turcomán -má

(< turco türkmen)

1. adx
  Relativo ou pertencente a Turkmenistán ou aos seus habitantes.
2. s
  Natural ou habitante de Turkmenistán.
1. adx
  Relativo ou pertencente aos turcománs.
2. s
  Individuo do pobo turcomán.
3. s m pl
  Pobo turco de Asia central. Documentados desde o s X, dedicábanse á gandaría nómada e formaban un conglomerado de tribos, das que destacan as hordas denominadas do carneiro negro (Kara Koyünlü) e do carneiro branco (Ak Koyünlü), que chegaron a ter un notable poder político nos ss XIV e XV respectivamente, e a tribo dos selxúcidas. A maioría habitan no Cáucaso, en Uzbekistán e, sobre todo, en Turkmenistán, Irán e Afganistán.
s m [LING]
Lingua turca suroccidental do phylum altaico que se fala en Turkmenistán. Do turcomán primitivo derivou, a mediados do s XV, o chagatai. Actualmente escríbese en alfabeto cirílico e a súa literatura ten cada vez máis influencia da literatura rusa, en detrimento da turcoislámica.

Palabras veciñas