

      Parte inferior do mesofilo da folla formada por células parenquimáticas separadas por grandes espazos intercelulares.

2. Tecido esencial ou nobre dun órgano.

1. Relativo ou pertencente ao parénquima.

2. Que está constituído por parénquima.

3. Que se parece ao parénquima.

1. Espazo de terreo aberto, delimitado con árbores e plantas destinado principalmente ao lecer.

2. Espazo de terreo aberto, delimitado con árbores e plantas destinado principalmente ao lecer.

3. Lugar extenso e agreste destinado á conservación da fauna e flora.

4. 1. Lugar extenso e agreste destinado á conservación da fauna e flora.

   2. parque nacional

      Espazo natural protexido que consiste xeralmente nun territorio extenso que presenta sistemas naturais de particular interese científico, educativo e recreativo, nada ou pouco transformados pola explotación e a ocupación humanas. A declaración de parque nacional correspóndelle á máis alta autoridade do país onde se atopa, que regula o acceso e vela por protexer estes espazos naturais. O primeiro parque nacional do mundo foi o de Yellowstone, nos estados norteamericanos de Idaho, Montana e Wyoming, creado en 1872. En Galicia só hai o Parque Nacional das Illas Atlánticas, creado en 2002.

   3. parque natural

      Espazo natural protexido que consiste xeralmente nun territorio dunha certa extensión e pouco ou moi habitado e explotado, que presenta valores naturais de particular interese científico, educativo e recreativo. A súa declaración correspóndelle á autoridade competente que vela por asegurar a permanencia destes valores dunha maneira compatible co aproveitamento ordenado dos recursos do parque e a actividade dos seus habitantes. En Galicia hai 6 parques naturais: o do Monte Aloia, que foi o primeiro da comunidade galega, o da Baixa Limia-Serra do Xurés, o do Complexo Dunar de Corrubedo e Lagoas de Carregal e Vixán, o do Invernadeiro, o das Fragas do Eume e o da Serra da Enciña da Lastra.

6. 1. Conxunto de aparatos ou material destinados a un servizo público.

   2. ...

1. Pavimento do chan composto por anacos finos e estreitos de madeira puída dispostos regularmente en diferentes composicións xeométricas.

2. Parte da sala de contratación da bolsa, reservada á negociación dos valores e á que só teñen acceso os axentes de cambio e bolsa.