"An" (Contén)

IGREXAS

Igrexa situada en Tui. Comezou a súa construción en 1769 no lugar que ocupara o cuarto onde morreu san Telmo. Está realizada en estilo barroco portugués e ten planta circular cunha cúpula lobulada. Na fachada destaca unha gran ventá no centro sobre a que se sitúa unha fornela na que está a imaxe do patrón.

1. Relativo ou pertencente a Marco Tulio Cicerón.

2. Un dos catro estilos retóricos máis importantes (romano, hilariano, tuliano e isidoriano) nas escolas medievais.

1. Planta herbácea bulbosa, que pertence ao xénero Tulipa, da familia das liliáceas, de 20 a 60 cm de altura, coas follas amplamente ovais. Ten unha única flor, grande, con seis pétalos e de cores variadas, sostida por un escapo, e froito capsular. É moi apreciada en xardinaría polas súas flores.

2. Flor desta planta.

1. Persoa que anda dun sitio para outro enganando aos demais para tirar proveito.

2. Persoa desvergonzada e astuta que fai pequenas falcatruadas.

3. Persoa a quen lle gusta ir de troula e pasalo ben.

1. Relativo ou pertencente a Tunisia ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Tunisia.

PERSOEIRO

Historiador e avogado. Afiliado ás xuventudes comunistas (1932), despois da Guerra Civil Española foi ingresado nun campo de concentración. En 1946 exiliouse en París, onde coñeceu a P. Vilar, e dedicouse á docencia, tarefa que continuou en España durante a Transición. Dirixiu unha historia de España en 10 volumes e publicou La España del siglo XIX (1961), Introdución a la historia del movimiento obrero (1965), La España del siglo XX (1966), La Segunda República (1976), España bajo la ditadura franquista (1980) e Poder y sociedad en España: 1900-1931 (1992).

1. Relativo ou pertencente á raza turánida ou aos seus representantes.

2. Individuo da raza turánida.

3. Raza intermedia entre o grupo leucodermo e o xantodermo, moi braquicéfala, de talle mediano, cara alongada con pómulos saídos e ollos alongados, que ocupa Rusia meridional e Turkestán.

1. Toucado masculino, propio da zona musulmá de África, dalgúns países do Próximo Oriente e de India, que consiste nun casquete que leva enrolado todo ao redor, facendo unhas cantas voltas, unha longa faixa de tea ou seda.

2. Toucado feminino de tecido flexible -seda, veludo ou fibra-, cosido de maneira que se axuste á cabeza imitando o turbante oriental.

1. 1. Relativo ou pertencente a Turkmenistán ou aos seus habitantes.

   2. Natural ou habitante de Turkmenistán.

2. 1. Relativo ou pertencente aos turcománs.

   2. Individuo do pobo turcomán.

   3. Pobo turco de Asia central. Documentados desde o s X, dedicábanse á gandaría nómada e formaban un conglomerado de tribos, das que destacan as hordas denominadas do carneiro negro (Kara Koyünlü) e do carneiro branco (Ak Koyünlü), que chegaron a ter un notable poder político nos ss XIV e XV respectivamente, e a tribo dos selxúcidas. A maioría habitan no Cáucaso, en Uzbekistán e, sobre todo, en Turkmenistán, Irán e Afganistán.

3. Lingua turca suroccidental do phylum altaico que se fala en Turkmenistán. Do turcomán primitivo derivou, a mediados do s XV, o chagatai. Actualmente escríbese en alfabeto cirílico e a súa literatura ten cada vez máis influencia da literatura rusa, en detrimento da turcoislámica.

1. Relativo ou pertencente aos turdetanos.

2. Individuo do pobo turdetano.

3. Pobo prerromano da Península Ibérica, descendente dos tartesos, que poboou Turdetania. Mariñeiros e comerciantes desenvolveron unha civilización urbana dun alto nivel cultural.

CIDADES

Cidade do zizhiqu de Xinjiang Uygur, situada na rexión do Noroeste, China. Trátase dun oasis e antigo centro caravaneiro na ruta da seda. Ao pé do Tian Shan, foi lugar de paso do budismo cara ao Oriente e foi capital dos uigures (ss VIII-IX).