"Bra" (Contén)

PERSOEIRO

Prateiro de orixe portuguesa asentado en Galicia. Está documentado que realizou unha cruz para a confraría de santa Eufemia do gremio de zapateiros de Ourense (1567), xunto con Rodrigo Pereira; un cáliz de prata para o mosteiro de Montederramo (1573) e unha cruz e un incensario para o convento de santa Marta de Ribadavia. No seu testamento mandaba que o seu sobriño Juan de Sousa rematase os traballos que estaba realizando: unha cruz de prata para a igrexa de Sejalvo, unha cruz para a igrexa de san Xoán de Río (Tribes) e outra para a igrexa de santa Cristina de Parada (Caldelas).

PERSOEIRO

Mestre de cantería francés. De orixe probablemente borgoñona, traballou en Santiago de Compostela para o bispo Diego de Muros. É o autor, xunto a Guillén de Colás, no ano 1520, da fachada do Hospital Real dos Reis Católicos. Colaborou con Juan del Castillo na igrexas de Caminha e dos Jerónimos de Lisboa.

PERSOEIRO

Mártir cristián, bispo de Sebaste, en Armenia. Tivo sona de taumaturgo e curandeiro, e moitas son as lendas milagreiras que se lle atribúen. A máis popular é a da espiña de peixe: unha muller desesperada leva perante del o seu fillo, medio esganado por unha espiña de peixe que se lle espetara na gorxa; o santo prendeu os dous cirios que a nai ofrecera como exvoto na festa da Candeloria do día anterior, e colocounos en forma de aspa para tocar, deste xeito, o colo do doente que, de súpeto, quedou libre da espiña. Outra lenda conta como unha pobre muller, desesperada porque un desalmado lobo lle roubara un porco, a súa única riqueza, acode ao santo quen obrigou a fera a restituír a presa; por esta razón, tense considerado como cristianización do mito grego de Orfeo, amansador das feras. Foi martirizado baixo Diocleciano: os verdugos pendurárono do alto dun poste, cunha polea, e esgazaron as súas carnes con peites de ferro ou restrelos para asedar o cánabo; logo foi decapitado. A pesar da...

FILOSOFOS

Filósofo inglés. Profesor de Filosofía Moral nas universidades de Cambridge (1928-1953) e Knightsbridge (1953-1967). Analizou a estrutura das teorías físicas e aplicou a teoría dos xogos aos problemas morais. É autor de Theory of Games as a Tool for the Moral Philosopher (Teoría dos xogos como unha ferramenta para a Filosofía Moral, 1951), Scientific Explanation. A Study of the Function of Theory, Probability and Law in Science (Unha explicación científica. Estudio sobre a función da teoría, probabilidade e lei na ciencia, 1953) e An Empiriscist’s View of the Nature of Religious Belif (Visión empirista da natureza da crenza relixiosa, 1955).

REXIÓNS

Rexión de Mauritania (33.800 km2; 207.590 h [estim 1992]). A súa capital é Aleg (9.653 h [1988]).

CIDADES

Cidade de Languedoc, Occitania, no departamento de Aude, Francia (2.899 h [1990]). En 1939 instalouse nesta cidade un campo de concentración para os refuxiados republicanos da Guerra Civil española, organizado en nove grupos de casetas, onde foron internados entre trinta a corenta mil homes, civís e militares.

PERSOEIRO

Técnico inglés. Autor de numerosos inventos e melloras como as bombas hidráulicas, os extintores contra incendios, unha máquina para distribuír cervexa, o propio váter, etc. Propuxo o uso da hélice para a propulsión dos barcos.

PERSOEIRO

Arquitecto e pintor italiano. Está considerado como o iniciador do Renacemento romano. Aprendeu no obradoiro de frei Bartolommeo de Urbino, quen o iniciou na pintura. A súa primeira obra foi a decoración da igrexa de Santa Maria della Bella. En Urbino, iniciouse tamén na arquitectura, sendo seus o pazo de Torriglione e as igrexas de San Bernardino e da Nosa Señora del Piratello, en Imola. Trasladouse a Milán en 1472, onde coñeceu a Leonardo da Vinci, quen influíu nas súas ideas arquitectónicas. En Milán realizou a igrexa de Santa Maria presso San Satiro, na que reflecte un novo xogo de perspectivas, e Santa Maria delle Grazie; outras obras súas en Milán son a Casa dos Cóengos ou a tumba de Ludovico il Moro, ademais de participar na elaboración dos planos da catedral de Pavia xunto con Francesco di Giorgio e de Amadei. Da súa pintura lombarda quedan poucos testemuños: Homes de armas e filósofos e Cristo na columna. En 1499 chegou a Roma, onde se adicou intensamente...

1. Emitir o seu son característico gran número de ruminantes, como o touro e a vaca, e algúns animais salvaxes.

2. Proferir unha persoa fortes berros a consecuencia dun estado de cólera ou de dor.

3. Producir o mar ou o vento un son semellante ao bramido dos animais.

1. Acción de bramar.

2. Ruxido emitido por ruminantes como os touros e outros animais salvaxes.

3. Berro ou voz forte da persoa que está colérica e furiosa.

4. Ruído forte producido polo aire, polo mar, etc.

1. Peixe da familia dos brámidos.

2. Familia de peixes mariños da suborde dos percoides, próximos os corifénidos, de corpo bastante alto e comprimido, algunhas veces ovalado, mandíbula moi prominente e aletas dorsal e anal longas. Os adultos presentan a aleta caudal profundamente escotada. Distínguense os xéneros Brama, Pterycombus, Taractes e Taractichthys.

CIDADES

Cidade da provincia de Ontario, Canadá, situada ao oeste de Toronto (268.251 h [1996]).